Sindbad de Zeeman

Sindbad en Hindbad

Sindbad and Hindbad

In de tijd van kalief Haroun-al-Raschid woonde er in Bagdad een arme drager genaamd Hindbad, die op een zeer hete dag werd gestuurd om een zware last van de ene kant van de stad naar de andere te dragen. Voordat hij de helft van de afstand had afgelegd, was hij zo moe dat hij, toen hij in een rustige straat kwam waar het plaveisel met rozenwater was besprenkeld en een koel briesje woei, zijn vracht op de grond zette en in de schaduw van een voornaam huis ging uitrusten. Al snel besloot hij dat hij geen aangenamere plek had kunnen kiezen; een heerlijke geur van aloëhout en reuktabletten drong door de open ramen naar buiten en mengde zich met de geur van het rozenwater dat van de hete straatstenen opsteeg. Binnen in het paleis hoorde hij muziek, alsof er vele instrumenten kunstig werden bespeeld, en het welluidende getjilp van nachtegalen en andere vogels. Hieruit, en uit de smakelijke geur van vele verfijnde gerechten die hij weldra waarnam, leidde hij af dat er een feestmaal en vrolijkheid gaande waren. Hij vroeg zich af wie er in dit prachtige huis woonde, dat hij nog nooit eerder had gezien, aangezien de straat waarin het stond er een was waar hij zelden hoefde te passeren. Om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen, liep hij op enkele schitterend geklede bedienden toe die bij de deur stonden, en vroeg een van hen naar de naam van de heer des huizes.

In the times of the Caliph Haroun-al-Raschid there lived in Bagdad a poor porter named Hindbad, who on a very hot day was sent to carry a heavy load from one end of the city to the other. Before he had accomplished half the distance he was so tired that, finding himself in a quiet street where the pavement was sprinkled with rose water, and a cool breeze was blowing, he set his burden upon the ground, and sat down to rest in the shade of a grand house. Very soon he decided that he could not have chosen a pleasanter place; a delicious perfume of aloes wood and pastilles came from the open windows and mingled with the scent of the rose water which steamed up from the hot pavement. Within the palace he heard some music, as of many instruments cunningly played, and the melodious warble of nightingales and other birds, and by this, and the appetising smell of many dainty dishes of which he presently became aware, he judged that feasting and merry making were going on. He wondered who lived in this magnificent house which he had never seen before, the street in which it stood being one which he seldom had occasion to pass. To satisfy his curiosity he went up to some splendidly dressed servants who stood at the door, and asked one of them the name of the master of the mansion.

“Wat,” antwoordde hij, “woont u in Bagdad en weet u niet dat hier de edele Sindbad de Zeeman woont, die beroemde reiziger die over elke zee heeft gevaren waar de zon op schijnt?”

“What,” replied he, “do you live in Bagdad, and not know that here lives the noble Sindbad the Sailor, that famous traveller who sailed over every sea upon which the sun shines?”

De drager, die mensen vaak had horen spreken over de ontzaglijke rijkdom van Sindbad, kon niet nalaten afgunst te voelen jegens iemand wiens lot even gelukkig scheen als het zijne ellendig was. Terwijl hij zijn ogen ten hemel sloeg, riep hij luid:

The porter, who had often heard people speak of the immense wealth of Sindbad, could not help feeling envious of one whose lot seemed to be as happy as his own was miserable. Casting his eyes up to the sky he exclaimed aloud,

“Bedenk, Almachtige Schepper van alle dingen, wat een verschil er is tussen het leven van Sindbad en dat van mij. Elke dag doorsta ik duizend ontberingen en rampspoed, en ik moet zwoegen om zelfs maar genoeg slecht gerstebrood te bemachtigen om mijzelf en mijn familie in leven te houden, terwijl de gelukkige Sindbad met geld smijt en van het beste van het land leeft! Wat heeft hij gedaan dat U hem dit aangename leven schenkt – wat heb ik gedaan om zo’n zwaar lot te verdienen?”

“Consider, Mighty Creator of all things, the differences between Sindbad’s life and mine. Every day I suffer a thousand hardships and misfortunes, and have hard work to get even enough bad barley bread to keep myself and my family alive, while the lucky Sindbad spends money right and left and lives upon the fat of the land! What has he done that you should give him this pleasant life--what have I done to deserve so hard a fate?”

Terwijl hij dit zei, stampte hij op de grond als iemand die buiten zinnen was van ellende en wanhoop. Juist op dat moment kwam er een bediende uit het paleis tevoorschijn, die hem bij de arm nam en zei: “Kom met mij mee, de edele Sindbad, mijn meester, wenst met u te spreken.”

So saying he stamped upon the ground like one beside himself with misery and despair. Just at this moment a servant came out of the palace, and taking him by the arm said, “Come with me, the noble Sindbad, my master, wishes to speak to you.”