Sindbad Żeglarz

Sindbad i Hindbad

Sindbad and Hindbad

Za czasów kalifa Harouna-al-Raschida żył w Bagdadzie ubogi tragarz imieniem Hindbad, którego pewnego niezwykle upalnego dnia posłano, aby przeniósł ciężki ładunek z jednego końca miasta na drugi. Zanim przebył połowę drogi, poczuł się tak znużony, że znalazłszy się na cichej ulicy, gdzie bruk skropiono wodą różaną i powiewał chłodny wietrzyk, złożył swój ciężar na ziemi i usiadł, by odpocząć w cieniu wspaniałego pałacu. Wkrótce uznał, że nie mógł wybrać przyjemniejszego miejsca; wyborne wonności drzewa aloesowego i kadzidełek docierały z otwartych okien, mieszając się z zapachem wody różanej, która parowała z rozgrzanego bruku. Z wnętrza pałacu dobiegała go muzyka, jakby wielu kunsztownie nastrojonych instrumentów, a także melodyjny śpiew słowików i innych ptaków. Z tego oraz z apetycznego zapachu rozlicznych wyszukanych potraw, który po chwili poczuł, wywnioskował, że odbywa się tam uczta i zabawa. Zastanawiał się, kto mieszka w tym okazałym domu, którego nigdy wcześniej nie widział, gdyż rzadko miał okazję przechodzić tą ulicą. Aby zaspokoić swą ciekawość, podszedł do wspaniale odzianych służących stojących u drzwi i zapytał jednego z nich o imię pana tej rezydencji.

In the times of the Caliph Haroun-al-Raschid there lived in Bagdad a poor porter named Hindbad, who on a very hot day was sent to carry a heavy load from one end of the city to the other. Before he had accomplished half the distance he was so tired that, finding himself in a quiet street where the pavement was sprinkled with rose water, and a cool breeze was blowing, he set his burden upon the ground, and sat down to rest in the shade of a grand house. Very soon he decided that he could not have chosen a pleasanter place; a delicious perfume of aloes wood and pastilles came from the open windows and mingled with the scent of the rose water which steamed up from the hot pavement. Within the palace he heard some music, as of many instruments cunningly played, and the melodious warble of nightingales and other birds, and by this, and the appetising smell of many dainty dishes of which he presently became aware, he judged that feasting and merry making were going on. He wondered who lived in this magnificent house which he had never seen before, the street in which it stood being one which he seldom had occasion to pass. To satisfy his curiosity he went up to some splendidly dressed servants who stood at the door, and asked one of them the name of the master of the mansion.

„Jak to? – odrzekł tamten. – Mieszka pan w Bagdadzie i nie wie, że żyje tu szlachetny Sindbad Żeglarz, ów sławny podróżnik, który opłynął każde morze, na jakie świeci słońce?”

“What,” replied he, “do you live in Bagdad, and not know that here lives the noble Sindbad the Sailor, that famous traveller who sailed over every sea upon which the sun shines?”

Tragarz, który nieraz słyszał, jak ludzie opowiadali o niezmiernym bogactwie Sindbada, nie mógł powstrzymać zazdrości wobec kogoś, czyj los zdawał się równie szczęśliwy, jak jego własny był nędzny. Wznosząc oczy ku niebu, zawołał głośno:

The porter, who had often heard people speak of the immense wealth of Sindbad, could not help feeling envious of one whose lot seemed to be as happy as his own was miserable. Casting his eyes up to the sky he exclaimed aloud,

„Spójrz, Potężny Stwórco wszechrzeczy, na różnicę między życiem Sindbada a moim! Każdego dnia znoszę tysiące trudów i nieszczęść, i ciężko pracuję, by zdobyć choćby dość nędznego chleba jęczmiennego, aby utrzymać przy życiu siebie i swą rodzinę, podczas gdy szczęściarz Sindbad trwoni pieniądze na prawo i lewo i opływa we wszelkie dostatki! Cóż takiego uczynił, że dałeś mu to rozkoszne życie – cóż ja uczyniłem, by zasłużyć na tak srogi los?”

“Consider, Mighty Creator of all things, the differences between Sindbad’s life and mine. Every day I suffer a thousand hardships and misfortunes, and have hard work to get even enough bad barley bread to keep myself and my family alive, while the lucky Sindbad spends money right and left and lives upon the fat of the land! What has he done that you should give him this pleasant life--what have I done to deserve so hard a fate?”

Mówiąc to, tupnął o ziemię niczym człowiek odchodzący od zmysłów z nędzy i rozpaczy. W tej samej chwili z pałacu wyszedł służący, ujął go pod ramię i rzekł: „Pójdź ze mną, szlachetny Sindbad, mój pan, pragnie z panem pomówić”.

So saying he stamped upon the ground like one beside himself with misery and despair. Just at this moment a servant came out of the palace, and taking him by the arm said, “Come with me, the noble Sindbad, my master, wishes to speak to you.”

Hindbad niemało zdziwił się tym wezwaniem i zląkł się, że jego nieostrożne słowa mogły ściągnąć na niego niełaskę Sindbada; próbował się zatem wykręcić pod pozorem, że nie może zostawić na ulicy powierzonego mu ciężaru. Lokaj obiecał mu jednak, że ładunek będzie bezpieczny, i nakłaniał go do usłuchania wezwania tak usilnie, iż w końcu tragarz musiał ustąpić.

Hindbad was not a little surprised at this summons, and feared that his unguarded words might have drawn upon him the displeasure of Sindbad, so he tried to excuse himself upon the pretext that he could not leave the burden which had been entrusted to him in the street. However the lackey promised him that it should be taken care of, and urged him to obey the call so pressingly that at last the porter was obliged to yield.

Poszedł za służącym do ogromnej sali, gdzie liczne grono biesiadników siedziało wokół stołu zastawionego wszelkimi przysmakami. Na miejscu honorowym zasiadał wysoki, poważny mąż, któremu długa, biała broda nadawała czcigodny wygląd. Za jego fotelem stała gromada służby gotowej spełniać jego życzenia. Był to sam sławny Sindbad. Tragarz, bardziej niż kiedykolwiek zatrwożony widokiem takiego przepychu, drżąc, pokłonił się szlachetnemu zgromadzeniu. Sindbad dał mu znak, aby podszedł, usadził go po swej prawej ręce, sam nakładał na jego talerz wyborne kąski i nalał mu puchar przedniego wina. Wreszcie, gdy uczta dobiegała końca, odezwał się do niego poufale, pytając o jego imię i zajęcie.

He followed the servant into a vast room, where a great company was seated round a table covered with all sorts of delicacies. In the place of honour sat a tall, grave man whose long white beard gave him a venerable air. Behind his chair stood a crowd of attendants eager to minister to his wants. This was the famous Sindbad himself. The porter, more than ever alarmed at the sight of so much magnificence, tremblingly saluted the noble company. Sindbad, making a sign to him to approach, caused him to be seated at his right hand, and himself heaped choice morsels upon his plate, and poured out for him a draught of excellent wine, and presently, when the banquet drew to a close, spoke to him familiarly, asking his name and occupation.