Denizci Simbad

Simbad ve Hindbad

Sindbad and Hindbad

Halife Harun Reşid zamanında, Bağdat’ta Hindbad adında yoksul bir hamal yaşardı; çok sıcak bir günde kentin bir ucundan diğer ucuna ağır bir yük taşımak üzere gönderilmişti. Yolun yarısını bile bitirmeden öyle yorulmuştu ki, kaldırımına gül suyu serpilmiş ve serin bir rüzgârın estiği sessiz bir sokakta bulunca kendini, yükünü yere indirdi ve görkemli bir konağın gölgesinde dinlenmek için oturdu. Çok geçmeden, daha hoş bir yer seçemeyeceğine karar verdi; açık pencerelerden öd ağacı ve tütsülerin nefis kokusu geliyor, sıcak kaldırımdan buharlaşan gül suyu kokusuna karışıyordu. Sarayın içinden, ustalıkla çalınan pek çok çalgının sesi gibi müzik sesleri ile bülbüllerin ve diğer kuşların ahenkli şakımaları duyuluyordu; bundan ve kısa süre sonra farkına vardığı birbirinden lezzetli yemeklerin iştah kabartan kokusundan, içeride bir ziyafet ve eğlence olduğunu anladı. Daha önce hiç görmediği bu muhteşem konakta kimin yaşadığını merak etti, zira bulunduğu sokak pek az geçtiği bir yerdi. Merakını gidermek için kapıda duran son derece şık giyimli uşakların yanına gitti ve içlerinden birine konağın efendisinin adını sordu.

In the times of the Caliph Haroun-al-Raschid there lived in Bagdad a poor porter named Hindbad, who on a very hot day was sent to carry a heavy load from one end of the city to the other. Before he had accomplished half the distance he was so tired that, finding himself in a quiet street where the pavement was sprinkled with rose water, and a cool breeze was blowing, he set his burden upon the ground, and sat down to rest in the shade of a grand house. Very soon he decided that he could not have chosen a pleasanter place; a delicious perfume of aloes wood and pastilles came from the open windows and mingled with the scent of the rose water which steamed up from the hot pavement. Within the palace he heard some music, as of many instruments cunningly played, and the melodious warble of nightingales and other birds, and by this, and the appetising smell of many dainty dishes of which he presently became aware, he judged that feasting and merry making were going on. He wondered who lived in this magnificent house which he had never seen before, the street in which it stood being one which he seldom had occasion to pass. To satisfy his curiosity he went up to some splendidly dressed servants who stood at the door, and asked one of them the name of the master of the mansion.

Uşak, “Nasıl yani,” diye yanıt verdi, “Bağdat’ta yaşıyorsun da güneşin aydınlattığı her denizde yelken açmış o ünlü seyyahın, soylu Denizci Simbad’ın burada oturduğunu bilmiyor musun?”

“What,” replied he, “do you live in Bagdad, and not know that here lives the noble Sindbad the Sailor, that famous traveller who sailed over every sea upon which the sun shines?”

Simbad’ın muazzam servetinden insanların söz ettiğini sık sık duymuş olan hamal, kendi talihi ne kadar sefilse onunki de bir o kadar mutlu görünen bu kişiyi kıskanmaktan kendini alamadı. Gözlerini gökyüzüne dikerek yüksek sesle haykırdı:

The porter, who had often heard people speak of the immense wealth of Sindbad, could not help feeling envious of one whose lot seemed to be as happy as his own was miserable. Casting his eyes up to the sky he exclaimed aloud,

“Her şeyin Yüce Yaratıcısı, Simbad’ın hayatı ile benimki arasındaki farklara bir bak! Ben her gün binbir meşakkat ve talihsizlik çekiyorum, kendimi ve ailemi hayatta tutacak kadar kötü arpa ekmeğini bile zorlukla buluyorum; oysa şanslı Simbad sağa sola para saçıp bolluk bereket içinde yaşıyor! Ona böylesine hoş bir hayat bahşetmek için o ne yaptı; ben bu kadar çetin bir kaderi hak etmek için ne yaptım?”

“Consider, Mighty Creator of all things, the differences between Sindbad’s life and mine. Every day I suffer a thousand hardships and misfortunes, and have hard work to get even enough bad barley bread to keep myself and my family alive, while the lucky Sindbad spends money right and left and lives upon the fat of the land! What has he done that you should give him this pleasant life--what have I done to deserve so hard a fate?”

Böyle söyleyerek sefalet ve çaresizlikten kendinden geçmiş biri gibi ayağını yere vurdu. Tam o sırada saraydan bir uşak çıktı ve kolundan tutarak, “Benimle gel, efendim soylu Simbad seninle konuşmak istiyor,” dedi.

So saying he stamped upon the ground like one beside himself with misery and despair. Just at this moment a servant came out of the palace, and taking him by the arm said, “Come with me, the noble Sindbad, my master, wishes to speak to you.”

Hindbad bu çağrıya epey şaşırdı ve düşüncesizce söylediği sözlerin Simbad’ın öfkesini üzerine çekmiş olabileceğinden korktu; bu yüzden sokakta kendisine emanet edilen yükü bırakamayacağı bahanesiyle özür dilemeye çalıştı. Ancak uşak yüke göz kulak olunacağına dair söz verdi ve çağrıya uyması için öyle ısrar etti ki, sonunda hamal boyun eğmek zorunda kaldı.

Hindbad was not a little surprised at this summons, and feared that his unguarded words might have drawn upon him the displeasure of Sindbad, so he tried to excuse himself upon the pretext that he could not leave the burden which had been entrusted to him in the street. However the lackey promised him that it should be taken care of, and urged him to obey the call so pressingly that at last the porter was obliged to yield.

Uşağı takip ederek, her türlü lezzetle donatılmış bir masanın etrafında büyük bir topluluğun oturduğu geniş bir odaya girdi. Başköşede, uzun beyaz sakalıyla vakur bir hava taşıyan uzun boylu, ağırbaşlı bir adam oturuyordu. Sandalyesinin arkasında, her arzusunu yerine getirmeye can atan bir uşak kalabalığı bekliyordu. Bu kişi ünlü Simbad’ın ta kendisiydi. Böylesi bir ihtişamı görünce her zamankinden daha çok ürken hamal, soylu meclisi titreyerek selamladı. Simbad ona yaklaşması için işaret etti, sağ yanına oturtulmasını sağladı, tabağına bizzat en seçkin lokmaları yığdı, ona mükemmel bir kadeh şarap sundu ve ardından, ziyafet sona ererken onunla samimi bir şekilde konuşarak adını ve işini sordu.

He followed the servant into a vast room, where a great company was seated round a table covered with all sorts of delicacies. In the place of honour sat a tall, grave man whose long white beard gave him a venerable air. Behind his chair stood a crowd of attendants eager to minister to his wants. This was the famous Sindbad himself. The porter, more than ever alarmed at the sight of so much magnificence, tremblingly saluted the noble company. Sindbad, making a sign to him to approach, caused him to be seated at his right hand, and himself heaped choice morsels upon his plate, and poured out for him a draught of excellent wine, and presently, when the banquet drew to a close, spoke to him familiarly, asking his name and occupation.