Sredni Vashtar

Conradin was tien jaar oud, en de dokter had zijn professionele oordeel uitgesproken dat de jongen geen vijf jaar meer zou leven.

Conradin was ten years old, and the doctor had pronounced his professional opinion that the boy would not live another five years.

De dokter was glad en nichterig, en telde nauwelijks mee, maar zijn mening werd onderschreven door mevrouw De Ropp, die voor bijna alles meetelde.

The doctor was silky and effete, and counted for little, but his opinion was endorsed by Mrs. de Ropp, who counted for nearly everything.

Mevrouw De Ropp was Conradins nicht en voogdes, en in zijn ogen vertegenwoordigde zij die drie vijfde van de wereld die noodzakelijk en onaangenaam en werkelijk zijn; de andere twee vijfde, in voortdurende strijd met het voorgaande, waren samengevat in hemzelf en zijn verbeelding.

Mrs. De Ropp was Conradin’s cousin and guardian, and in his eyes she represented those three-fifths of the world that are necessary and disagreeable and real; the other two-fifths, in perpetual antagonism to the foregoing, were summed up in himself and his imagination.

Ooit zou Conradin bezwijken, zo veronderstelde hij, onder de allesbeheersende druk van vermoeiende noodzakelijke dingen—zoals ziektes en betuttelende beperkingen en langdurige saaiheid.

One of these days Conradin supposed he would succumb to the mastering pressure of wearisome necessary things—such as illnesses and coddling restrictions and drawn-out dullness.

Zonder zijn verbeelding, die welig tierde onder de prikkel van eenzaamheid, zou hij het al lang geleden hebben opgegeven.

Without his imagination, which was rampant under the spur of loneliness, he would have succumbed long ago.

Mevrouw De Ropp zou, op haar eerlijkste momenten, nooit aan zichzelf hebben bekend dat ze een hekel had aan Conradin, al was ze zich er wellicht vaag van bewust dat hem dwarszitten ‘voor zijn eigen bestwil’ een plicht was die ze niet bijzonder onaangenaam vond.

Mrs. de Ropp would never, in her honestest moments, have confessed to herself that she disliked Conradin, though she might have been dimly aware that thwarting him “for his good” was a duty which she did not find particularly irksome.

Conradin haatte haar met een wanhopige oprechtheid die hij volmaakt wist te maskeren.

Conradin hated her with a desperate sincerity which he was perfectly able to mask.

De weinige genoegens die hij voor zichzelf wist te bedenken kregen extra smaak door de waarschijnlijkheid dat ze zijn voogdes zouden mishagen, en uit het rijk van zijn verbeelding was zij buitengesloten—een onrein wezen, dat geen toegang mocht krijgen.

Such few pleasures as he could contrive for himself gained an added relish from the likelihood that they would be displeasing to his guardian, and from the realm of his imagination she was locked out—an unclean thing, which should find no entrance.

In de saaie, troosteloze tuin, waar zo veel ramen op uitkeken die ieder moment konden opengaan met een vermaning om dit of dat niet te doen, of een herinnering dat het tijd was voor medicijnen, vond hij weinig bekoring.

In the dull, cheerless garden, overlooked by so many windows that were ready to open with a message not to do this or that, or a reminder that medicines were due, he found little attraction.

De weinige fruitbomen die er stonden werden angstvallig afgeschermd van zijn pluklust, alsof het zeldzame exemplaren van hun soort waren die bloeiden in een dorre woestenij; het zou waarschijnlijk moeilijk zijn geweest een tuinder te vinden die tien shilling zou hebben geboden voor hun gehele jaaropbrengst.

The few fruit-trees that it contained were set jealously apart from his plucking, as though they were rare specimens of their kind blooming in an arid waste; it would probably have been difficult to find a market-gardener who would have offered ten shillings for their entire yearly produce.

In een vergeten hoek echter, vrijwel verborgen achter een naargeestige struikenpartij, stond een buiten gebruik geraakt gereedschapsschuurtje van aanzienlijke afmetingen, en binnen de muren ervan vond Conradin een toevluchtsoord, iets wat afwisselend het karakter aannam van een speelkamer en een kathedraal.

In a forgotten corner, however, almost hidden behind a dismal shrubbery, was a disused tool-shed of respectable proportions, and within its walls Conradin found a haven, something that took on the varying aspects of a playroom and a cathedral.

Hij had het bevolkt met een legioen vertrouwde schimmen, deels opgeroepen uit flarden geschiedenis en deels uit zijn eigen brein, maar het kon ook bogen op twee bewoners van vlees en bloed.

He had peopled it with a legion of familiar phantoms, evoked partly from fragments of history and partly from his own brain, but it also boasted two inmates of flesh and blood.

In de ene hoek leefde een Houdan-kip met een haveloos verenkleed, die de jongen overlaadde met een genegenheid waarvoor hij nauwelijks een andere uitlaatklep had. Verder naar achteren in het duister stond een groot hok, verdeeld in twee compartimenten, waarvan er één aan de voorkant van dicht opeenstaande ijzeren tralies was voorzien.

In one corner lived a ragged-plumaged Houdan hen, on which the boy lavished an affection that had scarcely another outlet. Further back in the gloom stood a large hutch, divided into two compartments, one of which was fronted with close iron bars.

Dit was het verblijf van een grote bunzingfret, die een vriendelijke slagersjongen ooit, met kooi en al, naar zijn huidige onderkomen had binnengesmokkeld, in ruil voor een lang bijeengespaard hoopje kleingeld.

This was the abode of a large polecat-ferret, which a friendly butcher-boy had once smuggled, cage and all, into its present quarters, in exchange for a long-secreted hoard of small silver.