Tam en Cam

Het kleine visje

The Little Fish

Lang geleden woonde er een meisje in een dorp in Vietnam. Haar naam was Tam. Haar moeder stierf toen Tam nog heel klein was.

Long ago, a girl lived in a village in Vietnam. Her name was Tam. Her mother died when Tam was very small.

Haar vader trouwde opnieuw. Zijn nieuwe vrouw had een dochter en haar naam was Cam. Een paar jaar later stierf ook de vader van Tam.

Her father married again. His new wife had a daughter, and her name was Cam. Some years later Tam’s father died too.

De stiefmoeder hield van Cam en gaf haar alles. Tam deed al het zware werk. Ze kookte, maakte schoon en paste op de buffel.

The stepmother loved Cam and gave her everything. Tam did all the hard work. She cooked, cleaned and looked after the buffalo.

Op een dag gaf de stiefmoeder ieder meisje een mand. “Ga vissen en garnalen vangen,” zei ze. “Het meisje met de vollere mand krijgt een nieuwe rode bloes.”

One day the stepmother gave each girl a basket. “Go and catch fish and shrimp,” she said. “The girl with the fuller basket gets a new red blouse.”

Tam werkte de hele dag in de modderige rijstvelden en tegen de avond was haar mand vol. Cam speelde de hele dag en haar mand was bijna leeg.

Tam worked all day in the muddy rice fields, and by evening her basket was full. Cam played all day, and her basket was almost empty.

“Zus, je haar zit vol modder,” zei Cam. “Ga het wassen in het diepe water.”

“Sister, your hair is full of mud,” said Cam. “Go and wash it in the deep water.”

Tam ging haar haar wassen. Terwijl ze weg was, stopte Cam alle vissen en garnalen van Tam in haar eigen mand. Daarna rende ze naar huis.

Tam went to wash her hair. While she was away, Cam put all of Tam’s fish and shrimp into her own basket. Then she ran home.

Toen Tam terugkwam, lag er nog maar één klein visje op de bodem van haar mand.

When Tam came back, only one little fish lay at the bottom of her basket.

Tam ging zitten en huilde. Opeens stond er een vriendelijke oude man met een lange witte baard naast haar. Het was de Boeddha.

Tam sat down and cried. Suddenly a kind old man with a long white beard stood beside her. It was the Buddha.

“Waarom huil je, mijn kind?” vroeg hij. Tam vertelde hem alles.

“Why are you crying, my child?” he asked. Tam told him everything.

“Neem het kleine visje mee naar huis en stop het in de put,” zei hij. “Geef het elke dag een beetje van je rijst te eten. En als je bij de put komt, zing dan dit lied.”

“Take the little fish home and put it in the well,” he said. “Feed it every day with some of your rice. And when you come to the well, sing this song.”

“Klein visje, klein visje, kom omhoog naar mij. Eet mijn gouden rijst, niet de rijst van vreemden.”

“Little fish, little fish, come up to me. Eat my golden rice, not the rice of strangers.”

Tam deed alles wat de oude man zei. Elke dag zong ze het lied en het kleine visje kwam omhoog om te eten.

Tam did everything the old man said. Every day she sang the song, and the little fish came up to eat.