De mier en de sprinkhaan

De Aesopus voor kinderen De mieren en de sprinkhaan Op een heldere dag in de late herfst was een mierenfamilie druk in de weer in de warme zonneschijn om het graan te drogen dat ze tijdens de zomer hadden verzameld, toen een uitgehongerde sprinkhaan, met zijn viool onder zijn arm, kwam aanlopen en nederig om een hapje te eten smeekte.

The Æsop for Children The Ants & the Grasshopper One bright day in late autumn a family of Ants were bustling about in the warm sunshine, drying out the grain they had stored up during the summer, when a starving Grasshopper, his fiddle under his arm, came up and humbly begged for a bite to eat.

“Wat!” riepen de mieren verbaasd uit, “heb je dan niets bewaard voor de winter? Wat deed je in ‘s hemelsnaam de hele vorige zomer?”

“What!” cried the Ants in surprise, “haven’t you stored anything away for the winter? What in the world were you doing all last summer?”

“Ik had geen tijd om eten op te slaan,” jammerde de sprinkhaan; “ik had het zo druk met muziek maken dat de zomer al voorbij was voor ik het wist.”

“I didn’t have time to store up any food,” whined the Grasshopper; “I was so busy making music that before I knew it the summer was gone.”

De mieren haalden vol walging hun schouders op.

The Ants shrugged their shoulders in disgust.

“Muziek maken, deed je dat?” riepen ze. “Mooi zo; ga nu maar dansen!” En ze keerden de sprinkhaan de rug toe en gingen verder met hun werk.

“Making music, were you?” they cried. “Very well; now dance!” And they turned their backs on the Grasshopper and went on with their work.

Er is een tijd van werken en een tijd van spelen.

There’s a time for work and a time for play.