Το στοίχημα

Ι

I

Ήταν μια σκοτεινή φθινοπωρινή νύχτα. Ο ηλικιωμένος τραπεζίτης περπατούσε πέρα δώθε στο γραφείο του και θυμόταν πώς, πριν από δεκαπέντε χρόνια, είχε κάνει μια δεξίωση ένα φθινοπωρινό βράδυ. Υπήρχαν πολλοί έξυπνοι άντρες εκεί, και έγιναν ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

It was a dark autumn night. The old banker was walking up and down his study and remembering how, fifteen years before, he had given a party one autumn evening. There had been many clever men there, and there had been interesting conversations.

Ανάμεσα σε άλλα, είχαν μιλήσει για τη θανατική ποινή. Η πλειονότητα των καλεσμένων, ανάμεσα στους οποίους ήταν πολλοί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι, αποδοκίμαζε τη θανατική ποινή.

Among other things they had talked of capital punishment. The majority of the guests, among whom were many journalists and intellectual men, disapproved of the death penalty.

Θεωρούσαν αυτή τη μορφή τιμωρίας ξεπερασμένη, ανήθικη και ακατάλληλη για χριστιανικά κράτη. Κατά τη γνώμη ορισμένων από αυτούς, η θανατική ποινή έπρεπε παντού να αντικατασταθεί από την ισόβια κάθειρξη.

They considered that form of punishment out of date, immoral, and unsuitable for Christian States. In the opinion of some of them the death penalty ought to be replaced everywhere by imprisonment for life.

«Δεν συμφωνώ μαζί σας», είπε ο οικοδεσπότης τους, ο τραπεζίτης. «Δεν έχω δοκιμάσει ούτε τη θανατική ποινή ούτε την ισόβια κάθειρξη, αλλά αν μπορεί κανείς να κρίνει εκ των προτέρων, η θανατική ποινή είναι πιο ηθική και πιο ανθρώπινη από την ισόβια κάθειρξη.

“I don’t agree with you,” said their host the banker. “I have not tried either the death penalty or imprisonment for life, but if one may judge a priori, the death penalty is more moral and more humane than imprisonment for life.

Η εσχάτη των ποινών σκοτώνει έναν άνθρωπο αμέσως, αλλά η ισόβια φυλάκιση τον σκοτώνει αργά. Ποιος δήμιος είναι πιο ανθρώπινος, εκείνος που σε σκοτώνει σε λίγα λεπτά ή εκείνος που σου ξεριζώνει τη ζωή στην πορεία πολλών ετών;»

Capital punishment kills a man at once, but lifelong imprisonment kills him slowly. Which executioner is the more humane, he who kills you in a few minutes or he who drags the life out of you in the course of many years?”

«Και οι δύο είναι εξίσου ανήθικες», παρατήρησε ένας από τους καλεσμένους, «γιατί και οι δύο έχουν τον ίδιο σκοπό—να αφαιρέσουν τη ζωή. Το Κράτος δεν είναι Θεός. Δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί ό,τι δεν μπορεί να αποκαταστήσει όταν το θέλει».

“Both are equally immoral,” observed one of the guests, “for they both have the same object—to take away life. The State is not God. It has not the right to take away what it cannot restore when it wants to.”

Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν ένας νεαρός δικηγόρος, ένας νέος είκοσι πέντε ετών. Όταν τον ρώτησαν τη γνώμη του, είπε:

Among the guests was a young lawyer, a young man of five-and-twenty. When he was asked his opinion, he said:

«Η θανατική καταδίκη και η ισόβια κάθειρξη είναι εξίσου ανήθικες, αλλά αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη θανατική ποινή και στην ισόβια κάθειρξη, σίγουρα θα διάλεγα τη δεύτερη. Το να ζεις όπως και να ‘χει είναι καλύτερο από το να μην ζεις καθόλου».

“The death sentence and the life sentence are equally immoral, but if I had to choose between the death penalty and imprisonment for life, I would certainly choose the second. To live anyhow is better than not at all.”

Μια ζωηρή συζήτηση ξέσπασε. Ο τραπεζίτης, που ήταν νεότερος και πιο νευρικός εκείνες τις μέρες, παρασύρθηκε ξαφνικά από τον ενθουσιασμό· χτύπησε το τραπέζι με τη γροθιά του και φώναξε στον νεαρό άντρα:

A lively discussion arose. The banker, who was younger and more nervous in those days, was suddenly carried away by excitement; he struck the table with his fist and shouted at the young man:

«Δεν είναι αλήθεια! Σας βάζω στοίχημα δύο εκατομμύρια πως δεν θα μένατε στην απομόνωση για πέντε χρόνια».

“It’s not true! I’ll bet you two millions you wouldn’t stay in solitary confinement for five years.”

«Αν το λέτε σοβαρά», είπε ο νεαρός άντρας, «δέχομαι το στοίχημα, αλλά δεν θα έμενα πέντε, μα δεκαπέντε χρόνια».

“If you mean that in earnest,” said the young man, “I’ll take the bet, but I would stay not five but fifteen years.”

«Δεκαπέντε; Έγινε!» φώναξε ο τραπεζίτης. «Κύριοι, ποντάρω δύο εκατομμύρια!»

“Fifteen? Done!” cried the banker. “Gentlemen, I stake two millions!”

«Σύμφωνοι! Εσείς ποντάρετε τα εκατομμύριά σας κι εγώ ποντάρω την ελευθερία μου!» είπε ο νεαρός άντρας.

“Agreed! You stake your millions and I stake my freedom!” said the young man.