Ο μαύρος γάτος

Για την εξαιρετικά αλλόκοτη, κι όμως τόσο οικεία αφήγηση που ετοιμάζομαι να καταγράψω, ούτε περιμένω ούτε ζητώ να με πιστέψουν. Θα ήμουν πράγματι τρελός αν το περίμενα, σε μια υπόθεση όπου οι ίδιες μου οι αισθήσεις απορρίπτουν τις μαρτυρίες τους. Κι όμως, τρελός δεν είμαι — και σίγουρα δεν ονειρεύομαι.

For the most wild, yet most homely narrative which I am about to pen, I neither expect nor solicit belief. Mad indeed would I be to expect it, in a case where my very senses reject their own evidence. Yet, mad am I not—and very surely do I not dream.

Αύριο όμως πεθαίνω, και σήμερα θα ήθελα να ξαλαφρώσω την ψυχή μου. Ο άμεσος σκοπός μου είναι να εκθέσω ενώπιον του κόσμου, απλά, λακωνικά και χωρίς σχόλια, μια σειρά από καθαρά οικογενειακά περιστατικά.

But to-morrow I die, and to-day I would unburthen my soul. My immediate purpose is to place before the world, plainly, succinctly, and without comment, a series of mere household events.

Στις συνέπειές τους, αυτά τα γεγονότα με έχουν τρομοκρατήσει — με έχουν βασανίσει — με έχουν καταστρέψει. Κι όμως, δεν θα επιχειρήσω να τα αναλύσω. Σε εμένα δεν προκάλεσαν σχεδόν τίποτε άλλο παρά φρίκη — σε πολλούς θα φανούν λιγότερο τρομερά παρά γκροτέσκα.

In their consequences, these events have terrified—have tortured—have destroyed me. Yet I will not attempt to expound them. To me, they have presented little but horror—to many they will seem less terrible than barroques.

Στο μέλλον, ίσως βρεθεί κάποιος νους που θα αναγάγει το φάντασμά μου στα κοινά μέτρα — κάποιος νους πιο ήρεμος, πιο λογικός και πολύ λιγότερο ευερέθιστος από τον δικό μου, ο οποίος θα διακρίνει, στις περιστάσεις που περιγράφω με δέος, τίποτε περισσότερο από μια συνηθισμένη αλληλουχία πολύ φυσικών αιτίων και αποτελεσμάτων.

Hereafter, perhaps, some intellect may be found which will reduce my phantasm to the common-place—some intellect more calm, more logical, and far less excitable than my own, which will perceive, in the circumstances I detail with awe, nothing more than an ordinary succession of very natural causes and effects.

Από τη βρεφική μου ηλικία διακρινόμουν για την πραότητα και την ανθρωπιά του χαρακτήρα μου. Η ευαισθησία της καρδιάς μου ήταν μάλιστα τόσο εμφανής, ώστε να γίνομαι περίγελος των συντρόφων μου.

From my infancy I was noted for the docility and humanity of my disposition. My tenderness of heart was even so conspicuous as to make me the jest of my companions.

Έτρεφα ιδιαίτερη αδυναμία στα ζώα, και οι γονείς μου με καλόμαθαν με μια μεγάλη ποικιλία κατοικιδίων. Μαζί τους περνούσα τον περισσότερο καιρό μου, και ποτέ δεν ήμουν τόσο ευτυχισμένος όσο όταν τα τάιζα και τα χάιδευα.

I was especially fond of animals, and was indulged by my parents with a great variety of pets. With these I spent most of my time, and never was so happy as when feeding and caressing them.

Αυτή η ιδιομορφία του χαρακτήρα μου μεγάλωνε όσο μεγάλωνα κι εγώ, και στην ανδρική μου ηλικία, αντλούσα από αυτήν μία από τις κύριες πηγές της ευχαρίστησής μου.

This peculiarity of character grew with my growth, and in my manhood, I derived from it one of my principal sources of pleasure.

Σε όσους έχουν νιώσει αγάπη για έναν πιστό και ευφυή σκύλο, δεν χρειάζεται καν να μπω στον κόπο να εξηγήσω τη φύση ή την ένταση της ικανοποίησης που μπορεί να αντληθεί κατ’ αυτόν τον τρόπο.

To those who have cherished an affection for a faithful and sagacious dog, I need hardly be at the trouble of explaining the nature or the intensity of the gratification thus derivable.

Υπάρχει κάτι στην ανιδιοτελή και αυτοθυσιαστική αγάπη ενός ζώου, που αγγίζει απευθείας την καρδιά εκείνου που είχε συχνά την ευκαιρία να δοκιμάσει την ευτελή φιλία και την αραχνοΰφαντη πίστη του απλού Ανθρώπου.

There is something in the unselfish and self-sacrificing love of a brute, which goes directly to the heart of him who has had frequent occasion to test the paltry friendship and gossamer fidelity of mere Man.

Παντρεύτηκα νωρίς και είχα την ευτυχία να βρω στη σύζυγό μου έναν χαρακτήρα που δεν ήταν ασύμβατος με τον δικό μου. Παρατηρώντας την αδυναμία μου για τα κατοικίδια ζώα, δεν έχανε ευκαιρία να προμηθεύεται εκείνα του πιο αξιαγάπητου είδους.

I married early, and was happy to find in my wife a disposition not uncongenial with my own. Observing my partiality for domestic pets, she lost no opportunity of procuring those of the most agreeable kind.

Είχαμε πουλιά, χρυσόψαρα, έναν εκλεκτό σκύλο, κουνέλια, έναν μικρό πίθηκο και έναν γάτο.

We had birds, gold-fish, a fine dog, rabbits, a small monkey, and a cat.

Αυτός ο τελευταίος ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλο και όμορφο ζώο, εντελώς μαύρο, και οξυδερκές σε εκπληκτικό βαθμό.

This latter was a remarkably large and beautiful animal, entirely black, and sagacious to an astonishing degree.

Μιλώντας για την εξυπνάδα του, η σύζυγός μου, η οποία κατά βάθος δεν ήταν διόλου ανεπηρέαστη από δεισιδαιμονίες, αναφερόταν συχνά στην αρχαία λαϊκή αντίληψη που θεωρούσε όλους τους μαύρους γάτους μεταμφιεσμένες μάγισσες.

In speaking of his intelligence, my wife, who at heart was not a little tinctured with superstition, made frequent allusion to the ancient popular notion, which regarded all black cats as witches in disguise.

Όχι ότι ήταν ποτέ σοβαρή ως προς αυτό το ζήτημα — και αναφέρω το θέμα μονάχα επειδή έτυχε, μόλις τώρα, να το θυμηθώ.

Not that she was ever serious upon this point—and I mention the matter at all for no better reason than that it happens, just now, to be remembered.