The Black Cat

For the most wild, yet most homely narrative which I am about to pen, I neither expect nor solicit belief. Mad indeed would I be to expect it, in a case where my very senses reject their own evidence. Yet, mad am I not—and very surely do I not dream.

Voor het uiterst bizarre, en toch hoogst alledaagse verhaal dat ik op het punt sta neer te pennen, verwacht noch vraag ik geloof. Waanzinnig zou ik immers zijn om dat te verwachten in een geval waarin zelfs mijn zintuigen hun eigen waarnemingen verwerpen. Toch ben ik niet waanzinnig – en heel zeker droom ik niet.

But to-morrow I die, and to-day I would unburthen my soul. My immediate purpose is to place before the world, plainly, succinctly, and without comment, a series of mere household events.

Maar morgen sterf ik, en vandaag wil ik mijn ziel ontlasten. Mijn onmiddellijke doel is de wereld, eenvoudig, bondig en zonder commentaar, een reeks louter huiselijke gebeurtenissen voor te leggen.

In their consequences, these events have terrified—have tortured—have destroyed me. Yet I will not attempt to expound them. To me, they have presented little but horror—to many they will seem less terrible than barroques.

In hun gevolgen hebben deze gebeurtenissen mij angst aangejaagd – mij gemarteld – mij te gronde gericht. Toch zal ik niet proberen ze te verklaren. Mij hebben ze weinig anders dan afschuw gebracht – velen zullen ze minder vreselijk dan barok toeschijnen.

Hereafter, perhaps, some intellect may be found which will reduce my phantasm to the common-place—some intellect more calm, more logical, and far less excitable than my own, which will perceive, in the circumstances I detail with awe, nothing more than an ordinary succession of very natural causes and effects.

Hierna zal er wellicht een verstand opstaan dat mijn hersenschim tot het alledaagse terugbrengt – een verstand dat kalmer, logischer en veel minder opvliegend is dan het mijne, en dat in de omstandigheden die ik met ontzag beschrijf, niets meer zal ontwaren dan een gewone aaneenschakeling van zeer natuurlijke oorzaken en gevolgen.

From my infancy I was noted for the docility and humanity of my disposition. My tenderness of heart was even so conspicuous as to make me the jest of my companions.

Vanaf mijn vroegste jeugd stond ik bekend om mijn zachtaardige en menslievende inborst. Mijn tederhartigheid was zelfs zo opvallend dat ik het mikpunt van spot van mijn metgezellen werd.

I was especially fond of animals, and was indulged by my parents with a great variety of pets. With these I spent most of my time, and never was so happy as when feeding and caressing them.

Ik was bijzonder gesteld op dieren, en mijn ouders verwenden mij met een grote verscheidenheid aan huisdieren. Daarmee bracht ik het merendeel van mijn tijd door, en ik was nooit zo gelukkig als wanneer ik ze voerde en liefkoosde.

This peculiarity of character grew with my growth, and in my manhood, I derived from it one of my principal sources of pleasure.

Deze eigenaardigheid van karakter groeide met de jaren met mij mee, en in mijn volwassenheid ontleende ik daaraan een van mijn voornaamste bronnen van genoegen.

To those who have cherished an affection for a faithful and sagacious dog, I need hardly be at the trouble of explaining the nature or the intensity of the gratification thus derivable.

Aan degenen die ooit een genegenheid hebben gekoesterd voor een trouwe en schrandere hond, hoef ik nauwelijks de moeite te nemen de aard of de intensiteit uit te leggen van de voldoening die daaruit kan worden geput.

There is something in the unselfish and self-sacrificing love of a brute, which goes directly to the heart of him who has had frequent occasion to test the paltry friendship and gossamer fidelity of mere Man.

Er schuilt iets in de onzelfzuchtige en zelfopofferende liefde van een dier dat rechtstreeks naar het hart gaat van hem die herhaaldelijk de gelegenheid heeft gehad om de armzalige vriendschap en flinterdunne trouw van de loutere mens op de proef te stellen.

I married early, and was happy to find in my wife a disposition not uncongenial with my own. Observing my partiality for domestic pets, she lost no opportunity of procuring those of the most agreeable kind.

Ik trouwde jong en vond tot mijn vreugde in mijn vrouw een karakter dat geenszins botste met het mijne. Toen zij zag hoe verzot ik was op huisdieren, liet zij geen gelegenheid voorbijgaan om dieren van de aangenaamste soort in huis te halen.

We had birds, gold-fish, a fine dog, rabbits, a small monkey, and a cat.

We hadden vogels, goudvissen, een fraaie hond, konijnen, een klein aapje en een kat.

This latter was a remarkably large and beautiful animal, entirely black, and sagacious to an astonishing degree.

Dit laatste was een opmerkelijk groot en mooi dier, volkomen zwart en buitengewoon schrander.

In speaking of his intelligence, my wife, who at heart was not a little tinctured with superstition, made frequent allusion to the ancient popular notion, which regarded all black cats as witches in disguise.

Als mijn vrouw – die in haar hart niet ongevoelig was voor bijgeloof – over zijn intelligentie sprak, zinspeelde ze veelvuldig op de oude volkswijsheid dat alle zwarte katten vermomde heksen zijn.

Not that she was ever serious upon this point—and I mention the matter at all for no better reason than that it happens, just now, to be remembered.

Niet dat zij hier ooit serieus over was – en ik noem het slechts om geen betere reden dan dat het mij toevallig nu te binnen schiet.