Το Μπλε Ρουμπίνι

Το καπέλο και η χήνα

The Hat and the Goose

Ήταν το δεύτερο πρωί μετά τα Χριστούγεννα. Πήγα να δω τον φίλο μου τον Σέρλοκ Χολμς στο διαμέρισμά του στην οδό Μπέικερ 221Β. Ήθελα να του ευχηθώ καλά Χριστούγεννα. Ο Χολμς ήταν ντετέκτιβ και άνθρωποι από όλο το Λονδίνο έρχονταν σε αυτόν με παράξενα προβλήματα. Εγώ είμαι γιατρός και το όνομά μου είναι Γουάτσον.

It was the second morning after Christmas. I went to see my friend Sherlock Holmes at his rooms in 221B Baker Street. I wanted to wish him a happy Christmas. Holmes was a detective, and people came to him with strange problems from all over London. I am a doctor, and my name is Watson.

Ο Χολμς ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ με μια μοβ ρόμπα. Δίπλα του υπήρχε μια στοίβα από πρωινές εφημερίδες. Δίπλα στον καναπέ υπήρχε μια ξύλινη καρέκλα. Ένα πολύ παλιό μαύρο καπέλο κρεμόταν στην πλάτη της καρέκλας κι ένας μεγεθυντικός φακός βρισκόταν πάνω στο κάθισμα.

Holmes was lying on the sofa in a purple dressing gown. There was a pile of morning newspapers next to him. There was a wooden chair beside the sofa. A very old black hat hung on the back of the chair, and a lens lay on the seat.

«Είσαι απασχολημένος», είπα. «Ίσως σε διακόπτω από τη δουλειά σου».

“You are busy,” I said. “Maybe I am stopping your work.”

«Καθόλου», απάντησε ο Χολμς. «Χαίρομαι που έχω έναν φίλο εδώ. Είναι μόνο ένα μικρό ζήτημα». Έδειξε το παλιό καπέλο με τον αντίχειρά του. «Αλλά είναι ενδιαφέρον».

“Not at all,” Holmes answered. “I am glad to have a friend here. It is only a small thing.” He pointed at the old hat with his thumb. “But it is interesting.”

Κάθισα στην πολυθρόνα του και ζέστανα τα χέρια μου στη φωτιά. Έξω έκανε παγωνιά και υπήρχε πάγος στα παράθυρα.

I sat down in his armchair and warmed my hands at the fire. Outside it was freezing, and there was ice on the windows.

«Νομίζω ότι αυτό το καπέλο κρύβει μια σκοτεινή ιστορία», είπα. «Ίσως σε βοηθήσει να πιάσεις έναν εγκληματία».

“I think this hat has a dark story,” I said. “Maybe it will help you catch a criminal.”

«Όχι, όχι. Κανένα έγκλημα», είπε ο Χολμς και γέλασε. «Τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι ζουν ο ένας κοντά στον άλλον σε αυτή την πόλη. Συμβαίνουν τόσα παράξενα μικρά πράγματα, και πολλά από αυτά δεν είναι εγκλήματα».

“No, no. No crime,” said Holmes, and he laughed. “Four million people live close together in this city. So many strange little things happen, and many of them are not crimes.”

«Αυτό είναι αλήθεια», είπα. «Πολλές από τις υποθέσεις σου στις σημειώσεις μου δεν περιέχουν κάποιο έγκλημα».

“That is true,” I said. “Many of your cases in my notes have no crime in them.”

«Ακριβώς. Και νομίζω ότι αυτό το μικρό πρόβλημα είναι άλλο ένα από αυτά. Ξέρεις τον Πίτερσον, τον κλητήρα;»

“Exactly. And I think this small problem is another one of them. You know Peterson, the commissionaire?”

Ήξερα καλά τον Πίτερσον. Ήταν κλητήρας. Ήταν επίσης ένας πολύ έντιμος άνθρωπος. «Ναι», είπα.

I knew Peterson well. He was a commissionaire. He was also a very honest man. “Yes,” I said.

«Ο Πίτερσον μου έφερε αυτό το καπέλο».

“Peterson brought me this hat.”

«Είναι δικό του το καπέλο;»

“Is it his hat?”

«Όχι, όχι. Το βρήκε. Κανείς δεν ξέρει τον ιδιοκτήτη. Έφτασε το πρωί των Χριστουγέννων μαζί με μια καλή, παχιά χήνα».

“No, no. He found it. Nobody knows the owner. It arrived on Christmas morning with a good fat goose.”