Mavi Yakut

Şapka ve Kaz

The Hat and the Goose

Noel’den sonraki ikinci sabahtı. Baker Sokağı 221B’deki odasında arkadaşım Sherlock Holmes’u görmeye gittim. Ona mutlu bir Noel dilemek istedim. Holmes bir dedektifti ve insanlar bütün Londra’dan garip sorunlarla ona gelirdi. Ben bir doktorum ve adım Watson.

It was the second morning after Christmas. I went to see my friend Sherlock Holmes at his rooms in 221B Baker Street. I wanted to wish him a happy Christmas. Holmes was a detective, and people came to him with strange problems from all over London. I am a doctor, and my name is Watson.

Holmes, mor bir robdöşambr içinde kanepede uzanıyordu. Yanında sabah gazetelerinden bir yığın vardı. Kanepenin yanında tahta bir sandalye vardı. Sandalyenin arkasında çok eski siyah bir şapka asılıydı ve oturma yerinde bir büyüteç duruyordu. Büyüteç, küçük şeyleri büyük gösteren yuvarlak bir camdır.

Holmes was lying on the sofa in a purple dressing gown. There was a pile of morning newspapers next to him. There was a wooden chair beside the sofa. A very old black hat hung on the back of the chair, and a lens lay on the seat. A lens is a round glass that makes small things look big.

“Meşgulsün,” dedim. “Belki de işine engel oluyorum.”

“You are busy,” I said. “Maybe I am stopping your work.”

“Hiç de değil,” diye cevap verdi Holmes. “Burada bir arkadaşım olduğu için sevindim. Sadece küçük bir mesele.” Başparmağıyla eski şapkayı işaret etti. “Ama ilginç.”

“Not at all,” Holmes answered. “I am glad to have a friend here. It is only a small thing.” He pointed at the old hat with his thumb. “But it is interesting.”

Koltuklardan birine oturup ellerimi ateşte ısıttım. Dışarısı çok soğuktu ve pencerelerde buz vardı.

I sat down in his armchair and warmed my hands at the fire. Outside it was freezing, and there was ice on the windows.

“Bence bu şapkanın karanlık bir hikâyesi var,” dedim. “Belki bir suçluyu yakalamana yardım eder.”

“I think this hat has a dark story,” I said. “Maybe it will help you catch a criminal.”

“Yok, yok. Suç yok,” dedi Holmes ve güldü. “Bu şehirde dört milyon insan dip dibe yaşıyor. Çok fazla garip küçük şey oluyor ve bunların çoğu suç değil.”

“No, no. No crime,” said Holmes, and he laughed. “Four million people live close together in this city. So many strange little things happen, and many of them are not crimes.”

“Bu doğru,” dedim. “Notlarımdaki olaylarının çoğunda suç yok.”

“That is true,” I said. “Many of your cases in my notes have no crime in them.”

“Kesinlikle. Bence bu küçük sorun da onlardan biri. Komisyoncu Peterson’ı biliyorsun, değil mi?”

“Exactly. And I think this small problem is another one of them. You know Peterson, the commissionaire?”

Peterson’ı iyi tanıyordum. O bir komisyoncuydu, yani üniformalı, haber taşıyan ve kapılara bakan bir adamdı. Çok da dürüst bir adamdı. “Evet,” dedim.

I knew Peterson well. He was a commissionaire, a man in uniform who carries messages and watches doors. He was also a very honest man. “Yes,” I said.

“Peterson bana bu şapkayı getirdi.”

“Peterson brought me this hat.”

“Onun şapkası mı?”

“Is it his hat?”

“Hayır, hayır. Onu buldu. Sahibini kimse bilmiyor. Noel sabahı semiz, güzel bir kazla geldi.”

“No, no. He found it. Nobody knows the owner. It arrived on Christmas morning with a good fat goose.”