De jongen die wolf riep

Aesopus voor kinderen De herdersjongen en de wolf Een herdersjongen hoedde de schapen van zijn meester bij een donker bos, niet ver van het dorp. Al snel vond hij het leven in de weide erg saai.

The Æsop for Children The Shepherd Boy & the Wolf A Shepherd Boy tended his master’s Sheep near a dark forest not far from the village. Soon he found life in the pasture very dull.

Het enige wat hij kon doen om zich te vermaken, was praten met zijn hond of spelen op zijn herdersfluit.

All he could do to amuse himself was to talk to his dog or play on his shepherd’s pipe.

.

.

Op een dag, toen hij naar de schapen en het stille bos zat te kijken en overdacht wat hij zou doen als hij een wolf zou zien, bedacht hij een plannetje om zich te vermaken.

One day as he sat watching the Sheep and the quiet forest, and thinking what he would do should he see a Wolf, he thought of a plan to amuse himself.

Zijn meester had hem gezegd om hulp te roepen als een wolf de kudde zou aanvallen, waarna de dorpsbewoners hem zouden verjagen.

His Master had told him to call for help should a Wolf attack the flock, and the Villagers would drive it away.

Dus nu rende hij, hoewel hij nog niets had gezien dat zelfs maar op een wolf leek, naar het dorp terwijl hij uit alle macht schreeuwde: “Wolf! Wolf!”

So now, though he had not seen anything that even looked like a Wolf, he ran toward the village shouting at the top of his voice, “Wolf! Wolf!”

Zoals hij al verwachtte, lieten de dorpsbewoners die de kreet hoorden hun werk vallen en renden in grote opwinding naar de weide. Maar toen ze daar aankwamen, vonden ze de jongen dubbel van het lachen om de streek die hij hun had geleverd.

As he expected, the Villagers who heard the cry dropped their work and ran in great excitement to the pasture. But when they got there they found the Boy doubled up with laughter at the trick he had played on them.

Een paar dagen later schreeuwde de herdersjongen opnieuw: “Wolf! Wolf!” Weer renden de dorpsbewoners ernaartoe om hem te helpen, om vervolgens weer uitgelachen te worden.

A few days later the Shepherd Boy again shouted, “Wolf! Wolf!” Again the Villagers ran to help him, only to be laughed at again.

Toen, op een avond, terwijl de zon achter het bos onderging en de schaduwen over de weide kropen, sprong er werkelijk een wolf uit het struikgewas en viel de schapen aan.

Then one evening as the sun was setting behind the forest and the shadows were creeping out over the pasture, a Wolf really did spring from the underbrush and fall upon the Sheep.

Doodsbang rende de jongen naar het dorp, terwijl hij schreeuwde: “Wolf! Wolf!” Maar hoewel de dorpsbewoners de kreet hoorden, renden ze niet toe om hem te helpen zoals voorheen. “Hij kan ons niet weer voor de gek houden,” zeiden ze.

In terror the Boy ran toward the village shouting “Wolf! Wolf!” But though the Villagers heard the cry, they did not run to help him as they had before. “He cannot fool us again,” they said.

De wolf doodde een groot aantal schapen van de jongen en glipte daarna weg in het bos.

The Wolf killed a great many of the Boy’s sheep and then slipped away into the forest.

Leugenaars worden niet geloofd, zelfs niet wanneer ze de waarheid spreken.

Liars are not believed even when they speak the truth.