Οι Γενναίοι Τριακόσιοι

Όλη η Ελλάδα βρισκόταν σε κίνδυνο. Ένας πανίσχυρος στρατός, με επικεφαλής τον μέγα βασιλιά της Περσίας, είχε έρθει από την ανατολή. Βάδιζε κατά μήκος της ακτής, και σε λίγες μέρες θα βρισκόταν στην Ελλάδα.

All Greece was in danger. A mighty army, led by the great King of Persia, had come from the east. It was marching along the seashore, and in a few days would be in Greece.

Ο μεγάλος βασιλιάς είχε στείλει αγγελιοφόρους σε κάθε πόλη και κράτος, προστάζοντάς τους να του δώσουν «γη και ύδωρ» ως ένδειξη ότι η στεριά και η θάλασσα ήταν δικές του. Αλλά εκείνοι είπαν:—

The great king had sent messengers into every city and state, bidding them give him water and earth in token that the land and the sea were his. But they said,—

«Όχι: εμείς θα είμαστε ελεύθεροι».

“No: we will be free.”

Και έτσι υπήρξε μεγάλη αναστάτωση σε ολόκληρη τη χώρα. Οι άνδρες οπλίστηκαν και βιάστηκαν να βγουν έξω για να αποκρούσουν τον εχθρό τους· και οι γυναίκες έμειναν στο σπίτι, κλαίγοντας, περιμένοντας και τρέμοντας από φόβο.

And so there was a great stir throughout all the land. The men armed themselves, and made haste to go out and drive back their foe; and the women staid at home, weeping and waiting, and trembling with fear.

Υπήρχε μόνο ένας δρόμος από τον οποίο ο περσικός στρατός μπορούσε να μπει στην Ελλάδα από εκείνη την πλευρά, και αυτός ήταν ένα στενό πέρασμα ανάμεσα στα βουνά και τη θάλασσα. Αυτό το πέρασμα το φυλούσε ο Λεωνίδας, ο βασιλιάς των Σπαρτιατών, μαζί με τριακόσιους Σπαρτιάτες στρατιώτες.

There was only one way by which the Persian army could go into Greece on that side, and that was by a narrow pass between the mountains and the sea. This pass was guarded by Leonidas, the King of the Spartans, with three hundred Spartan soldiers.

Σύντομα φάνηκαν οι Πέρσες στρατιώτες να πλησιάζουν. Ήταν τόσο πολλοί που κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να τους μετρήσει. Πώς μπορούσε μια χούφτα ανθρώπων να ελπίζει να σταθεί απέναντι σε ένα τόσο μεγάλο πλήθος;

Soon the Persian soldiers were seen coming. There were so many of them that no man could count them. How could a handful of men hope to stand against so great a host?

Κι όμως, ο Λεωνίδας και οι Σπαρτιάτες του κράτησαν τη θέση τους. Είχαν αποφασίσει να πεθάνουν στο καθήκον τους. Κάποιος τους έφερε το νέο ότι υπήρχαν τόσο πολλοί Πέρσες, ώστε τα βέλη τους έκρυβαν τον ήλιο.

And yet Leonidas and his Spartans held their ground. They had made up their minds to die at their post. Some one brought them word that there were so many Persians that their arrows darkened the sun.

«Τόσο το καλύτερο», είπαν οι Σπαρτιάτες· «θα πολεμήσουμε υπό σκιάν».

“So much the better,” said the Spartans; “we shall fight in the shade.”

Γενναία στάθηκαν στο στενό πέρασμα. Γενναία αντιμετώπισαν τους εχθρούς τους. Για τους Σπαρτιάτες δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως ο φόβος. Οι Πέρσες προχωρούσαν μπροστά, μόνο και μόνο για να συναντήσουν τον θάνατο στις αιχμές των δοράτων τους.

Bravely they stood in the narrow pass. Bravely they faced their foes. To Spartans there was no such thing as fear. The Persians came forward, only to meet death at the points of their spears.

Αλλά ένας ένας οι Σπαρτιάτες έπεφταν. Στο τέλος τα δόρατά τους έσπασαν· όμως ακόμα στέκονταν πλάι-πλάι, πολεμώντας μέχρι το τέλος. Μερικοί πολεμούσαν με σπαθιά, μερικοί με εγχειρίδια, και μερικοί μόνο με τις γροθιές και τα δόντια τους.

But one by one the Spartans fell. At last their spears were broken; yet still they stood side by side, fighting to the last. Some fought with swords, some with daggers, and some with only their fists and teeth.

Όλη μέρα ο στρατός των Περσών κρατήθηκε σε απόσταση. Αλλά όταν ο ήλιος έδυσε, δεν είχε μείνει ούτε ένας Σπαρτιάτης ζωντανός. Εκεί όπου είχαν σταθεί, υπήρχε μόνο ένας σωρός από νεκρούς, γεμάτος από δόρατα και βέλη.

All day long the army of the Persians was kept at bay. But when the sun went down, there was not one Spartan left alive. Where they had stood there was only a heap of the slain, all bristled over with spears and arrows.

Είκοσι χιλιάδες Πέρσες στρατιώτες είχαν πέσει μπροστά σε εκείνη τη χούφτα ανθρώπων. Και η Ελλάδα σώθηκε.

Twenty thousand Persian soldiers had fallen before that handful of men. And Greece was saved.

Χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από τότε· αλλά στους ανθρώπους αρέσει ακόμα να λένε την ιστορία του Λεωνίδα και των γενναίων τριακοσίων που πέθαναν για χάρη της πατρίδας τους.

Thousands of years have passed since then; but men still like to tell the story of Leonidas and the brave three hundred who died for their country’s sake.