Dzielnych trzystu

Cała Grecja była w niebezpieczeństwie. Potężna armia, prowadzona przez wielkiego króla Persji, nadeszła ze wschodu. Maszerowała wzdłuż morskiego brzegu i za kilka dni miała dotrzeć do Grecji.

All Greece was in danger. A mighty army, led by the great King of Persia, had come from the east. It was marching along the seashore, and in a few days would be in Greece.

Wielki król wysłał posłańców do każdego miasta i państwa, nakazując im oddać mu wodę i ziemię na znak, że ląd i morze należą do niego. Lecz oni rzekli: —

The great king had sent messengers into every city and state, bidding them give him water and earth in token that the land and the sea were his. But they said,—

„Nie: będziemy wolni”.

“No: we will be free.”

I tak oto w całym kraju zapanowało wielkie poruszenie. Mężczyźni chwycili za broń i pośpieszyli, by wyruszyć i odeprzeć wroga; a kobiety zostały w domu, płacząc, czekając i drżąc ze strachu.

And so there was a great stir throughout all the land. The men armed themselves, and made haste to go out and drive back their foe; and the women staid at home, weeping and waiting, and trembling with fear.

Była tylko jedna droga, którą perska armia mogła wkroczyć do Grecji z tamtej strony, i był to wąski wąwóz między górami a morzem. Wąwozu tego strzegł Leonidas, król Spartan, z trzystoma spartańskimi żołnierzami.

There was only one way by which the Persian army could go into Greece on that side, and that was by a narrow pass between the mountains and the sea. This pass was guarded by Leonidas, the King of the Spartans, with three hundred Spartan soldiers.

Wkrótce dostrzeżono nadchodzących perskich żołnierzy. Było ich tak wielu, że żaden człowiek nie zdołałby ich policzyć. Jak garstka ludzi mogła mieć nadzieję, że stawi opór tak wielkiej armii?

Soon the Persian soldiers were seen coming. There were so many of them that no man could count them. How could a handful of men hope to stand against so great a host?

A jednak Leonidas i jego Spartanie nie ustąpili. Postanowili umrzeć na swoim posterunku. Ktoś przyniósł im wieść, że Persów jest tak wielu, iż ich strzały zasłaniają słońce.

And yet Leonidas and his Spartans held their ground. They had made up their minds to die at their post. Some one brought them word that there were so many Persians that their arrows darkened the sun.

„Tym lepiej” — rzekli Spartanie. — „Będziemy walczyć w cieniu”.

“So much the better,” said the Spartans; “we shall fight in the shade.”

Dzielnie stali w wąskim wąwozie. Dzielnie stawiali czoła swoim wrogom. Dla Spartan coś takiego jak strach nie istniało. Persowie parli naprzód, by jedynie spotkać śmierć na ostrzach ich włóczni.

Bravely they stood in the narrow pass. Bravely they faced their foes. To Spartans there was no such thing as fear. The Persians came forward, only to meet death at the points of their spears.

Lecz jeden po drugim Spartanie padali. W końcu ich włócznie zostały połamane; a jednak wciąż stali ramię w ramię, walcząc do samego końca. Jedni walczyli mieczami, inni sztyletami, a jeszcze inni tylko pięściami i zębami.

But one by one the Spartans fell. At last their spears were broken; yet still they stood side by side, fighting to the last. Some fought with swords, some with daggers, and some with only their fists and teeth.

Przez cały dzień armia Persów była powstrzymywana. Lecz gdy słońce zaszło, przy życiu nie pozostał ani jeden Spartanin. Tam, gdzie stali, znajdował się tylko stos poległych, najeżony włóczniami i strzałami.

All day long the army of the Persians was kept at bay. But when the sun went down, there was not one Spartan left alive. Where they had stood there was only a heap of the slain, all bristled over with spears and arrows.

Dwadzieścia tysięcy perskich żołnierzy poległo z rąk tej garstki ludzi. A Grecja została uratowana.

Twenty thousand Persian soldiers had fallen before that handful of men. And Greece was saved.

Od tamtej pory minęły tysiące lat; lecz ludzie wciąż chętnie opowiadają historię Leonidasa i dzielnych trzystu, którzy oddali życie za swój kraj.

Thousands of years have passed since then; but men still like to tell the story of Leonidas and the brave three hundred who died for their country’s sake.