Ο Καμπουλιβαλάχ

Η πεντάχρονη κόρη μου, η Μίνι, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να φλυαρεί. Πιστεύω πραγματικά ότι σε όλη της τη ζωή δεν έχει σπαταλήσει ούτε ένα λεπτό στη σιωπή. Η μητέρα της συχνά εκνευρίζεται με αυτό και θα ήθελε να σταματήσει το φλυάρημά της, αλλά εγώ όχι.

My five years’ old daughter Mini cannot live without chattering. I really believe that in all her life she has not wasted a minute in silence. Her mother is often vexed at this, and would stop her prattle, but I would not.

Το να βλέπω τη Μίνι ήσυχη είναι αφύσικο και δεν μπορώ να το αντέξω για πολύ. Έτσι, η δική μου συζήτηση μαζί της είναι πάντα ζωηρή.

To see Mini quiet is unnatural, and I cannot bear it long. And so my own talk with her is always lively.

Ένα πρωί, για παράδειγμα, όταν βρισκόμουν στη μέση του δέκατου έβδομου κεφαλαίου του νέου μου μυθιστορήματος, η μικρή μου Μίνι γλίστρησε μέσα στο δωμάτιο και, βάζοντας το χέρι της στο δικό μου, είπε: «Πατέρα! Ο Ραμνταγιάλ, ο θυρωρός, λέει το κοράκι “κουράκι”!

One morning, for instance, when I was in the midst of the seventeenth chapter of my new novel, my little Mini stole into the room, and putting her hand into mine, said: “Father! Ramdayal the door-keeper calls a crow a krow!

Δεν ξέρει τίποτα, έτσι δεν είναι;»

He doesn’t know anything, does he?”

Προτού προλάβω να της εξηγήσω τις διαφορές των γλωσσών σε αυτόν τον κόσμο, είχε ήδη παρασυρθεί στο ορμητικό κύμα ενός άλλου θέματος. «Εσύ τι πιστεύεις, πατέρα;

Before I could explain to her the differences of language in this world, she was embarked on the full tide of another subject. “What do you think, Father?

Ο Μπόλα λέει ότι υπάρχει ένας ελέφαντας στα σύννεφα που φυσάει νερό από την προβοσκίδα του, και γι’ αυτό βρέχει!»

Bhola says there is an elephant in the clouds, blowing water out of his trunk, and that is why it rains!”

Και μετά, πεταρίζοντας ξανά σε άλλο θέμα, ενώ εγώ καθόμουν ακόμη ετοιμάζοντας κάποια απάντηση σε αυτό το τελευταίο ρηθέν: «Πατέρα! Τι σχέση έχει η μητέρα με εσένα;»

And then, darting off anew, while I sat still making ready some reply to this last saying, “Father! what relation is Mother to you?”

«Αγαπημένη μου μικρή κουνιάδα!» μουρμούρισα ακούσια μέσα μου, αλλά με σοβαρό πρόσωπο κατάφερα να απαντήσω: «Πήγαινε να παίξεις με τον Μπόλα, Μίνι! Είμαι απασχολημένος!»

“My dear little sister in the law!” I murmured involuntarily to myself, but with a grave face contrived to answer: “Go and play with Bhola, Mini! I am busy!”

Το παράθυρο του δωματίου μου βλέπει στον δρόμο. Το παιδί είχε καθίσει στα πόδια μου κοντά στο τραπέζι μου και έπαιζε σιγανά, χτυπώντας ρυθμικά τα γόνατά της.

The window of my room overlooks the road. The child had seated herself at my feet near my table, and was playing softly, drumming on her knees.

Δούλευα σκληρά στο δέκατο έβδομο κεφάλαιό μου, όπου ο Προτράπ Σινγκ, ο ήρωας, μόλις είχε πιάσει την Καντσανλάτα, την ηρωίδα, στην αγκαλιά του και ετοιμαζόταν να αποδράσει μαζί της από το παράθυρο του τρίτου ορόφου του κάστρου, όταν ξαφνικά η Μίνι άφησε το παιχνίδι της και έτρεξε στο παράθυρο, φωνάζοντας: «Ένας Καμπουλιβαλάχ! Ένας Καμπουλιβαλάχ!»

I was hard at work on my seventeenth chapter, where Protrap Singh, the hero, had just caught Kanchanlata, the heroine, in his arms, and was about to escape with her by the third story window of the castle, when all of a sudden Mini left her play, and ran to the window, crying, “A Cabuliwallah! a Cabuliwallah!”

Πράγματι, στον δρόμο από κάτω βρισκόταν ένας Καμπουλιβαλάχ, που περνούσε αργά. Φορούσε τα φαρδιά, λερωμένα ρούχα του λαού του, με ένα ψηλό τουρμπάνι· υπήρχε ένας σάκος στην πλάτη του και κρατούσε κουτιά με σταφύλια στο χέρι του.

Sure enough in the street below was a Cabuliwallah, passing slowly along. He wore the loose soiled clothing of his people, with a tall turban; there was a bag on his back, and he carried boxes of grapes in his hand.

Δεν μπορώ να πω ποια ήταν τα συναισθήματα της κόρης μου στη θέα αυτού του άνδρα, αλλά άρχισε να τον φωνάζει δυνατά. «Αχ!» σκέφτηκα, «θα μπει μέσα, και το δέκατο έβδομο κεφάλαιό μου δεν θα τελειώσει ποτέ!»

I cannot tell what were my daughter’s feelings at the sight of this man, but she began to call him loudly. “Ah!” I thought, “he will come in, and my seventeenth chapter will never be finished!”

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο Καμπουλιβαλάχ γύρισε και κοίταξε ψηλά προς το παιδί. Όταν το είδε αυτό, κυριευμένη από τρόμο, εκείνη κατέφυγε στην προστασία της μητέρας της και εξαφανίστηκε.

At which exact moment the Cabuliwallah turned, and looked up at the child. When she saw this, overcome by terror, she fled to her mother’s protection, and disappeared.

Είχε την τυφλή πεποίθηση ότι μέσα στον σάκο, που κουβαλούσε ο μεγαλόσωμος άνδρας, υπήρχαν ίσως δύο ή τρία άλλα παιδιά σαν κι εκείνη. Εν τω μεταξύ, ο μικροπωλητής μπήκε στην είσοδό μου και με χαιρέτησε με χαμογελαστό πρόσωπο.

She had a blind belief that inside the bag, which the big man carried, there were perhaps two or three other children like herself. The pedlar meanwhile entered my doorway, and greeted me with a smiling face.