Het vat Amontillado

De duizend kwellingen van Fortunato had ik zo goed en zo kwaad als het ging verdragen; maar toen hij zich aan een belediging waagde, zwoer ik wraak. Jij, die de aard van mijn ziel zo goed kent, zult echter niet veronderstellen dat ik ook maar één dreigement uitte.

The thousand injuries of Fortunato I had borne as I best could; but when he ventured upon insult, I vowed revenge. You, who so well know the nature of my soul, will not suppose, however, that I gave utterance to a threat.

Uiteindelijk zou ik gewroken worden; dit was een definitief beslecht punt — maar juist de beslistheid waarmee het was besloten, sloot elk idee van risico uit. Ik moest niet alleen straffen, maar straffen zonder gestraft te worden.

At length I would be avenged; this was a point definitively settled—but the very definitiveness with which it was resolved, precluded the idea of risk. I must not only punish, but punish with impunity.

Een onrecht blijft onvergeld wanneer de vergelding de wreker inhaalt. Het blijft evenzeer onvergeld wanneer de wreker nalaat zich als zodanig kenbaar te maken aan degene die het onrecht heeft begaan.

A wrong is unredressed when retribution overtakes its redresser. It is equally unredressed when the avenger fails to make himself felt as such to him who has done the wrong.

Men moet wel begrijpen dat ik Fortunato noch door woord noch door daad aanleiding had gegeven te twijfelen aan mijn goede wil. Zoals mijn gewoonte was, bleef ik hem vriendelijk toelachen, en hij merkte niet dat mijn glimlach nu werd ingegeven door de gedachte aan zijn offerande.

It must be understood, that neither by word nor deed had I given Fortunato cause to doubt my good will. I continued, as was my wont, to smile in his face, and he did not perceive that my smile now was at the thought of his immolation.

Hij had een zwakke plek — deze Fortunato — hoewel hij in andere opzichten een man was om te respecteren en zelfs te vrezen. Hij ging prat op zijn fijnproeverschap op het gebied van wijn. Weinig Italianen bezitten de ware virtuozensfeer.

He had a weak point—this Fortunato—although in other regards he was a man to be respected and even feared. He prided himself on his connoisseurship in wine. Few Italians have the true virtuoso spirit.

Grotendeels wordt hun enthousiasme aangewend wanneer tijd en gelegenheid zich daartoe lenen — om bedrog te plegen jegens de Britse en Oostenrijkse miljonairs .

For the most part their enthusiasm is adopted to suit the time and opportunity—to practise imposture upon the British and Austrian millionaires .

In de schilderkunst en edelsteenkunde was Fortunato, net als zijn landgenoten, een charlatan — maar waar het oude wijnen betrof, was hij oprecht.

In painting and gemmary, Fortunato, like his countrymen, was a quack—but in the matter of old wines he was sincere.

In dit opzicht verschilde ik niet wezenlijk van hem: ik had zelf veel verstand van Italiaanse jaargangen en kocht op grote schaal in wanneer ik maar kon.

In this respect I did not differ from him materially: I was skilful in the Italian vintages myself, and bought largely whenever I could.

Het was omstreeks de schemering, op een avond tijdens de opperste waanzin van het carnavalsseizoen, dat ik mijn vriend tegenkwam. Hij bejegende mij met buitensporige hartelijkheid, want hij had veel gedronken. De man ging gekleed als nar.

It was about dusk, one evening during the supreme madness of the carnival season, that I encountered my friend. He accosted me with excessive warmth, for he had been drinking much. The man wore motley.

Hij droeg een strak zittend veelkleurig gestreept gewaad, en zijn hoofd werd bekroond door een puntmuts met belletjes. Ik was zo verheugd hem te zien, dat ik dacht dat er nooit een einde zou komen aan het schudden van zijn hand.

He had on a tight-fitting parti-striped dress, and his head was surmounted by the conical cap and bells. I was so pleased to see him, that I thought I should never have done wringing his hand.

Ik zei tegen hem: “Mijn waarde Fortunato, wat een gelukkig toeval dat ik je tref. Wat zie je er vandaag opmerkelijk goed uit! Maar ik heb een pijp ontvangen van wat voor Amontillado doorgaat, en ik heb mijn twijfels.”

I said to him: “My dear Fortunato, you are luckily met. How remarkably well you are looking to-day! But I have received a pipe of what passes for Amontillado, and I have my doubts.”

“Wat?” zei hij. “Amontillado? Een pijp? Onmogelijk! En midden in het carnaval!”

“How?” said he. “Amontillado? A pipe? Impossible! And in the middle of the carnival!”

“Ik heb mijn twijfels,” antwoordde ik; “en ik was zo dwaas om de volle prijs voor Amontillado te betalen zonder jou daarin te raadplegen. Je was nergens te vinden, en ik was bang een buitenkansje mis te lopen.”

“I have my doubts,” I replied; “and I was silly enough to pay the full Amontillado price without consulting you in the matter. You were not to be found, and I was fearful of losing a bargain.”

“Amontillado!”

“Amontillado!”