The Cat that Walked by Himself

Hear and attend and listen; for this befell and behappened and became and was, O my Best Beloved, when the Tame animals were wild.

Hoor en let op en luister; want dit gebeurde en geschiedde en voltrok zich en was zo, o mijn Veelgeliefde, toen de Tamme dieren nog wild waren.

The Dog was wild, and the Horse was wild, and the Cow was wild, and the Sheep was wild, and the Pig was wild—as wild as wild could be—and they walked in the Wet Wild Woods by their wild lones. But the wildest of all the wild animals was the Cat.

De Hond was wild, en het Paard was wild, en de Koe was wild, en het Schaap was wild, en het Varken was wild — zo wild als wild maar kon zijn — en ze liepen helemaal in hun eentje door de Natte Wilde Wouden. Maar de wildste van alle wilde dieren was de Kat.

He walked by himself, and all places were alike to him.

Hij liep in zijn eentje, en alle plaatsen waren hem om het even.

Of course the Man was wild too. He was dreadfully wild. He didn’t even begin to be tame till he met the Woman, and she told him that she did not like living in his wild ways.

Natuurlijk was de Man ook wild. Hij was vreselijk wild. Hij begon niet eens tam te worden totdat hij de Vrouw ontmoette, en zij vertelde hem dat ze er niet van hield om op zijn wilde manier te leven.

She picked out a nice dry Cave, instead of a heap of wet leaves, to lie down in; and she strewed clean sand on the floor; and she lit a nice fire of wood at the back of the Cave; and she hung a dried wild-horse skin, tail-down, across the opening of the Cave; and she said, ‘Wipe you feet, dear, when you come in, and now we’ll keep house.’

Ze zocht een mooie, droge Grot uit om in te liggen, in plaats van een berg natte bladeren; en ze strooide schoon zand op de vloer; en ze stookte een fijn houtvuur achter in de Grot; en ze hing een gedroogde wildepaardenhuid, met de staart omlaag, voor de opening van de Grot; en ze zei: “Veeg je voeten, schat, als je binnenkomt, en nu gaan we een huishouden voeren.”

That night, Best Beloved, they ate wild sheep roasted on the hot stones, and flavoured with wild garlic and wild pepper; and wild duck stuffed with wild rice and wild fenugreek and wild coriander; and marrow-bones of wild oxen; and wild cherries, and wild grenadillas.

Die avond, Veelgeliefde, aten ze wild schaap dat op hete stenen geroosterd was en op smaak was gebracht met wilde knoflook en wilde peper; en wilde eend gevuld met wilde rijst en wilde fenegriek en wilde koriander; en mergpijpen van wilde ossen; en wilde kersen en wilde passievruchten.

Then the Man went to sleep in front of the fire ever so happy; but the Woman sat up, combing her hair.

Toen ging de Man dolgelukkig voor het vuur slapen; maar de Vrouw bleef op en kamselde haar haar.

She took the bone of the shoulder of mutton—the big fat blade-bone—and she looked at the wonderful marks on it, and she threw more wood on the fire, and she made a Magic. She made the First Singing Magic in the world.

Ze nam het bot van de schouder van het schaap — het grote, vette schouderblad — en ze bekeek de wonderlijke tekens erop, en ze gooide meer hout op het vuur, en ze maakte een Betovering. Ze maakte de Eerste Zingende Betovering van de wereld.

Out in the Wet Wild Woods all the wild animals gathered together where they could see the light of the fire a long way off, and they wondered what it meant.

Buiten in de Natte Wilde Wouden verzamelden alle wilde dieren zich op een plek waar ze het licht van het vuur in de verte konden zien, en ze vroegen zich af wat het betekende.

Then Wild Horse stamped with his wild foot and said, ‘O my Friends and O my Enemies, why have the Man and the Woman made that great light in that great Cave, and what harm will it do us?’

Toen stampte het Wilde Paard met zijn wilde hoef en zei: “O mijn Vrienden en o mijn Vijanden, waarom hebben de Man en de Vrouw dat grote licht in die grote Grot gemaakt, en welk kwaad zal het ons doen?”

Wild Dog lifted up his wild nose and smelled the smell of roast mutton, and said, ‘I will go up and see and look, and say; for I think it is good. Cat, come with me.’

De Wilde Hond stak zijn wilde neus in de lucht en rook de geur van geroosterd schapenvlees, en zei: “Ik zal ernaartoe gaan om te zien en te kijken en te vertellen; want ik denk dat het lekker is. Kat, ga met me mee.”

‘Nenni!’ said the Cat. ‘I am the Cat who walks by himself, and all places are alike to me. I will not come.’

“Nou nee!” zei de Kat. “Ik ben de Kat die in zijn eentje loopt, en alle plaatsen zijn mij om het even. Ik ga niet mee.”

‘Then we can never be friends again,’ said Wild Dog, and he trotted off to the Cave. But when he had gone a little way the Cat said to himself, ‘All places are alike to me. Why should I not go too and see and look and come away at my own liking.’

“Dan kunnen we nooit meer vrienden zijn,” zei de Wilde Hond, en hij draafde weg naar de Grot. Maar toen hij een eindje weg was, zei de Kat tegen zichzelf: “Alle plaatsen zijn mij om het even. Waarom zou ik niet ook gaan kijken en speuren en weer weggaan wanneer het mij bevalt?”