Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα

Πριν από πολλά, πολλά χρόνια ζούσε ένας αυτοκράτορας, ο οποίος νοιαζόταν τόσο πολύ για τα καινούρια ρούχα, ώστε ξόδευε όλα τα χρήματά του για να τα αποκτήσει· η μόνη του φιλοδοξία ήταν να είναι πάντα καλοντυμένος.

Many, many years ago lived an emperor, who thought so much of new clothes that he spent all his money in order to obtain them; his only ambition was to be always well dressed.

Δεν ενδιαφερόταν για τους στρατιώτες του και το θέατρο δεν τον διασκέδαζε· το μόνο πράγμα, στην πραγματικότητα, που τον ένοιαζε ήταν να βγαίνει βόλτα για να επιδεικνύει ένα καινούριο κουστούμι.

He did not care for his soldiers, and the theatre did not amuse him; the only thing, in fact, he thought anything of was to drive out and show a new suit of clothes.

Είχε ένα πανωφόρι για κάθε ώρα της ημέρας· και όπως θα έλεγε κανείς για έναν βασιλιά «Είναι στο ιδιαίτερο γραφείο του», έτσι θα μπορούσε να πει για εκείνον, «Ο αυτοκράτορας είναι στο καμαρίνι του».

He had a coat for every hour of the day; and as one would say of a king “He is in his cabinet,” so one could say of him, “The emperor is in his dressing-room.”

Η μεγάλη πόλη όπου κατοικούσε ήταν πολύ εύθυμη· κάθε μέρα έφταναν πολλοί ξένοι από όλα τα μέρη της γης.

The great city where he resided was very gay; every day many strangers from all parts of the globe arrived.

Μια μέρα έφτασαν σε αυτή την πόλη δύο απατεώνες· έκαναν τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ήταν υφαντές και δήλωσαν ότι μπορούσαν να κατασκευάσουν το ωραιότερο ύφασμα που μπορούσε κανείς να φανταστεί.

One day two swindlers came to this city; they made people believe that they were weavers, and declared they could manufacture the finest cloth to be imagined.

Τα χρώματα και τα σχέδιά τους, είπαν, δεν ήταν μόνο εξαιρετικά όμορφα, αλλά τα ρούχα που φτιάχνονταν από το υλικό τους είχαν τη θαυμαστή ιδιότητα να είναι αόρατα σε κάθε άνθρωπο που ήταν ακατάλληλος για το αξίωμά του ή ασυγχώρητα ανόητος.

Their colours and patterns, they said, were not only exceptionally beautiful, but the clothes made of their material possessed the wonderful quality of being invisible to any man who was unfit for his office or unpardonably stupid.

«Αυτό πρέπει να είναι θαυμάσιο ύφασμα», σκέφτηκε ο αυτοκράτορας. «Αν ντυνόμουν με ένα κουστούμι φτιαγμένο από αυτό το ύφασμα, θα μπορούσα να ανακαλύψω ποιοι άνδρες στην αυτοκρατορία μου ήταν ακατάλληλοι για τις θέσεις τους, και θα μπορούσα να ξεχωρίσω τους έξυπνους από τους ανόητους.

“That must be wonderful cloth,” thought the emperor. “If I were to be dressed in a suit made of this cloth I should be able to find out which men in my empire were unfit for their places, and I could distinguish the clever from the stupid.

Πρέπει να μου υφάνουν αυτό το ύφασμα χωρίς καθυστέρηση». Και έδωσε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στους απατεώνες, προκαταβολικά, για να πιάσουν δουλειά χωρίς να χάσουν καθόλου χρόνο.

I must have this cloth woven for me without delay.” And he gave a large sum of money to the swindlers, in advance, that they should set to work without any loss of time.

Εκείνοι έστησαν δύο αργαλειούς και προσποιήθηκαν ότι δούλευαν πολύ σκληρά, αλλά δεν έκαναν απολύτως τίποτα πάνω στους αργαλειούς.

They set up two looms, and pretended to be very hard at work, but they did nothing whatever on the looms.

Ζήτησαν το πιο εκλεκτό μετάξι και το πιο πολύτιμο χρυσοΰφαντο ύφασμα· όλα όσα πήραν τα εξαφάνισαν και δούλευαν στους άδειους αργαλειούς μέχρι αργά τη νύχτα.

They asked for the finest silk and the most precious gold-cloth; all they got they did away with, and worked at the empty looms till late at night.

«Θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω πώς τα πάνε με το ύφασμα», σκέφτηκε ο αυτοκράτορας. Ένιωσε όμως μια ανησυχία όταν θυμήθηκε ότι όποιος δεν ήταν κατάλληλος για το αξίωμά του δεν θα μπορούσε να το δει.

“I should very much like to know how they are getting on with the cloth,” thought the emperor. But he felt rather uneasy when he remembered that he who was not fit for his office could not see it.

Προσωπικά, είχε τη γνώμη ότι δεν είχε τίποτα να φοβηθεί, ωστόσο θεώρησε σκόπιμο να στείλει κάποιον άλλον πρώτα για να δει πώς είχαν τα πράγματα.

Personally, he was of opinion that he had nothing to fear, yet he thought it advisable to send somebody else first to see how matters stood.

Όλοι στην πόλη γνώριζαν τι αξιοσημείωτη ιδιότητα είχε το ύφασμα, και όλοι ανυπομονούσαν να δουν πόσο ανίκανοι ή ανόητοι ήταν οι γείτονές τους.

Everybody in the town knew what a remarkable quality the stuff possessed, and all were anxious to see how bad or stupid their neighbours were.

«Θα στείλω τον τίμιο γέρο υπουργό μου στους υφαντές», σκέφτηκε ο αυτοκράτορας. «Εκείνος μπορεί να κρίνει καλύτερα πώς μοιάζει το ύφασμα, γιατί είναι έξυπνος και κανείς δεν καταλαβαίνει το αξίωμά του καλύτερα από αυτόν».

“I shall send my honest old minister to the weavers,” thought the emperor. “He can judge best how the stuff looks, for he is intelligent, and nobody understands his office better than he.”