De nieuwe kleren van de keizer

Vele, vele jaren geleden leefde er een keizer, die zoveel om nieuwe kleren gaf dat hij al zijn geld uitgaf om ze te krijgen; zijn enige wens was om altijd goed gekleed te gaan.

Many, many years ago lived an emperor, who thought so much of new clothes that he spent all his money in order to obtain them; his only ambition was to be always well dressed.

Hij gaf niet om zijn soldaten en het theater vermaakte hem niet; het enige waar hij werkelijk om gaf, was uitrijden om een nieuw pak kleren te laten zien.

He did not care for his soldiers, and the theatre did not amuse him; the only thing, in fact, he thought anything of was to drive out and show a new suit of clothes.

Hij had een jas voor elk uur van de dag; en zoals men van een koning zou zeggen: “Hij is in zijn raadskamer,” zo kon men van hem zeggen: “De keizer is in zijn kleedkamer.”

He had a coat for every hour of the day; and as one would say of a king “He is in his cabinet,” so one could say of him, “The emperor is in his dressing-room.”

De grote stad waar hij woonde was erg vrolijk; elke dag arriveerden er vele vreemdelingen uit alle delen van de wereld.

The great city where he resided was very gay; every day many strangers from all parts of the globe arrived.

Op een dag kwamen er twee oplichters naar deze stad; ze maakten de mensen wijs dat ze wevers waren en verklaarden dat ze de fijnste stof konden maken die men zich maar kon voorstellen.

One day two swindlers came to this city; they made people believe that they were weavers, and declared they could manufacture the finest cloth to be imagined.

Hun kleuren en patronen, zo zeiden ze, waren niet alleen uitzonderlijk mooi, maar de kleren die van hun materiaal werden gemaakt bezaten de wonderlijke eigenschap dat ze onzichtbaar waren voor ieder mens die ongeschikt was voor zijn ambt of onvergeeflijk dom was.

Their colours and patterns, they said, were not only exceptionally beautiful, but the clothes made of their material possessed the wonderful quality of being invisible to any man who was unfit for his office or unpardonably stupid.

“Dat moet prachtige stof zijn,” dacht de keizer. “Als ik gekleed zou gaan in een pak van deze stof, zou ik erachter kunnen komen welke mannen in mijn keizerrijk ongeschikt zijn voor hun functie, en ik zou de slimmen van de dommen kunnen onderscheiden.

“That must be wonderful cloth,” thought the emperor. “If I were to be dressed in a suit made of this cloth I should be able to find out which men in my empire were unfit for their places, and I could distinguish the clever from the stupid.

Ik moet deze stof zonder uitstel voor mij laten weven.” En hij gaf een grote som geld vooraf aan de oplichters, zodat ze zonder tijdverlies aan het werk konden gaan.

I must have this cloth woven for me without delay.” And he gave a large sum of money to the swindlers, in advance, that they should set to work without any loss of time.

Ze zetten twee weefgetouwen op en deden alsof ze heel hard aan het werk waren, maar ze deden helemaal niets op de weefgetouwen.

They set up two looms, and pretended to be very hard at work, but they did nothing whatever on the looms.

Ze vroegen om de fijnste zijde en het kostbaarste goudbrokaat; alles wat ze kregen stopten ze weg, en ze werkten tot diep in de nacht aan de lege weefgetouwen.

They asked for the finest silk and the most precious gold-cloth; all they got they did away with, and worked at the empty looms till late at night.

“Ik zou heel graag willen weten hoe het opschiet met de stof,” dacht de keizer. Maar hij voelde zich tamelijk ongemakkelijk toen hij bedacht dat wie niet geschikt was voor zijn ambt, de stof niet kon zien.

“I should very much like to know how they are getting on with the cloth,” thought the emperor. But he felt rather uneasy when he remembered that he who was not fit for his office could not see it.

Zelf was hij van mening dat hij niets te vrezen had, maar toch vond hij het verstandig eerst iemand anders te sturen om te zien hoe de zaken ervoor stonden.

Personally, he was of opinion that he had nothing to fear, yet he thought it advisable to send somebody else first to see how matters stood.

Iedereen in de stad wist wat voor bijzondere eigenschap de stof bezat, en iedereen was benieuwd om te zien hoe slecht of dom hun buren waren.

Everybody in the town knew what a remarkable quality the stuff possessed, and all were anxious to see how bad or stupid their neighbours were.

“Ik zal mijn eerlijke oude minister naar de wevers sturen,” dacht de keizer. “Hij kan het beste beoordelen hoe de stof eruitziet, want hij is verstandig en niemand verstaat zijn vak beter dan hij.”

“I shall send my honest old minister to the weavers,” thought the emperor. “He can judge best how the stuff looks, for he is intelligent, and nobody understands his office better than he.”