Το ατελείωτο παραμύθι

Στην Άπω Ανατολή ζούσε ένας μεγάλος βασιλιάς που δεν είχε καμία δουλειά να κάνει. Κάθε μέρα, όλη μέρα, καθόταν σε μαλακά μαξιλάρια και άκουγε ιστορίες. Και ανεξάρτητα από το θέμα της ιστορίας, δεν κουραζόταν ποτέ να την ακούει, ακόμη κι αν ήταν πολύ μεγάλη.

In the Far East there was a great king who had no work to do. Every day, and all day long, he sat on soft cushions and listened to stories. And no matter what the story was about, he never grew tired of hearing it, even though it was very long.

«Ένα μόνο λάθος βρίσκω στην ιστορία σας», έλεγε συχνά: «είναι πολύ σύντομη».

“There is only one fault that I find with your story,” he often said: “it is too short.”

Όλοι οι παραμυθάδες του κόσμου ήταν καλεσμένοι στο παλάτι του· και μερικοί από αυτούς έλεγαν ιστορίες που ήταν πράγματι πολύ μεγάλες. Αλλά ο βασιλιάς ήταν πάντα λυπημένος όταν μια ιστορία τελείωνε.

All the story-tellers in the world were invited to his palace; and some of them told tales that were very long indeed. But the king was always sad when a story was ended.

Επιτέλους, έστειλε μήνυμα σε κάθε πόλη, κωμόπολη και χωριό, προσφέροντας ένα έπαθλο σε όποιον του έλεγε ένα ατελείωτο παραμύθι. Είπε:—

At last he sent word into every city and town and country place, offering a prize to any one who should tell him an endless tale. He said,—

«Στον άνθρωπο που θα μου πει μια ιστορία η οποία θα κρατήσει για πάντα, θα δώσω την πιο όμορφη κόρη μου για γυναίκα του· και θα τον ορίσω διάδοχό μου, και θα γίνει βασιλιάς μετά από εμένα».

“To the man that will tell me a story which shall last forever, I will give my fairest daughter for his wife; and I will make him my heir, and he shall be king after me.”

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Πρόσθεσε έναν πολύ σκληρό όρο. «Αν κάποιος προσπαθήσει να πει μια τέτοια ιστορία και μετά αποτύχει, θα του κόψουν το κεφάλι».

But this was not all. He added a very hard condition. “If any man shall try to tell such a story and then fail, he shall have his head cut off.”

Η κόρη του βασιλιά ήταν πολύ όμορφη, και υπήρχαν πολλοί νέοι σε εκείνη τη χώρα που ήταν πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να την κερδίσουν. Όμως κανείς τους δεν ήθελε να χάσει το κεφάλι του, κι έτσι λίγοι μόνο προσπάθησαν για το έπαθλο.

The king’s daughter was very pretty, and there were many young men in that country who were willing to do anything to win her. But none of them wanted to lose their heads, and so only a few tried for the prize.

Ένας νέος επινόησε μια ιστορία που κράτησε τρεις μήνες· αλλά στο τέλος αυτού του διαστήματος, δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα περισσότερο. Η μοίρα του ήταν μια προειδοποίηση για τους άλλους, και πέρασε πολύς καιρός μέχρι να βρεθεί άλλος παραμυθάς τόσο απερίσκεπτος ώστε να δοκιμάσει την υπομονή του βασιλιά.

One young man invented a story that lasted three months; but at the end of that time, he could think of nothing more. His fate was a warning to others, and it was a long time before another story-teller was so rash as to try the king’s patience.

Όμως μια μέρα, ένας ξένος από τον Νότο μπήκε στο παλάτι.

But one day a stranger from the South came into the palace.

«Μεγάλε βασιλιά», είπε, «είναι αλήθεια ότι προσφέρετε ένα έπαθλο στον άνθρωπο που μπορεί να πει μια ιστορία που δεν έχει τέλος;»

“Great king,” he said, “is it true that you offer a prize to the man who can tell a story that has no end?”

«Είναι αλήθεια», είπε ο βασιλιάς.

“It is true,” said the king.

«Και αυτός ο άνθρωπος θα πάρει την πιο όμορφη κόρη σας για γυναίκα του, και θα γίνει ο διάδοχός σας;»

“And shall this man have your fairest daughter for his wife, and shall he be your heir?”

«Ναι, αν τα καταφέρει», είπε ο βασιλιάς. «Αλλά αν αποτύχει, θα χάσει το κεφάλι του».

“Yes, if he succeeds,” said the king. “But if he fails, he shall lose his head.”

«Πολύ καλά, λοιπόν», είπε ο ξένος. «Έχω μια ευχάριστη ιστορία για ακρίδες που θα ήθελα να σας διηγηθώ».

“Very well, then,” said the stranger. “I have a pleasant story about locusts which I would like to relate.”