De vos en de raaf

Op een heldere ochtend, toen de Vos zijn scherpe neus door het bos volgde op zoek naar een hapje om te eten, zag hij boven zich een Raaf op de tak van een boom zitten. Dit was zeker niet de eerste Raaf die de Vos ooit had gezien.

One bright morning as the Fox was following his sharp nose through the wood in search of a bite to eat, he saw a Crow on the limb of a tree overhead. This was by no means the first Crow the Fox had ever seen.

Wat deze keer zijn aandacht trok en hem deed stoppen om nog eens goed te kijken, was dat de gelukkige Raaf een stukje kaas in haar snavel hield.

What caught his attention this time and made him stop for a second look, was that the lucky Crow held a bit of cheese in her beak.

“Het is niet nodig om nog verder te zoeken,” dacht de sluwe Meester Vos. “Hier is een lekker hapje voor mijn ontbijt.”

“No need to search any farther,” thought sly Master Fox. “Here is a dainty bite for my breakfast.”

Hij draafde naar de voet van de boom waarin de Raaf zat en riep, terwijl hij bewonderend omhoogkeek: “Goedemorgen, prachtig schepsel!”

Up he trotted to the foot of the tree in which the Crow was sitting, and looking up admiringly, he cried, “Good-morning, beautiful creature!”

De Raaf keek de Vos met schuin gehouden kop wantrouwend aan. Maar ze hield haar snavel stijf dichtgeklemd op de kaas en beantwoordde zijn groet niet.

The Crow, her head cocked on one side, watched the Fox suspiciously. But she kept her beak tightly closed on the cheese and did not return his greeting.

“Wat een charmant schepsel is zij!” zei de Vos. “Wat glanzen haar veren mooi! Wat een prachtige vorm en wat een schitterende vleugels! Zo’n wonderlijke Vogel zou een heel mooie stem moeten hebben, aangezien al het andere aan haar zo volmaakt is.

“What a charming creature she is!” said the Fox. “How her feathers shine! What a beautiful form and what splendid wings! Such a wonderful Bird should have a very lovely voice, since everything else about her is so perfect.

Als zij maar één liedje zou kunnen zingen, weet ik zeker dat ik haar zou uitroepen tot Koningin der Vogels.”

Could she sing just one song, I know I should hail her Queen of Birds.”

Toen zij naar deze vleiende woorden luisterde, vergat de Raaf al haar wantrouwen en ook haar ontbijt. Ze wilde ontzettend graag Koningin der Vogels worden genoemd.

Listening to these flattering words, the Crow forgot all her suspicion, and also her breakfast. She wanted very much to be called Queen of Birds.

Dus deed ze haar snavel wijd open om haar luidste krassende kreet te laten horen, en de kaas viel recht naar beneden in de open bek van de Vos.

So she opened her beak wide to utter her loudest caw, and down fell the cheese straight into the Fox’s open mouth.

“Dank u wel,” zei Meester Vos vriendelijk, terwijl hij wegliep. “Al klinkt hij wat schor, u hebt zonder twijfel een stem. Maar waar is uw verstand?”

“Thank you,” said Master Fox sweetly, as he walked off. “Though it is cracked, you have a voice sure enough. But where are your wits?”

De vleier leeft op kosten van hen die naar hem willen luisteren.

The flatterer lives at the expense of those who will listen to him.