The Fox and the Stork

The Fox one day thought of a plan to amuse himself at the expense of the Stork, at whose odd appearance he was always laughing.

De vos bedacht op een dag een plannetje om zich te vermaken ten koste van de ooievaar, om wiens vreemde uiterlijk hij altijd lachte.

“You must come and dine with me today,” he said to the Stork, smiling to himself at the trick he was going to play. The Stork gladly accepted the invitation and arrived in good time and with a very good appetite.

“Je moet vandaag bij me komen eten,” zei hij tegen de ooievaar, terwijl hij in zichzelf glimlachte om de streek die hij ging uithalen. De ooievaar nam de uitnodiging graag aan en arriveerde mooi op tijd en met een heel goede eetlust.

For dinner the Fox served soup. But it was set out in a very shallow dish, and all the Stork could do was to wet the very tip of his bill. Not a drop of soup could he get.

Als avondeten serveerde de vos soep. Maar die stond opgediend in een heel ondiep bord, en het enige wat de ooievaar kon doen was het uiterste puntje van zijn snavel natmaken. Geen druppel soep kon hij binnenkrijgen.

But the Fox lapped it up easily, and, to increase the disappointment of the Stork, made a great show of enjoyment.

Maar de vos slobberde het gemakkelijk op en deed, om de teleurstelling van de ooievaar nog groter te maken, alsof hij er enorm van genoot.

The hungry Stork was much displeased at the trick, but he was a calm, even-tempered fellow and saw no good in flying into a rage. Instead, not long afterward, he invited the Fox to dine with him in turn.

De hongerige ooievaar was erg ontstemd over de streek, maar hij was een rustige, gelijkmoedige kerel en zag er niets goeds in om woedend te worden. In plaats daarvan nodigde hij niet lang daarna de vos op zijn beurt uit om bij hem te komen eten.

The Fox arrived promptly at the time that had been set, and the Stork served a fish dinner that had a very appetizing smell. But it was served in a tall jar with a very narrow neck.

De vos kwam precies op de afgesproken tijd aan en de ooievaar serveerde een vismaaltijd die heel smakelijk rook. Maar die werd geserveerd in een hoge kruik met een heel smalle hals.

The Stork could easily get at the food with his long bill, but all the Fox could do was to lick the outside of the jar, and sniff at the delicious odor. And when the Fox lost his temper, the Stork said calmly:

De ooievaar kon met zijn lange snavel gemakkelijk bij het eten, maar het enige wat de vos kon doen was aan de buitenkant van de kruik likken en aan de heerlijke geur ruiken. En toen de vos zijn geduld verloor, zei de ooievaar rustig:

Do not play tricks on your neighbors unless you can stand the same treatment yourself.

“Haal geen streken uit met je buren, tenzij je dezelfde behandeling zelf ook kunt verdragen.”