The Frog-Prince

One fine evening a young princess put on her bonnet and clogs, and went out to take a walk by herself in a wood; and when she came to a cool spring of water, that rose in the midst of it, she sat herself down to rest a while.

Op een mooie avond zette een jonge prinses haar muts op en deed haar klompen aan, en ging helemaal alleen wandelen in een bos; en toen ze bij een koele waterbron kwam, die midden in het bos opwelde, ging ze even zitten om uit te rusten.

Now she had a golden ball in her hand, which was her favourite plaything; and she was always tossing it up into the air, and catching it again as it fell.

Nu had ze een gouden bal in haar hand, wat haar favoriete speelgoed was; en ze gooide hem steeds omhoog in de lucht en ving hem weer op als hij naar beneden viel.

After a time she threw it up so high that she missed catching it as it fell; and the ball bounded away, and rolled along upon the ground, till at last it fell down into the spring.

Na een tijdje gooide ze hem zo hoog dat ze hem niet kon vangen toen hij viel; en de bal stuitte weg, rolde over de grond en viel uiteindelijk in de bron.

The princess looked into the spring after her ball, but it was very deep, so deep that she could not see the bottom of it. Then she began to bewail her loss, and said, ‘Alas!

De prinses keek in de bron naar haar bal, maar die was erg diep, zo diep dat ze de bodem niet kon zien. Toen begon ze te treuren om haar verlies en zei: “Helaas!

if I could only get my ball again, I would give all my fine clothes and jewels, and everything that I have in the world.’

Als ik mijn bal maar terug kon krijgen, dan zou ik al mijn mooie kleren en juwelen geven, en alles wat ik op de wereld heb.”

Whilst she was speaking, a frog put its head out of the water, and said, ‘Princess, why do you weep so bitterly?’ ‘Alas!’ said she, ‘what can you do for me, you nasty frog? My golden ball has fallen into the spring.’

Terwijl ze sprak, stak een kikker zijn kop boven het water uit en zei: “Prinses, waarom huilt u zo bitter?” “Helaas!” zei ze, “wat kun jij voor mij doen, jij nare kikker? Mijn gouden bal is in de bron gevallen.”

The frog said, ‘I want not your pearls, and jewels, and fine clothes; but if you will love me, and let me live with you and eat from off your golden plate, and sleep upon your bed, I will bring you your ball again.’

De kikker zei: “Ik wil uw parels, juwelen en mooie kleren niet; maar als u van mij wilt houden, en me bij u laat wonen en van uw gouden bord laat eten, en op uw bed laat slapen, dan zal ik uw bal weer voor u halen.”

‘What nonsense,’ thought the princess, ‘this silly frog is talking! He can never even get out of the spring to visit me, though he may be able to get my ball for me, and therefore I will tell him he shall have what he asks.’

“Wat een onzin,” dacht de prinses, “praat die dwaze kikker! Hij kan immers nooit uit de bron komen om me op te zoeken, hoewel hij misschien wel mijn bal kan pakken; daarom zal ik maar zeggen dat hij mag krijgen wat hij vraagt.”

So she said to the frog, ‘Well, if you will bring me my ball, I will do all you ask.’

Dus zei ze tegen de kikker: “Goed, als je mijn bal terugbrengt, zal ik alles doen wat je vraagt.”

Then the frog put his head down, and dived deep under the water; and after a little while he came up again, with the ball in his mouth, and threw it on the edge of the spring.

Toen boog de kikker zijn kop omlaag en dook diep onder water; en na een tijdje kwam hij weer boven met de bal in zijn bek, en gooide hem op de rand van de bron.

As soon as the young princess saw her ball, she ran to pick it up; and she was so overjoyed to have it in her hand again, that she never thought of the frog, but ran home with it as fast as she could.

Zodra de jonge prinses haar bal zag, rende ze erheen om hem op te rapen; en ze was zo dolblij dat ze hem weer in haar hand had, dat ze helemaal niet meer aan de kikker dacht, maar zo snel als ze kon naar huis rende.

The frog called after her, ‘Stay, princess, and take me with you as you said,’ But she did not stop to hear a word.

De kikker riep haar achterna: “Wacht, prinses, en neem me mee zoals u beloofd hebt!” Maar ze bleef niet staan om ook maar een woord te horen.

The next day, just as the princess had sat down to dinner, she heard a strange noise—tap, tap—plash, plash—as if something was coming up the marble staircase: and soon afterwards there was a gentle knock at the door, and a little voice cried out and said:

De volgende dag, net toen de prinses aan het eten was gegaan, hoorde ze een vreemd geluid — tik, tik — plons, plons — alsof er iets de marmeren trap op kwam: en even later werd er zachtjes op de deur geklopt, en een stemmetje riep: