Het geschenk der wijzen

Eén dollar en zevenentachtig cent. Dat was alles. En zestig cent daarvan bestond uit pennies.

One dollar and eighty-seven cents. That was all. And sixty cents of it was in pennies.

Pennies die één voor één en twee aan twee waren gespaard door af te dingen bij de kruidenier en de groenteman en de slager, totdat iemands wangen brandden van de stille beschuldiging van gierigheid die zulk zuinig onderhandelen met zich meebracht. Drie keer telde Della het na.

Pennies saved one and two at a time by bulldozing the grocer and the vegetable man and the butcher until one’s cheeks burned with the silent imputation of parsimony that such close dealing implied. Three times Della counted it.

Eén dollar en zevenentachtig cent. En de volgende dag was het al kerst.

One dollar and eighty-seven cents. And the next day would be Christmas.

Er zat overduidelijk niets anders op dan zich op het sjofele bankje te laten vallen en te jammeren. Dus deed Della dat. Wat aanleiding geeft tot de morele overpeinzing dat het leven bestaat uit snikken, snotteren en glimlachen, waarbij snotteren de overhand heeft.

There was clearly nothing to do but flop down on the shabby little couch and howl. So Della did it. Which instigates the moral reflection that life is made up of sobs, sniffles, and smiles, with sniffles predominating.

Terwijl de vrouw des huizes geleidelijk van het eerste stadium overgaat naar het tweede, kunt u eens een blik werpen op de woning. Een gemeubileerde flat voor $ 8 per week.

While the mistress of the home is gradually subsiding from the first stage to the second, take a look at the home. A furnished flat at $8 per week.

Het tartte niet bepaald elke beschrijving, maar het had die kwalificatie zeker al in het vizier van de bedelarijpolitie gebracht.

It did not exactly beggar description, but it certainly had that word on the lookout for the mendicancy squad.

In het portaal beneden hing een brievenbus waar geen brief in paste, en er zat een elektrische knop waaraan geen sterveling met zijn vinger een beltoon kon ontlokken. Daarnaast hing er een kaartje met de naam “Dhr. James Dillingham Young”.

In the vestibule below was a letter-box into which no letter would go, and an electric button from which no mortal finger could coax a ring. Also appertaining thereunto was a card bearing the name “Mr. James Dillingham Young.”

De naam “Dillingham” was er trots aan toegevoegd tijdens een eerdere periode van voorspoed, toen de drager ervan nog $ 30 per week verdiende.

The “Dillingham” had been flung to the breeze during a former period of prosperity when its possessor was being paid $30 per week.

Nu het inkomen echter was geslonken tot $ 20, dachten ze er serieus over na om hem in te korten tot een bescheiden en pretentieloze D.

Now, when the income was shrunk to $20, though, they were thinking seriously of contracting to a modest and unassuming D.

Maar telkens wanneer dhr. James Dillingham Young thuiskwam en zijn bovenwoning binnenging, werd hij “Jim” genoemd en hartelijk omhelsd door mevr. James Dillingham Young, die al aan u is voorgesteld als Della. En dat is allemaal heel goed.

But whenever Mr. James Dillingham Young came home and reached his flat above he was called “Jim” and greatly hugged by Mrs. James Dillingham Young, already introduced to you as Della. Which is all very good.

Della hield op met huilen en verzorgde haar wangen met het poederdonsje. Ze ging bij het raam staan en staarde wezenloos naar buiten, naar een grijze kat die over een grijze schutting liep in een grijze achtertuin.

Della finished her cry and attended to her cheeks with the powder rag. She stood by the window and looked out dully at a gray cat walking a gray fence in a gray backyard.

Morgen zou het eerste kerstdag zijn, en ze had slechts $ 1,87 waarmee ze een cadeau voor Jim kon kopen. Maandenlang had ze elke penny gespaard die ze kon missen, met dit als resultaat. Met twintig dollar per week kom je niet ver. De uitgaven waren groter geweest dan ze had berekend.

Tomorrow would be Christmas Day, and she had only $1.87 with which to buy Jim a present. She had been saving every penny she could for months, with this result. Twenty dollars a week doesn’t go far. Expenses had been greater than she had calculated.

Dat zijn ze altijd. Slechts $ 1,87 om een cadeau voor Jim te kopen. Haar Jim. Vele gelukkige uren had ze doorgebracht met het bedenken van iets moois voor hem.

They always are. Only $1.87 to buy a present for Jim. Her Jim. Many a happy hour she had spent planning for something nice for him.

Iets fijns en zeldzaams en degelijks—iets wat ook maar een klein beetje in de buurt kwam van de eer om Jim als eigenaar te hebben.

Something fine and rare and sterling—something just a little bit near to being worthy of the honor of being owned by Jim.