Η ιστορία του Τομ Θαμ

Τον καιρό του σπουδαίου πρίγκιπα Αρθούρου, ζούσε ένας παντοδύναμος μάγος, ονόματι Μέρλιν, ο πιο σοφός και ικανός μάγος που είχε δει ποτέ ο κόσμος.

In the days of the great Prince Arthur, there lived a mighty magician, called Merlin, the most learned and skilful enchanter the world has ever seen.

Αυτός ο διάσημος μάγος, που μπορούσε να πάρει όποια μορφή ήθελε, ταξίδευε τριγύρω σαν φτωχός ζητιάνος και, καθώς ήταν πολύ κουρασμένος, σταμάτησε στην καλύβα ενός γεωργού για να ξεκουραστεί και ζήτησε λίγο φαγητό.

This famous magician, who could take any form he pleased, was travelling about as a poor beggar, and being very tired, he stopped at the cottage of a ploughman to rest himself, and asked for some food.

Ο χωρικός τον καλωσόρισε και η γυναίκα του, που ήταν πολύ καλόκαρδη, του έφερε γρήγορα λίγο γάλα σε ένα ξύλινο μπολ και λίγο χοντροκομμένο μαύρο ψωμί σε μια πιατέλα.

The countryman bade him welcome, and his wife, who was a very good-hearted woman, soon brought him some milk in a wooden bowl, and some coarse brown bread on a platter.

Ο Μέρλιν ευχαριστήθηκε πολύ από την καλοσύνη του γεωργού και της γυναίκας του· όμως δεν μπόρεσε να μην παρατηρήσει ότι, αν και όλα ήταν περιποιημένα και άνετα στην καλύβα, και οι δύο έδειχναν πολύ δυστυχισμένοι.

Merlin was much pleased with the kindness of the ploughman and his wife; but he could not help noticing that though everything was neat and comfortable in the cottage, they seemed both to be very unhappy.

Τους ρώτησε, λοιπόν, γιατί ήταν τόσο μελαγχολικοί και έμαθε ότι ήταν δυστυχισμένοι επειδή δεν είχαν παιδιά.

He therefore asked them why they were so melancholy, and learned that they were miserable because they had no children.

Η καημένη η γυναίκα είπε, με δάκρυα στα μάτια: «Θα ήμουν το πιο ευτυχισμένο πλάσμα στον κόσμο αν είχα έναν γιο· ακόμα κι αν δεν ήταν μεγαλύτερος από τον αντίχειρα του άντρα μου, εγώ θα ήμουν ικανοποιημένη».

The poor woman said, with tears in her eyes: “I should be the happiest creature in the world if I had a son; although he was no bigger than my husband’s thumb, I would be satisfied.”

Ο Μέρλιν διασκέδασε τόσο πολύ με την ιδέα ενός αγοριού που δεν θα ήταν μεγαλύτερο από τον αντίχειρα ενός άντρα, ώστε αποφάσισε να πραγματοποιήσει την ευχή της φτωχής γυναίκας. Έτσι, λίγο καιρό αργότερα, η γυναίκα του γεωργού απέκτησε έναν γιο, ο οποίος, τι θαυμαστό να το διηγείται κανείς!

Merlin was so much amused with the idea of a boy no bigger than a man’s thumb, that he determined to grant the poor woman’s wish. Accordingly, in a short time after, the ploughman’s wife had a son, who, wonderful to relate!

δεν ήταν ούτε μια στάλα μεγαλύτερος από τον αντίχειρα του πατέρα του.

was not a bit bigger than his father’s thumb.

Η βασίλισσα των νεράιδων, θέλοντας να δει το μικροσκοπικό πλασματάκι, μπήκε από το παράθυρο ενώ η μητέρα καθόταν στο κρεβάτι και το καμάρωνε.

The queen of the fairies, wishing to see the little fellow, came in at the window while the mother was sitting up in the bed admiring him.

Η βασίλισσα φίλησε το παιδί και, δίνοντάς του το όνομα Τομ Θαμ, έστειλε να φωνάξουν μερικές νεράιδες, οι οποίες έντυσαν το μικρό της βαφτιστήρι σύμφωνα με τις οδηγίες της:

The queen kissed the child, and, giving it the name of Tom Thumb, sent for some of the fairies, who dressed her little godson according to her orders:

«Ένα καπέλο από βελανιδιάς φύλλο είχε για στέμμα του· Το πουκάμισό του ήταν από ιστό που ύφαναν αράχνες· Με σακάκι φτιαγμένο από χνούδι γαϊδουράγκαθου· Το παντελόνι του ήταν από πούπουλα καμωμένο.

“An oak-leaf hat he had for his crown; His shirt of web by spiders spun; With jacket wove of thistle’s down; His trowsers were of feathers done.

Τις κάλτσες του, από φλούδα μήλου, τις δένουν με βλεφαρίδα από το μάτι της μητέρας του. Τα παπούτσια του ήταν φτιαγμένα από δέρμα ποντικού, κατεργασμένο με το απαλό τρίχωμα από μέσα».

His stockings, of apple-rind, they tie With eyelash from his mother’s eye His shoes were made of mouse’s skin, Tann’d with the downy hair within.”

Ο Τομ δεν ψήλωσε ποτέ περισσότερο από τον αντίχειρα του πατέρα του, που είχε απλώς συνηθισμένο μέγεθος· όμως, καθώς μεγάλωνε, έγινε πολύ πονηρός και γεμάτος κόλπα.

Tom never grew any larger than his father’s thumb, which was only of ordinary size; but as he got older he became very cunning and full of tricks.

Όταν μεγάλωσε αρκετά ώστε να παίζει με τα αγόρια, κι είχε χάσει όλα τα δικά του κουκούτσια από κεράσια, συνήθιζε να τρυπώνει στα σακουλάκια των συντρόφων του στο παιχνίδι, να γεμίζει τις τσέπες του και, βγαίνοντας έξω χωρίς να τον προσέξουν, να μπαίνει πάλι στο παιχνίδι.

When he was old enough to play with the boys, and had lost all his own cherry-stones, he used to creep into the bags of his playfellows, fill his pockets, and, getting out without their noticing him, would again join in the game.