De geschiedenis van Tom Duim

In de dagen van de grote prins Arthur leefde er een machtige tovenaar, Merlijn genaamd, de geleerdste en bekwaamste tovenaar die de wereld ooit heeft gezien.

In the days of the great Prince Arthur, there lived a mighty magician, called Merlin, the most learned and skilful enchanter the world has ever seen.

Deze beroemde tovenaar, die elke gedaante kon aannemen die hij maar wilde, reisde rond als een arme bedelaar, en omdat hij erg moe was, hield hij halt bij het huisje van een ploeger om wat uit te rusten, en vroeg hij om wat eten.

This famous magician, who could take any form he pleased, was travelling about as a poor beggar, and being very tired, he stopped at the cottage of a ploughman to rest himself, and asked for some food.

De boer heette hem welkom, en zijn vrouw, die een heel goedaardige vrouw was, bracht hem al snel wat melk in een houten kom en wat grof bruinbrood op een schaal.

The countryman bade him welcome, and his wife, who was a very good-hearted woman, soon brought him some milk in a wooden bowl, and some coarse brown bread on a platter.

Merlijn was zeer verheugd over de vriendelijkheid van de ploeger en zijn vrouw; maar hij kon niet anders dan opmerken dat, hoewel alles netjes en behaaglijk was in het huisje, zij beiden erg ongelukkig leken.

Merlin was much pleased with the kindness of the ploughman and his wife; but he could not help noticing that though everything was neat and comfortable in the cottage, they seemed both to be very unhappy.

Hij vroeg hun daarom waarom ze zo somber waren, en kwam te weten dat ze diepbedroefd waren omdat ze geen kinderen hadden.

He therefore asked them why they were so melancholy, and learned that they were miserable because they had no children.

De arme vrouw zei met tranen in haar ogen: “Ik zou het gelukkigste wezen ter wereld zijn als ik een zoon had; al was hij niet groter dan de duim van mijn man, dan zou ik al tevreden zijn.”

The poor woman said, with tears in her eyes: “I should be the happiest creature in the world if I had a son; although he was no bigger than my husband’s thumb, I would be satisfied.”

Merlijn vond het idee van een jongen die niet groter was dan de duim van een man zo vermakelijk, dat hij besloot de wens van de arme vrouw in vervulling te laten gaan. Niet lang daarna kreeg de vrouw van de ploeger dan ook een zoon, die, wonderlijk om te vertellen!

Merlin was so much amused with the idea of a boy no bigger than a man’s thumb, that he determined to grant the poor woman’s wish. Accordingly, in a short time after, the ploughman’s wife had a son, who, wonderful to relate!

geen spat groter was dan de duim van zijn vader.

was not a bit bigger than his father’s thumb.

De koningin van de feeën, die de kleine knaap graag wilde zien, kwam door het raam naar binnen terwijl de moeder rechtop in bed zat en hem bewonderde.

The queen of the fairies, wishing to see the little fellow, came in at the window while the mother was sitting up in the bed admiring him.

De koningin kuste het kind en gaf het de naam Tom Duim. Ze liet enkele feeën komen, die haar kleine petekind volgens haar bevelen kleedden:

The queen kissed the child, and, giving it the name of Tom Thumb, sent for some of the fairies, who dressed her little godson according to her orders:

“Een eikenblad als hoed op zijn kruin; Zijn hemd van spinrag door spinnen geweven; Een jasje van dons van een distel in de tuin; Zijn broek was van vederen dons gebleven.

“An oak-leaf hat he had for his crown; His shirt of web by spiders spun; With jacket wove of thistle’s down; His trowsers were of feathers done.

Zijn kousen, van appelschil, bond men vast Met een wimper van zijn moeders oog zo teer; Zijn schoenen waren van muizenhuid gepast, Met het zachte haar naar binnen gekeerd.”

His stockings, of apple-rind, they tie With eyelash from his mother’s eye His shoes were made of mouse’s skin, Tann’d with the downy hair within.”

Tom werd nooit groter dan de duim van zijn vader, die slechts van gewone grootte was; maar naarmate hij ouder werd, werd hij erg sluw en vol kattenkwaad.

Tom never grew any larger than his father’s thumb, which was only of ordinary size; but as he got older he became very cunning and full of tricks.

Toen hij oud genoeg was om met de jongens te spelen en al zijn eigen kersenpitten had verloren, kroop hij gewoonlijk in de zakken van zijn speelkameraden, vulde zijn zakken en deed, nadat hij naar buiten was geglipt zonder dat ze hem opmerkten, weer mee met het spel.

When he was old enough to play with the boys, and had lost all his own cherry-stones, he used to creep into the bags of his playfellows, fill his pockets, and, getting out without their noticing him, would again join in the game.