The Hound of the Baskervilles

Mr Sherlock Holmes

Ο κ. Σέρλοκ Χολμς

Mr Sherlock Holmes usually got up very late in the morning. Sometimes he did not go to bed at all. But that morning he was already at the breakfast table.

Ο κ. Σέρλοκ Χολμς συνήθως ξυπνούσε πολύ αργά το πρωί. Μερικές φορές δεν πήγαινε καθόλου για ύπνο. Αλλά εκείνο το πρωί βρισκόταν ήδη στο τραπέζι του πρωινού.

I stood by the fire with a walking stick in my hands. A visitor came to see us the evening before, but we were out. He waited for an hour, and then he left. He forgot his stick.

Στεκόμουν δίπλα στη φωτιά με ένα μπαστούνι στα χέρια μου. Ένας επισκέπτης ήρθε να μας δει το προηγούμενο βράδυ, αλλά λείπαμε. Περίμενε για μία ώρα και μετά έφυγε. Ξέχασε το μπαστούνι του.

It was a good, thick stick with a heavy round head, and under the head there was a wide silver band. On it were these words: TO JAMES MORTIMER, M.R.C.S., FROM HIS FRIENDS OF THE C.C.H. And there was a year: 1884. The letters M.R.C.S. showed me one thing: the man was a doctor.

Ήταν ένα καλό, χοντρό μπαστούνι με μια βαριά στρογγυλή λαβή, και κάτω από τη λαβή υπήρχε μια φαρδιά ασημένια ταινία. Πάνω της ήταν αυτές οι λέξεις: ΣΤΟΝ ΤΖΕΙΜΣ ΜΟΡΤΙΜΕΡ, M.R.C.S., ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ C.C.H. Και υπήρχε μια χρονιά: 1884. Τα γράμματα M.R.C.S. μου έδειξαν ένα πράγμα: ο άντρας ήταν γιατρός.

It was the kind of stick that old family doctors carried. It looked serious, solid and safe.

Ήταν το είδος του μπαστουνιού που κρατούσαν οι παλιοί οικογενειακοί γιατροί. Έδειχνε σοβαρό, γερό και ασφαλές.

“Well, Watson, what can you tell me about it?”

«Λοιπόν, Γουάτσον, τι μπορείς να μου πεις γι’ αυτό;»

Holmes was sitting with his back to me. I did not say a word, and I did not make a sound.

Ο Χολμς καθόταν με την πλάτη του στραμμένη σε μένα. Δεν είπα λέξη και δεν έκανα κανέναν ήχο.

“How do you know what I’m doing?” I asked. “I think you have eyes in the back of your head.”

«Πώς ξέρεις τι κάνω;» ρώτησα. «Νομίζω ότι έχεις μάτια στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου».

“No, but I have a silver coffee pot in front of me,” he said. “It shines like a mirror, and I can see you in it. Now, Watson, tell me about our visitor’s stick. We missed him, and we don’t know what he wants. So this stick is important. What does it tell you about the man?”

«Όχι, αλλά έχω μια ασημένια καφετιέρα μπροστά μου», είπε. «Λάμπει σαν καθρέφτης και μπορώ να σε δω μέσα της. Τώρα, Γουάτσον, πες μου για το μπαστούνι του επισκέπτη μας. Δεν τον προλάβαμε και δεν ξέρουμε τι θέλει. Επομένως, αυτό το μπαστούνι είναι σημαντικό. Τι σου λέει για τον άνθρωπο;»

I tried to use my friend’s methods. “I think Dr Mortimer is a successful older doctor,” I said. “People like him. That is why his friends gave him this present.”

Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τις μεθόδους του φίλου μου. «Νομίζω ότι ο δρ Μόρτιμερ είναι ένας επιτυχημένος μεγαλύτερος γιατρός», είπα. «Αρέσει στον κόσμο. Γι’ αυτό οι φίλοι του του έκαναν αυτό το δώρο».

“Good!” said Holmes. “Excellent!”

«Ωραία!» είπε ο Χολμς. «Εξαιρετικά!»

“I also think that he is a country doctor. He visits his patients on foot.”

«Νομίζω επίσης ότι είναι γιατρός της υπαίθρου. Επισκέπτεται τους ασθενείς του με τα πόδια».

“Why?”

«Γιατί;»

“Because the stick was once very beautiful, but now it is old and damaged. A doctor in the city doesn’t carry a stick like this. And look at the metal end. It is worn down, so he walks a lot with it.”

«Επειδή το μπαστούνι ήταν κάποτε πολύ όμορφο, αλλά τώρα είναι παλιό και φθαρμένο. Ένας γιατρός στην πόλη δεν κρατά ένα τέτοιο μπαστούνι. Και κοίταξε τη μεταλλική άκρη. Είναι φαγωμένη, άρα περπατάει πολύ με αυτό».