De indringers

In een gemengd bos ergens op de oostelijke uitlopers van de Karpaten stond op een winternacht een man te kijken en te luisteren, alsof hij wachtte tot een of ander bosdier binnen zijn gezichtsveld en later binnen het bereik van zijn geweer zou komen.

In a forest of mixed growth somewhere on the eastern spurs of the Karpathians, a man stood one winter night watching and listening, as though he waited for some beast of the woods to come within the range of his vision, and, later, of his rifle.

Maar het wild naar welks aanwezigheid hij zo scherp uitkeek, was niets dat op de jagerskalender voorkwam als wettig en geschikt voor de jacht; Ulrich von Gradwitz patrouilleerde in het donkere bos op zoek naar een menselijke vijand.

But the game for whose presence he kept so keen an outlook was none that figured in the sportsman’s calendar as lawful and proper for the chase; Ulrich von Gradwitz patrolled the dark forest in quest of a human enemy.

De bosgebieden van Gradwitz waren uitgestrekt en rijk aan wild; de smalle strook steil bosland die aan de buitenrand lag, was niet opmerkelijk om het wild dat er verbleef of de jachtmogelijkheden die het bood, maar het was het angstvalligst bewaakte van alle territoriale bezittingen van de eigenaar.

The forest lands of Gradwitz were of wide extent and well stocked with game; the narrow strip of precipitous woodland that lay on its outskirt was not remarkable for the game it harboured or the shooting it afforded, but it was the most jealously guarded of all its owner’s territorial possessions.

Een beroemde rechtszaak, in de dagen van zijn grootvader, had het ontrukt aan het onrechtmatige bezit van een naburige familie van kleine landeigenaren; de onteigende partij had zich nooit neergelegd bij het vonnis van de rechtbanken, en een lange reeks stroperijrellen en soortgelijke schandalen had de betrekkingen tussen de families al drie generaties lang verbitterd.

A famous law suit, in the days of his grandfather, had wrested it from the illegal possession of a neighbouring family of petty landowners; the dispossessed party had never acquiesced in the judgment of the Courts, and a long series of poaching affrays and similar scandals had embittered the relationships between the families for three generations.

De burenvete was uitgegroeid tot een persoonlijke vete sinds Ulrich het hoofd van zijn familie was geworden; als er een man op de wereld was die hij verafschuwde en kwaad toewenste, dan was het wel Georg Znaeym, de erfgenaam van het geschil en de onvermoeibare wilddief en rover van het betwiste grensgebied.

The neighbour feud had grown into a personal one since Ulrich had come to be head of his family; if there was a man in the world whom he detested and wished ill to it was Georg Znaeym, the inheritor of the quarrel and the tireless game-snatcher and raider of the disputed border-forest.

De vete was misschien wel uitgedoofd of bijgelegd als de persoonlijke vijandigheid van de twee mannen niet in de weg had gestaan; als jongens hadden ze naar elkaars bloed gedorscht, als mannen baden ze ieder dat het ongeluk de ander mocht treffen, en deze door de wind gegeselde winternacht had Ulrich zijn boswachters bijeengeroepen om het donkere bos te bewaken, niet op zoek naar viervoetige prooi, maar om uit te kijken naar de rondsluipende dieven van wie hij vermoedde dat ze over de landgrens op pad waren.

The feud might, perhaps, have died down or been compromised if the personal ill-will of the two men had not stood in the way; as boys they had thirsted for one another’s blood, as men each prayed that misfortune might fall on the other, and this wind-scourged winter night Ulrich had banded together his foresters to watch the dark forest, not in quest of four-footed quarry, but to keep a look-out for the prowling thieves whom he suspected of being afoot from across the land boundary.

De reebokken, die tijdens een stormwind gewoonlijk in de beschutte laagten bleven, renden vanavond rond als opgejaagde wezens, en er heerste beweging en onrust onder de dieren die gewend waren de donkere uren slapend door te brengen.

The roebuck, which usually kept in the sheltered hollows during a storm-wind, were running like driven things to-night, and there was movement and unrest among the creatures that were wont to sleep through the dark hours.

Er was stellig een verstorend element in het woud, en Ulrich kon wel raden uit welke hoek het kwam.

Assuredly there was a disturbing element in the forest, and Ulrich could guess the quarter from whence it came.

Hij dwaalde alleen weg van de wachtposten die hij in hinderlaag had geplaatst op de kam van de heuvel, en zwierf ver omlaag langs de steile hellingen tussen de wilde wirwar van kreupelhout, turend tussen de boomstammen en luisterend door het fluiten en gieren van de wind en het rusteloze slaan van de takken naar enig spoor van de plunderaars.

He strayed away by himself from the watchers whom he had placed in ambush on the crest of the hill, and wandered far down the steep slopes amid the wild tangle of undergrowth, peering through the tree trunks and listening through the whistling and skirling of the wind and the restless beating of the branches for sight and sound of the marauders.

Als hij vanavond in deze woeste nacht, op deze donkere, eenzame plek, Georg Znaeym maar tegen mocht komen, man tegen man, zonder getuigen—dat was de vurigste wens in zijn gedachten.

If only on this wild night, in this dark, lone spot, he might come across Georg Znaeym, man to man, with none to witness—that was the wish that was uppermost in his thoughts.