The Last Leaf

In a little district west of Washington Square the streets have run crazy and broken themselves into small strips called “places.” These “places” make strange angles and curves. One street crosses itself a time or two.

In een wijkje ten westen van Washington Square zijn de straten op hol geslagen en uiteengevallen in korte stukjes die “places” worden genoemd. Deze “places” maken vreemde hoeken en bochten. Eén straat kruist zichzelf wel een keer of twee.

An artist once discovered a valuable possibility in this street. Suppose a collector with a bill for paints, paper and canvas should, in traversing this route, suddenly meet himself coming back, without a cent having been paid on account!

Een kunstenaar ontdekte ooit een waardevolle mogelijkheid in deze straat. Stel dat een incasseerder met een rekening voor verf, papier en doek op deze route plotseling zichzelf tegenkomt terwijl hij terugloopt, zonder dat er ook maar een cent van de rekening is betaald!

So, to quaint old Greenwich Village the art people soon came prowling, hunting for north windows and eighteenth-century gables and Dutch attics and low rents.

En dus kwamen de kunstenaars al gauw rondsluipen in het schilderachtige oude Greenwich Village, op zoek naar ramen op het noorden, achttiende-eeuwse gevels, Hollandse zolders en lage huren.

Then they imported some pewter mugs and a chafing dish or two from Sixth avenue, and became a “colony.”

Vervolgens haalden ze wat tinnen bekers en een of twee rechauds van Sixth Avenue, en werden ze een “kolonie”.

At the top of a squatty, three-story brick Sue and Johnsy had their studio. “Johnsy” was familiar for Joanna. One was from Maine; the other from California.

Boven in een gedrongen bakstenen gebouw van drie verdiepingen hadden Sue en Johnsy hun atelier. “Johnsy” was een koosnaam voor Joanna. De een kwam uit Maine, de ander uit Californië.

They had met at the table d’hôte of an Eighth street “Delmonico’s,” and found their tastes in art, chicory salad and bishop sleeves so congenial that the joint studio resulted.

Ze hadden elkaar ontmoet aan de table d’hôte van een “Delmonico’s” in Eighth Street, en hun smaak op het gebied van kunst, witlofsalade en bisschopsmouwen bleek zo goed overeen te stemmen dat het gezamenlijke atelier het gevolg was.

That was in May. In November a cold, unseen stranger, whom the doctors called Pneumonia, stalked about the colony, touching one here and there with his icy fingers.

Dat was in mei. In november waarde er een koude, onzichtbare vreemdeling door de kolonie rond, die door de artsen Longontsteking werd genoemd en hier en daar iemand aanraakte met zijn ijzige vingers.

Over on the east side this ravager strode boldly, smiting his victims by scores, but his feet trod slowly through the maze of the narrow and moss-grown “places.”

Aan de oostkant schreed deze verwoester stoutmoedig voort en velde zijn slachtoffers bij tientallen tegelijk, maar zijn voeten stapten langzaam door het doolhof van de smalle en met mos begroeide “places”.

Mr. Pneumonia was not what you would call a chivalric old gentleman. A mite of a little woman with blood thinned by California zephyrs was hardly fair game for the red-fisted, short-breathed old duffer.

Meneer Longontsteking was niet wat je een ridderlijke oude heer zou noemen. Een tenger dametje met bloed dat verdund was door zoele Californische briesjes was nauwelijks een eerlijke prooi voor die roodharige, kortademige oude knoest.

But Johnsy he smote; and she lay, scarcely moving, on her painted iron bedstead, looking through the small Dutch window-panes at the blank side of the next brick house.

Maar Johnsy trof hij; en ze lag, nauwelijks bewegend, op haar geschilderde ijzeren ledikant door de kleine Hollandse ruitjes te staren naar de blinde muur van het bakstenen buurhuis.

One morning the busy doctor invited Sue into the hallway with a shaggy, gray eyebrow.

Op een ochtend wenkte de drukke dokter Sue met een borstelige, grijze wenkbrauw naar de gang.

“She has one chance in—let us say, ten,” he said, as he shook down the mercury in his clinical thermometer. “And that chance is for her to want to live.

“Ze heeft één kans op—laten we zeggen, tien,” zei hij, terwijl hij het kwik in zijn koortsthermometer omlaag schudde. “En die kans hangt ervan af of ze wil leven.

This way people have of lining-up on the side of the undertaker makes the entire pharmacopeia look silly. Your little lady has made up her mind that she’s not going to get well. Has she anything on her mind?”

Deze gewoonte van mensen om de kant van de begrafenisondernemer te kiezen, maakt de hele farmacopee belachelijk. Uw juffrouwtje heeft besloten dat ze niet beter zal worden. Heeft ze ergens zorgen over?”

“She—she wanted to paint the Bay of Naples some day,” said Sue.

“Ze—ze wilde ooit de Baai van Napels schilderen,” zei Sue.