De rommelkamer

De kinderen zouden als bijzondere traktatie naar het strand bij Jagborough worden gebracht. Nicholas mocht niet mee; hij had straf.

The children were to be driven, as a special treat, to the sands at Jagborough. Nicholas was not to be of the party; he was in disgrace.

Die ochtend nog had hij geweigerd zijn gezonde brood-met-melk op te eten op de ogenschijnlijk futilen grond dat er een kikker in zat.

Only that morning he had refused to eat his wholesome bread-and-milk on the seemingly frivolous ground that there was a frog in it.

Oudere, wijzere en betere mensen hadden hem verteld dat er onmogelijk een kikker in zijn brood-met-melk kon zitten en dat hij geen onzin moest praten; desondanks bleef hij praten over wat de reinste onzin leek, en beschreef hij tot in detail de kleuring en tekening van de vermeende kikker.

Older and wiser and better people had told him that there could not possibly be a frog in his bread-and-milk and that he was not to talk nonsense; he continued, nevertheless, to talk what seemed the veriest nonsense, and described with much detail the colouration and markings of the alleged frog.

Het dramatische deel van het voorval was dat er werkelijk een kikker in Nicholas’ kom brood-met-melk zat; hij had hem er zelf in gestopt, dus hij vond dat hij het recht had om er iets over te weten.

The dramatic part of the incident was that there really was a frog in Nicholas’ basin of bread-and-milk; he had put it there himself, so he felt entitled to know something about it.

De zonde van het wegnemen van een kikker uit de tuin en die in een kom gezonde brood-met-melk stoppen, werd uitvoerig besproken, maar het feit dat in de hele kwestie het helderst naar voren kwam, althans in Nicholas’ ogen, was dat bewezen was dat de oudere, wijzere en betere mensen er grondig naast zaten in zaken waarover ze zich met de grootste stelligheid hadden uitgelaten.

The sin of taking a frog from the garden and putting it into a bowl of wholesome bread-and-milk was enlarged on at great length, but the fact that stood out clearest in the whole affair, as it presented itself to the mind of Nicholas, was that the older, wiser, and better people had been proved to be profoundly in error in matters about which they had expressed the utmost assurance.

“U zei dat er onmogelijk een kikker in mijn brood-met-melk kon zitten; er zat wel een kikker in mijn brood-met-melk,” herhaalde hij, met de volharding van een behendige tacticus die niet van plan is een gunstige positie te verlaten.

“You said there couldn’t possibly be a frog in my bread-and-milk; there was a frog in my bread-and-milk,” he repeated, with the insistence of a skilled tactician who does not intend to shift from favourable ground.

Zijn neefje, zijn nichtje en zijn volstrekt oninteressante jongere broer zouden die middag dus naar het strand van Jagborough worden gebracht en hij moest thuisblijven.

So his boy-cousin and girl-cousin and his quite uninteresting younger brother were to be taken to Jagborough sands that afternoon and he was to stay at home.

De tante van zijn neef en nicht, die zichzelf met een ongegronde vorm van verbeelding ook zijn tante placht te noemen, had haastig de tocht naar Jagborough bedacht om Nicholas in te prenten welke genoegens hij terecht had verspeeld door zijn schandelijke gedrag aan de ontbijttafel.

His cousins’ aunt, who insisted, by an unwarranted stretch of imagination, in styling herself his aunt also, had hastily invented the Jagborough expedition in order to impress on Nicholas the delights that he had justly forfeited by his disgraceful conduct at the breakfast-table.

Het was haar gewoonte om telkens wanneer een van de kinderen uit de gratie raakte, iets feestelijks te verzinnen waarvan de overtreder streng werd uitgesloten; als alle kinderen gezamenlijk zondigden, kregen ze plotseling te horen over een circus in een naburige stad, een circus van ongekende klasse en talloze olifanten, waar ze, als ze niet zo verdorven waren geweest, precies die dag mee naartoe zouden zijn genomen.

It was her habit, whenever one of the children fell from grace, to improvise something of a festival nature from which the offender would be rigorously debarred; if all the children sinned collectively they were suddenly informed of a circus in a neighbouring town, a circus of unrivalled merit and uncounted elephants, to which, but for their depravity, they would have been taken that very day.

Er werd gerekend op een paar fatsoenlijke tranen aan de kant van Nicholas toen het moment voor het vertrek van de expeditie aanbrak.

A few decent tears were looked for on the part of Nicholas when the moment for the departure of the expedition arrived.

In werkelijkheid werd het huilen echter geheel overgelaten aan zijn nichtje, die haar knie nogal pijnlijk tegen de trede van het rijtuig schaafde toen ze naar binnen klauterde.

As a matter of fact, however, all the crying was done by his girl-cousin, who scraped her knee rather painfully against the step of the carriage as she was scrambling in.

“Wat zette ze het op een brullen,” zei Nicholas opgewekt, terwijl het gezelschap wegreed zonder een spoor van de uitgelaten vrolijkheid die erbij had moeten horen.

“How she did howl,” said Nicholas cheerfully, as the party drove off without any of the elation of high spirits that should have characterised it.

“Dat is ze snel weer te boven,” zei de zogenoemde tante; “het wordt een heerlijke middag om over dat prachtige strand te rennen. Wat zullen ze genieten!”

“She’ll soon get over that,” said the soi-disant aunt; “it will be a glorious afternoon for racing about over those beautiful sands. How they will enjoy themselves!”