De Magische Winkel

Ik had de Magische Winkel al een paar keer van een afstand gezien; ik was er een of twee keer langsgekomen, een etalage met verleidelijke kleine voorwerpen: magische ballen, magische kippen, wonderbaarlijke kegels, buiksprekerspoppen, het materiaal voor de mandtruc, spellen kaarten die er HELEMAAL echt uitzagen, en al dat soort dingen, maar ik had er nooit aan gedacht om naar binnen te gaan totdat Gip me op een dag, haast zonder waarschuwing, aan mijn vinger recht naar de etalage sleurde, en zich zo gedroeg dat er niets anders op zat dan met hem naar binnen te gaan.

I had seen the Magic Shop from afar several times; I had passed it once or twice, a shop window of alluring little objects, magic balls, magic hens, wonderful cones, ventriloquist dolls, the material of the basket trick, packs of cards that LOOKED all right, and all that sort of thing, but never had I thought of going in until one day, almost without warning, Gip hauled me by my finger right up to the window, and so conducted himself that there was nothing for it but to take him in.

Ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat de winkel daar zat — een bescheiden gevel in Regent Street, tussen de schilderijenwinkel en de plek waar de kuikentjes rondlopen die net uit gepatenteerde broedmachines komen, maar hij was er wel degelijk.

I had not thought the place was there, to tell the truth—a modest-sized frontage in Regent Street, between the picture shop and the place where the chicks run about just out of patent incubators, but there it was sure enough.

Ik had gedacht dat hij dichter bij de Circus lag, of om de hoek in Oxford Street, of zelfs in Holborn; hij had altijd aan de overkant gelegen en leek wat ontoegankelijk, alsof zijn plek een soort luchtspiegeling was; maar hier was hij nu, volstrekt onmiskenbaar, en het dikke topje van Gips wijzende vinger tikte tegen het glas.

I had fancied it was down nearer the Circus, or round the corner in Oxford Street, or even in Holborn; always over the way and a little inaccessible it had been, with something of the mirage in its position; but here it was now quite indisputably, and the fat end of Gip’s pointing finger made a noise upon the glass.

“Als ik rijk was,” zei Gip, terwijl hij met een vinger naar het Verdwijnende Ei wees, “dan kocht ik dat voor mezelf. En dat” — wat De Huilende Baby was, Heel Natuurgetrouw — “en dat,” wat een mysterie was en volgens een net kaartje heette: “Koop er Een en Verbaas Je Vrienden.”

“If I was rich,” said Gip, dabbing a finger at the Disappearing Egg, “I’d buy myself that. And that”—which was The Crying Baby, Very Human—“and that,” which was a mystery, and called, so a neat card asserted, “Buy One and Astonish Your Friends.”

“Alles,” zei Gip, “verdwijnt onder een van die kegels. Ik heb erover gelezen in een boek.”

“Anything,” said Gip, “will disappear under one of those cones. I have read about it in a book.

“En daar, papa, ligt het Verdwijnende Halve Stuivertje —, alleen hebben ze het zo neergelegd dat we niet kunnen zien hoe het werkt.”

“And there, dadda, is the Vanishing Halfpenny—, only they’ve put it this way up so’s we can’t see how it’s done.”

Gip, de lieve jongen, heeft de goede manieren van zijn moeder geërfd, en hij stelde niet voor om de winkel binnen te gaan of ergens over te zeuren; alleen trok hij, weet je, volkomen onbewust mijn vinger in de richting van de deur, en maakte hij zijn belangstelling duidelijk.

Gip, dear boy, inherits his mother’s breeding, and he did not propose to enter the shop or worry in any way; only, you know, quite unconsciously he lugged my finger doorward, and he made his interest clear.

“Dat,” zei hij, en wees naar de Magische Fles.

“That,” he said, and pointed to the Magic Bottle.

“Als je die had?” vroeg ik; waarop hij bij die veelbelovende vraag opkeek met een plotselinge glans op zijn gezicht.

“If you had that?” I said; at which promising inquiry he looked up with a sudden radiance.

“Dan kon ik hem aan Jessie laten zien,” zei hij, attent als altijd voor anderen.

“I could show it to Jessie,” he said, thoughtful as ever of others.

“Het is nog minder dan honderd dagen tot je verjaardag, Gibbles,” zei ik, en legde mijn hand op de deurklink.

“It’s less than a hundred days to your birthday, Gibbles,” I said, and laid my hand on the door-handle.

Gip gaf geen antwoord, maar kneep wat steviger in mijn vinger, en zo kwamen we de winkel binnen.

Gip made no answer, but his grip tightened on my finger, and so we came into the shop.

Dit was geen gewone winkel; het was een magische winkel, en al de parmantige haast die Gip normaal bij gewoon speelgoed zou hebben getoond, ontbrak. Hij liet de last van het gesprek aan mij over.

It was no common shop this; it was a magic shop, and all the prancing precedence Gip would have taken in the matter of mere toys was wanting. He left the burthen of the conversation to me.