Het masker van de Rode Dood

De “Rode Dood” had het land al lang verwoest. Nooit was een pestilentie zo fataal geweest, of zo afschuwelijk. Bloed was haar avatar en haar zegel — de roodheid en de verschrikking van bloed.

The “Red Death” had long devastated the country. No pestilence had ever been so fatal, or so hideous. Blood was its Avatar and its seal—the redness and the horror of blood.

Er waren scherpe pijnen, en plotselinge duizeligheid, en vervolgens een overvloedig bloeden uit de poriën, met de ontbinding tot gevolg.

There were sharp pains, and sudden dizziness, and then profuse bleeding at the pores, with dissolution.

De scharlaken vlekken op het lichaam en vooral op het gelaat van het slachtoffer waren de pestban die hem uitsloot van de hulp en van het mededogen van zijn medemens.

The scarlet stains upon the body and especially upon the face of the victim, were the pest ban which shut him out from the aid and from the sympathy of his fellow-men.

En de gehele aanval, het verloop en het einde van de ziekte voltrokken zich in een halfuur.

And the whole seizure, progress and termination of the disease, were the incidents of half an hour.

Maar de prins Prospero was gelukkig en onversaagd en scherpzinnig.

But the Prince Prospero was happy and dauntless and sagacious.

Toen zijn domeinen voor de helft ontvolkt waren, ontbood hij duizend kerngezonde en opgewekte vrienden uit de kringen van de ridders en edelvrouwen van zijn hof, en trok zich met hen terug in de diepe afzondering van een van zijn versterkte abdijen.

When his dominions were half depopulated, he summoned to his presence a thousand hale and light-hearted friends from among the knights and dames of his court, and with these retired to the deep seclusion of one of his castellated abbeys.

Dit was een uitgestrekt en luisterrijk bouwwerk, de schepping van de eigenzinnige, doch verheven smaak van de prins zelf. Een sterke en hoge muur omsloot het geheel. Deze muur had ijzeren poorten.

This was an extensive and magnificent structure, the creation of the prince’s own eccentric yet august taste. A strong and lofty wall girdled it in. This wall had gates of iron.

Nadat de hovelingen waren binnengetrokken, brachten zij smeltovens en massieve hamers mee en lasten de grendels vast. Zij besloten geenerlei mogelijkheid tot in- of uitgang te laten voor de plotselinge vlagen van wanhoop of razernij van binnenuit. De abdij was overvloedig van voorraden voorzien.

The courtiers, having entered, brought furnaces and massy hammers and welded the bolts. They resolved to leave means neither of ingress or egress to the sudden impulses of despair or of frenzy from within. The abbey was amply provisioned.

Met dergelijke voorzorgsmaatregelen konden de hovelingen de besmetting tarten. De buitenwereld kon voor zichzelf zorgen. Intussen was het dwaasheid om te treuren, of na te denken. De prins had in alle benodigdheden voor vermaak voorzien.

With such precautions the courtiers might bid defiance to contagion. The external world could take care of itself. In the meantime it was folly to grieve, or to think. The prince had provided all the appliances of pleasure.

Er waren potsenmakers, er waren improvisatoren, er waren balletdansers, er waren muzikanten, er was Schoonheid, er was wijn. Dit alles en veiligheid bevonden zich binnen. Buiten was de “Rode Dood”.

There were buffoons, there were improvisatori, there were ballet-dancers, there were musicians, there was Beauty, there was wine. All these and security were within. Without was the “Red Death.”

Het was tegen het einde van de vijfde of zesde maand van zijn afzondering, en terwijl de pestilentie buiten op haar hevigst woedde, dat prins Prospero zijn duizend vrienden onthaalde op een gemaskerd bal van een uiterst zeldzame pracht.

It was toward the close of the fifth or sixth month of his seclusion, and while the pestilence raged most furiously abroad, that the Prince Prospero entertained his thousand friends at a masked ball of the most unusual magnificence.

Het was een wellustig schouwspel, die gekostumeerde partij. Maar laat me eerst vertellen over de zalen waarin deze plaatsvond. Er waren er zeven — een keizerlijke suite.

It was a voluptuous scene, that masquerade. But first let me tell of the rooms in which it was held. There were seven—an imperial suite.

In veel paleizen vormen zulke suites evenwel een lang en recht doorkijkje, terwijl de openslaande deuren aan weerszijden bijna tot aan de muren wegschuiven, zodat het uitzicht over de gehele lengte nauwelijks wordt belemmerd.

In many palaces, however, such suites form a long and straight vista, while the folding doors slide back nearly to the walls on either hand, so that the view of the whole extent is scarcely impeded.

Hier was het geval geheel anders; zoals overigens verwacht mocht worden van de voorliefde van de hertog voor het bizarre. De vertrekken waren zo onregelmatig gerangschikt dat de blik ternauwernood meer dan één tegelijk kon omvatten.

Here the case was very different; as might have been expected from the duke’s love of the bizarre. The apartments were so irregularly disposed that the vision embraced but little more than one at a time.