De ketting

Het meisje was een van die mooie, charmante jonge wezens die soms, alsof het een speling van het lot was, in een klerkenfamilie worden geboren.

The girl was one of those pretty and charming young creatures who sometimes are born, as if by a slip of fate, into a family of clerks.

Ze had geen bruidsschat, geen verwachtingen, geen enkele manier om bekend, begrepen, geliefd of getrouwd te worden door een rijke en aanzienlijke man; en daarom liet ze zich uithuwelijken aan een eenvoudige klerk van het Ministerie van Openbaar Onderwijs.

She had no dowry, no expectations, no way of being known, understood, loved, married by any rich and distinguished man; so she let herself be married to a little clerk of the Ministry of Public Instruction.

Ze kleedde zich eenvoudig omdat ze zich niet rijk kon kleden, maar ze was ongelukkig, alsof ze werkelijk van een hogere stand was gevallen; want bij vrouwen bestaat er stand noch rang, aangezien schoonheid, gratie en charme de plaats innemen van familie en afkomst.

She dressed plainly because she could not dress well, but she was unhappy as if she had really fallen from a higher station; since with women there is neither caste nor rank, for beauty, grace and charm take the place of family and birth.

Aangeboren fijngevoeligheid, een instinct voor elegantie en een lenige geest vormen hun enige hiërarchie, en maken van volksvrouwen dikwijls de gelijken van de allergrootste dames.

Natural ingenuity, instinct for what is elegant, a supple mind are their sole hierarchy, and often make of women of the people the equals of the very greatest ladies.

Mathilde leed onophoudelijk, omdat ze het gevoel had geboren te zijn om te genieten van alle verfijning en alle weelde. Ze werd gekweld door de armoede van haar woning, door de kale muren, de versleten stoelen en de lelijkheid van de gordijnen.

Mathilde suffered ceaselessly, feeling herself born to enjoy all delicacies and all luxuries. She was distressed at the poverty of her dwelling, at the bareness of the walls, at the shabby chairs, the ugliness of the curtains.

Al die dingen, die een andere vrouw van haar stand niet eens zou hebben opgemerkt, martelden haar en maakten haar woedend. De aanblik van het kleine Bretonse boerenmeisje dat haar bescheiden huishouden deed, wekte wanhopige spijt en bedwelmende dromen in haar op.

All those things, of which another woman of her rank would never even have been conscious, tortured her and made her angry. The sight of the little Breton peasant who did her humble housework aroused in her despairing regrets and bewildering dreams.

Ze dacht aan stille voorkamers behangen met oosterse wandkleden, verlicht door hoge bronzen kandelaren, en aan twee grote lakeien in kniebroek die in de grote leunstoelen sliepen, soezig gemaakt door de zware hitte van de kachel.

She thought of silent antechambers hung with Oriental tapestry, illumined by tall bronze candelabra, and of two great footmen in knee breeches who sleep in the big armchairs, made drowsy by the oppressive heat of the stove.

Ze dacht aan lange ontvangstzalen behangen met oude zijde, aan de sierlijke kastjes vol onschatbare curiosa en aan de kleine, kokette, geparfumeerde salons, gemaakt om om vijf uur ’s middags te keuvelen met intieme vrienden, met beroemde en gezochte mannen, die door alle vrouwen worden benijd en naar wier aandacht iedereen verlangt.

She thought of long reception halls hung with ancient silk, of the dainty cabinets containing priceless curiosities and of the little coquettish perfumed reception rooms made for chatting at five o’clock with intimate friends, with men famous and sought after, whom all women envy and whose attention they all desire.

Wanneer ze ging eten, aan de ronde tafel gedekt met een kleed dat al drie dagen in gebruik was, tegenover haar man, die de soepterrine opendeed en verrukt verklaarde: “Ah, heerlijke soep!

When she sat down to dinner, before the round table covered with a tablecloth in use three days, opposite her husband, who uncovered the soup tureen and declared with a delighted air, “Ah, the good soup!

Er is toch niets beters dan dat,” dacht ze aan verfijnde diners, aan glanzend zilverwerk, aan wandtapijten die de muren bevolkten met figuren van weleer en met vreemde vogels vliegend te midden van een sprookjesbos; en ze dacht aan heerlijke gerechten geserveerd op prachtige schalen en aan gefluisterde galanterieën waarnaar je luistert met een sfinxachtige glimlach, terwijl je het roze vlees van een forel eet of de vleugeltjes van een kwartel.

I don’t know anything better than that,” she thought of dainty dinners, of shining silverware, of tapestry that peopled the walls with ancient personages and with strange birds flying in the midst of a fairy forest; and she thought of delicious dishes served on marvellous plates and of the whispered gallantries to which you listen with a sphinxlike smile while you are eating the pink meat of a trout or the wings of a quail.

Ze had geen japonnen, geen juwelen, niets. En ze hield van niets anders dan dat. Ze voelde zich daarvoor gemaakt. Ze had zo graag willen behagen, benijd willen worden, charmant willen zijn, het hof gemaakt willen worden.

She had no gowns, no jewels, nothing. And she loved nothing but that. She felt made for that. She would have liked so much to please, to be envied, to be charming, to be sought after.

Ze had een vriendin, een vroegere schoolgenote uit het klooster, die rijk was en bij wie ze liever niet meer op bezoek ging omdat ze zich zo treurig voelde als ze thuiskwam.

She had a friend, a former schoolmate at the convent, who was rich, and whom she did not like to go to see any more because she felt so sad when she came home.