The Nightingale and the Rose

“She said that she would dance with me if I brought her red roses,” cried the young Student; “but in all my garden there is no red rose.”

“Ze zei dat ze met me zou dansen als ik rode rozen voor haar meebracht,” riep de jonge student uit; “maar in heel mijn tuin is geen rode roos te vinden.”

From her nest in the holm-oak tree the Nightingale heard him, and she looked out through the leaves, and wondered.

Vanuit haar nest in de steeneik hoorde de nachtegaal hem, en ze keek door de bladeren naar buiten en verwonderde zich.

“No red rose in all my garden!” he cried, and his beautiful eyes filled with tears. “Ah, on what little things does happiness depend!

“Geen rode roos in heel mijn tuin!” riep hij uit, en zijn mooie ogen vulden zich met tranen. “Ach, van wat voor kleine dingen hangt geluk toch af!

I have read all that the wise men have written, and all the secrets of philosophy are mine, yet for want of a red rose is my life made wretched.”

Ik heb alles gelezen wat de wijze mannen hebben geschreven, en alle geheimen van de filosofie zijn van mij, maar bij gebrek aan een rode roos is mijn leven ellendig gemaakt.”

“Here at last is a true lover,” said the Nightingale. “Night after night have I sung of him, though I knew him not: night after night have I told his story to the stars, and now I see him.

“Hier is eindelijk een ware minnaar,” zei de nachtegaal. “Nacht na nacht heb ik over hem gezongen, hoewel ik hem niet kende: nacht na nacht heb ik zijn verhaal aan de sterren verteld, en nu zie ik hem.

His hair is dark as the hyacinth-blossom, and his lips are red as the rose of his desire; but passion has made his face like pale ivory, and sorrow has set her seal upon his brow.”

Zijn haar is donker als de hyacintenbloesem en zijn lippen zijn rood als de roos van zijn verlangen; maar hartstocht heeft zijn gezicht als bleek ivoor gemaakt, en verdriet heeft haar zegel op zijn voorhoofd gedrukt.”

“The Prince gives a ball to-morrow night,” murmured the young Student, “and my love will be of the company. If I bring her a red rose she will dance with me till dawn.

“De prins geeft morgenavond een bal,” prevelde de jonge student, “en mijn geliefde zal erbij zijn. Als ik haar een rode roos breng, zal ze tot de dageraad met me dansen.

If I bring her a red rose, I shall hold her in my arms, and she will lean her head upon my shoulder, and her hand will be clasped in mine. But there is no red rose in my garden, so I shall sit lonely, and she will pass me by.

Als ik haar een rode roos breng, zal ik haar in mijn armen houden, en zal ze haar hoofd op mijn schouder leggen, en zal haar hand in de mijne rusten. Maar er is geen rode roos in mijn tuin, dus zal ik eenzaam blijven zitten, en zal ze me voorbijlopen.

She will have no heed of me, and my heart will break.”

Ze zal geen acht op me slaan, en mijn hart zal breken.”

“Here indeed is the true lover,” said the Nightingale. “What I sing of, he suffers—what is joy to me, to him is pain. Surely Love is a wonderful thing. It is more precious than emeralds, and dearer than fine opals.

“Hier is inderdaad de ware minnaar,” zei de nachtegaal. “Waar ik over zing, lijdt hij aan—wat vreugde is voor mij, is pijn voor hem. Waarlijk, de Liefde is iets wonderbaarlijks. Zij is kostbaarder dan smaragden en dierbaarder dan fijne opalen.

Pearls and pomegranates cannot buy it, nor is it set forth in the marketplace. It may not be purchased of the merchants, nor can it be weighed out in the balance for gold.”

Parels en granaatappels kunnen haar niet kopen, noch wordt zij uitgestald op de markt. Ze is niet te koop bij kooplieden, noch kan zij worden afgewogen op de weegschaal voor goud.”

“The musicians will sit in their gallery,” said the young Student, “and play upon their stringed instruments, and my love will dance to the sound of the harp and the violin.

“De muzikanten zullen op hun galerij zitten,” zei de jonge student, “en op hun snaarinstrumenten spelen, en mijn geliefde zal dansen op de klanken van de harp en de viool.

She will dance so lightly that her feet will not touch the floor, and the courtiers in their gay dresses will throng round her.

Ze zal zo licht dansen dat haar voeten de vloer niet zullen raken, en de hovelingen in hun vrolijke kleren zullen zich om haar heen verdringen.

But with me she will not dance, for I have no red rose to give her”; and he flung himself down on the grass, and buried his face in his hands, and wept.

Maar met mij zal ze niet dansen, want ik heb geen rode roos om haar te geven”; en hij wierp zich neer op het gras, begroef zijn gezicht in zijn handen en huilde.