De eik en het riet

Een reusachtige eik stond bij een beek waarin slank riet groeide. Wanneer de wind woei, stond de grote eik trots rechtop met zijn honderd armen naar de hemel geheven. Maar het riet boog diep in de wind en zong een droevig en klaaglijk lied.

A Giant Oak stood near a brook in which grew some slender Reeds. When the wind blew, the great Oak stood proudly upright with its hundred arms uplifted to the sky. But the Reeds bowed low in the wind and sang a sad and mournful song.

“Jullie hebben reden om te klagen,” zei de eik. “Het kleinste briesje dat het wateroppervlak rimpelt, doet jullie de hoofden buigen, terwijl ik, de machtige eik, rechtop en standvastig blijf staan voor de loeiende storm.”

“You have reason to complain,” said the Oak. “The slightest breeze that ruffles the surface of the water makes you bow your heads, while I, the mighty Oak, stand upright and firm before the howling tempest.”

“Maak je geen zorgen over ons,” antwoordde het riet. “De winden deren ons niet. We buigen voor hen en daardoor breken we niet. Jij hebt, in al je trots en kracht, tot nu toe hun slagen weerstaan. Maar het einde nadert.”

“Do not worry about us,” replied the Reeds. “The winds do not harm us. We bow before them and so we do not break. You, in all your pride and strength, have so far resisted their blows. But the end is coming.”

Terwijl het riet sprak, raasde er een zware orkaan uit het noorden. De eik stond trots en vocht tegen de storm, terwijl het meegevende riet diep boog.

As the Reeds spoke a great hurricane rushed out of the north. The Oak stood proudly and fought against the storm, while the yielding Reeds bowed low.

De wind nam nog meer in woede toe, en plotseling viel de grote boom, met wortel en al ontworteld, en lag tussen het medelijdende riet.

The wind redoubled in fury, and all at once the great tree fell, torn up by the roots, and lay among the pitying Reeds.

Het is beter mee te geven wanneer het dwaasheid is om je te verzetten, dan je koppig te verzetten en vernietigd te worden.

Better to yield when it is folly to resist, than to resist stubbornly and be destroyed.