Το οβάλ πορτρέτο

Το κάστρο στο οποίο ο υπηρέτης μου είχε αποτολμήσει να εισέλθει δια της βίας, αντί να επιτρέψει σε μένα, στην απελπιστικά τραυματισμένη κατάστασή μου, να περάσω τη νύχτα στο ύπαιθρο, ήταν ένα από εκείνα τα οικοδομήματα όπου συγχέονταν η κατήφεια με το μεγαλείο, τα οποία από καιρό δεσπόζουν απειλητικά ανάμεσα στα Απέννινα, εξίσου στην πραγματικότητα όσο και στη φαντασία της κυρίας Ράντκλιφ.

The château into which my valet had ventured to make forcible entrance, rather than permit me, in my desperately wounded condition, to pass a night in the open air, was one of those piles of commingled gloom and grandeur which have so long frowned among the Appennines, not less in fact than in the fancy of Mrs. Radcliffe.

Κατά τα φαινόμενα, είχε εγκαταλειφθεί προσωρινά και πολύ πρόσφατα. Εγκατασταθήκαμε σε ένα από τα μικρότερα και λιγότερο πολυτελώς επιπλωμένα διαμερίσματα. Βρισκόταν σε έναν απομακρυσμένο πυργίσκο του κτιρίου.

To all appearance it had been temporarily and very lately abandoned. We established ourselves in one of the smallest and least sumptuously furnished apartments. It lay in a remote turret of the building.

Ο διάκοσμός του ήταν πλούσιος, ωστόσο κουρελιασμένος και αρχαϊκός.

Its decorations were rich, yet tattered and antique.

Οι τοίχοι του ήταν επενδυμένοι με ταπισερί και στολισμένοι με ποικίλα και πολύμορφα οικόσημα-τρόπαια, μαζί με έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό εξαιρετικά ζωηρών σύγχρονων πινάκων σε πλαίσια από πλούσιο χρυσό αραβούργημα.

Its walls were hung with tapestry and bedecked with manifold and multiform armorial trophies, together with an unusually great number of very spirited modern paintings in frames of rich golden arabesque.

Γι’ αυτούς τους πίνακες, οι οποίοι κρέμονταν από τους τοίχους όχι μόνο στις κύριες επιφάνειές τους, αλλά και σε πάμπολλες γωνιές που η παράδοξη αρχιτεκτονική του κάστρου καθιστούσε αναγκαίες —γι’ αυτούς τους πίνακες, ίσως το αρχόμενο παραλήρημά μου μού είχε προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον· έτσι, πρόσταξα τον Πέδρο να κλείσει τα βαριά παντζούρια του δωματίου —μιας και είχε ήδη νυχτώσει—, να ανάψει τις φλόγες ενός ψηλού κηροπηγίου που βρισκόταν στο προσκέφαλο του κρεβατιού μου, και να ανοίξει διάπλατα τις κροσσωτές κουρτίνες από μαύρο βελούδο που περιέβαλλαν το ίδιο το κρεβάτι.

In these paintings, which depended from the walls not only in their main surfaces, but in very many nooks which the bizarre architecture of the château rendered necessary—in these paintings my incipient delirium, perhaps, had caused me to take deep interest; so that I bade Pedro to close the heavy shutters of the room—since it was already night—to light the tongues of a tall candelabrum which stood by the head of my bed, and to throw open far and wide the fringed curtains of black velvet which enveloped the bed itself.

Επιθυμούσα να γίνουν όλα αυτά ώστε να αφεθώ, αν όχι στον ύπνο, τουλάχιστον εναλλάξ στη θέαση αυτών των εικόνων και στην προσεκτική ανάγνωση ενός μικρού τόμου που είχε βρεθεί πάνω στο μαξιλάρι, και ο οποίος διατεινόταν ότι τις σχολίαζε κριτικά και τις περιέγραφε.

I wished all this done that I might resign myself, if not to sleep, at least alternately to the contemplation of these pictures, and the perusal of a small volume which had been found upon the pillow, and which purported to criticise and describe them.

Για πολλή, πάρα πολλή ώρα διάβαζα — και με ευλάβεια, με αφοσίωση κοίταζα. Γρήγορα και μεγαλόπρεπα οι ώρες κυλούσαν, και έφτασαν τα βαθιά μεσάνυχτα.

Long, long I read—and devoutly, devotedly I gazed. Rapidly and gloriously the hours flew by and the deep midnight came.

Η θέση του κηροπηγίου δεν με ικανοποιούσε, κι απλώνοντας το χέρι μου με δυσκολία, αντί να ενοχλήσω τον αποκοιμισμένο υπηρέτη μου, το τοποθέτησα έτσι ώστε να ρίχνει τις ακτίνες του πληρέστερα πάνω στο βιβλίο.

The position of the candelabrum displeased me, and outreaching my hand with difficulty, rather than disturb my slumbering valet, I placed it so as to throw its rays more fully upon the book.

Όμως η κίνηση αυτή προκάλεσε ένα αποτέλεσμα εντελώς απροσδόκητο. Οι ακτίνες των πολυάριθμων κεριών (γιατί ήταν πολλά) έπεσαν τώρα μέσα σε μια κόγχη του δωματίου, η οποία μέχρι τότε βρισκόταν σε βαθιά σκιά εξαιτίας ενός από τους στύλους του κρεβατιού.

But the action produced an effect altogether unanticipated. The rays of the numerous candles (for there were many) now fell within a niche of the room which had hitherto been thrown into deep shade by one of the bed-posts.

Είδα έτσι, κάτω από έντονο φως, έναν πίνακα ολότελα απαρατήρητο προηγουμένως. Ήταν το πορτρέτο μιας νεαρής κοπέλας που μόλις έμπαινε στην ώριμη γυναικεία ηλικία. Έριξα μια βιαστική ματιά στον πίνακα και κατόπιν έκλεισα τα μάτια μου.

I thus saw in vivid light a picture all unnoticed before. It was the portrait of a young girl just ripening into womanhood. I glanced at the painting hurriedly, and then closed my eyes.

Το γιατί το έκανα αυτό δεν ήταν αρχικά σαφές ούτε στην ίδια μου τη συνείδηση. Αλλά καθώς τα βλέφαρά μου παρέμεναν έτσι κλειστά, αναλογίστηκα με τον νου μου τον λόγο για τον οποίο τα είχα κλείσει.

Why I did this was not at first apparent even to my own perception. But while my lids remained thus shut, I ran over in my mind my reason for so shutting them.

Ήταν μια παρορμητική κίνηση για να κερδίσω χρόνο για σκέψη — για να βεβαιωθώ ότι η όρασή μου δεν με είχε απατήσει — για να κατευνάσω και να υποτάξω τη φαντασία μου προς χάριν ενός πιο νηφάλιου και πιο βέβαιου βλέμματος. Σε ελάχιστες στιγμές κοίταξα και πάλι επίμονα τον πίνακα.

It was an impulsive movement to gain time for thought—to make sure that my vision had not deceived me—to calm and subdue my fancy for a more sober and more certain gaze. In a very few moments I again looked fixedly at the painting.