The Oval Portrait

The château into which my valet had ventured to make forcible entrance, rather than permit me, in my desperately wounded condition, to pass a night in the open air, was one of those piles of commingled gloom and grandeur which have so long frowned among the Appennines, not less in fact than in the fancy of Mrs. Radcliffe.

Het kasteel waar mijn valet met geweld binnengedrongen was, liever dan mij, in mijn wanhopig gewonde toestand, een nacht in de openlucht te laten doorbrengen, was een van die massieve bouwwerken van vermengde somberheid en grandeur die al zo lang dreigend oprijzen in de Apennijnen, niet minder in werkelijkheid dan in de verbeelding van mevrouw Radcliffe.

To all appearance it had been temporarily and very lately abandoned. We established ourselves in one of the smallest and least sumptuously furnished apartments. It lay in a remote turret of the building.

Naar alle waarschijnlijkheid was het slechts tijdelijk en zeer recent verlaten. We installeerden ons in een van de kleinste en minst weelderig ingerichte vertrekken. Het bevond zich in een afgelegen torentje van het gebouw.

Its decorations were rich, yet tattered and antique.

De decoraties waren rijk, doch versleten en antiek.

Its walls were hung with tapestry and bedecked with manifold and multiform armorial trophies, together with an unusually great number of very spirited modern paintings in frames of rich golden arabesque.

De muren waren behangen met wandtapijten en getooid met velerlei en veelvormige heraldische trofeeën, tezamen met een ongewoon groot aantal zeer levendige moderne schilderijen in lijsten van rijke, gouden arabesken.

In these paintings, which depended from the walls not only in their main surfaces, but in very many nooks which the bizarre architecture of the château rendered necessary—in these paintings my incipient delirium, perhaps, had caused me to take deep interest; so that I bade Pedro to close the heavy shutters of the room—since it was already night—to light the tongues of a tall candelabrum which stood by the head of my bed, and to throw open far and wide the fringed curtains of black velvet which enveloped the bed itself.

Voor deze schilderijen, die niet alleen op de hoofdoppervlakken van de muren hingen, maar ook in zeer vele nissen die door de bizarre architectuur van het kasteel noodzakelijk waren geworden — voor deze schilderijen had mijn beginnende delirium wellicht een diepe belangstelling in mij gewekt; zodat ik Pedro gebood de zware luiken van de kamer te sluiten — daar het reeds nacht was —, de vlammen aan te steken van een hoge kandelaar die aan het hoofdeinde van mijn bed stond, en de van franjes voorziene gordijnen van zwart fluweel, die het bed zelf omsluierden, wijd open te schuiven.

I wished all this done that I might resign myself, if not to sleep, at least alternately to the contemplation of these pictures, and the perusal of a small volume which had been found upon the pillow, and which purported to criticise and describe them.

Ik verlangde dit alles opdat ik mij, zo niet aan de slaap, dan ten minste afwisselend zou kunnen overgeven aan de beschouwing van deze schilderijen en het doornemen van een klein boekdeel dat op het kussen was aangetroffen, en dat bedoeld was om ze te becommentariëren en te beschrijven.

Long, long I read—and devoutly, devotedly I gazed. Rapidly and gloriously the hours flew by and the deep midnight came.

Lang, lang las ik — en vroom, toegewijd staarde ik. Snel en luisterrijk vervlogen de uren en het diepe middernachtelijk uur brak aan.

The position of the candelabrum displeased me, and outreaching my hand with difficulty, rather than disturb my slumbering valet, I placed it so as to throw its rays more fully upon the book.

De stand van de kandelaar beviel me niet, en met moeite mijn hand uitstrekkend, liever dan mijn sluimerende valet te storen, verplaatste ik hem zo dat zijn stralen vollediger op het boek zouden vallen.

But the action produced an effect altogether unanticipated. The rays of the numerous candles (for there were many) now fell within a niche of the room which had hitherto been thrown into deep shade by one of the bed-posts.

Maar die handeling bracht een volkomen onvoorzien effect teweeg. De stralen van de talrijke kaarsen (want het waren er vele) vielen nu in een nis van de kamer die tot dusver door een van de bedstijlen in diepe schaduw was gehuld gebleven.

I thus saw in vivid light a picture all unnoticed before. It was the portrait of a young girl just ripening into womanhood. I glanced at the painting hurriedly, and then closed my eyes.

Zo zag ik in een helder licht een schilderij dat mij voordien geheel ontgaan was. Het was het portret van een jong meisje dat juist tot vrouwelijkheid ontluikte. Ik wierp een haastige blik op het schilderij en sloot toen mijn ogen.

Why I did this was not at first apparent even to my own perception. But while my lids remained thus shut, I ran over in my mind my reason for so shutting them.

Waarom ik dit deed, was aanvankelijk zelfs voor mijn eigen bewustzijn niet duidelijk. Maar terwijl mijn oogleden aldus gesloten bleven, overpeinsde ik in gedachten mijn reden om ze zo te sluiten.

It was an impulsive movement to gain time for thought—to make sure that my vision had not deceived me—to calm and subdue my fancy for a more sober and more certain gaze. In a very few moments I again looked fixedly at the painting.

Het was een impulsieve beweging om tijd te winnen voor bezinning — om mij ervan te verzekeren dat mijn blik mij niet bedrogen had — om mijn verbeelding te kalmeren en te bedwingen voor een nuchterdere en zekerder beschouwing. Na luttele ogenblikken keek ik opnieuw strak naar het schilderij.