De prinses op de erwt

Er was eens een prins die met een prinses wilde trouwen; maar ze moest wel een echte prinses zijn. Hij reisde de hele wereld rond om er een te vinden, maar nergens kon hij krijgen wat hij wilde.

Once upon a time there was a prince who wanted to marry a princess; but she would have to be a real princess. He travelled all over the world to find one, but nowhere could he get what he wanted.

Er waren genoeg prinsessen, maar het was moeilijk om erachter te komen of het echte waren. Er was altijd wel iets aan hen dat niet was zoals het hoorde.

There were princesses enough, but it was difficult to find out whether they were real ones. There was always something about them that was not as it should be.

Dus kwam hij weer thuis en was bedroefd, want hij had zo graag een echte prinses willen hebben.

So he came home again and was sad, for he would have liked very much to have a real princess.

Op een avond stak er een vreselijke storm op; het donderde en bliksemde, en de regen viel met bakken uit de hemel. Opeens werd er op de stadspoort geklopt, en de oude koning ging hem opendoen.

One evening a terrible storm came on; there was thunder and lightning, and the rain poured down in torrents. Suddenly a knocking was heard at the city gate, and the old king went to open it.

Het was een prinses die daarbuiten voor de poort stond. Maar, lieve hemel! wat zag ze eruit door de regen en de wind. Het water liep van haar haar en kleren af; het stroomde haar schoenen in bij de neuzen en er bij de hielen weer uit.

It was a princess standing out there in front of the gate. But, good gracious! what a sight the rain and the wind had made her look. The water ran down from her hair and clothes; it ran down into the toes of her shoes and out again at the heels.

En toch zei ze dat ze een echte prinses was.

And yet she said that she was a real princess.

“Nou, daar zullen we snel genoeg achter komen,” dacht de oude koningin.

“Well, we’ll soon find that out,” thought the old queen.

Maar ze zei niets, liep de slaapkamer in, haalde al het beddengoed van de ledikant en legde een erwt op de bodem; daarna nam ze twintig matrassen en legde die op de erwt, en vervolgens twintig donzen dekbedden boven op de matrassen.

But she said nothing, went into the bed-room, took all the bedding off the bedstead, and laid a pea on the bottom; then she took twenty mattresses and laid them on the pea, and then twenty eider-down beds on top of the mattresses.

Hierop moest de prinses de hele nacht liggen. De volgende ochtend werd haar gevraagd hoe ze had geslapen.

On this the princess had to lie all night. In the morning she was asked how she had slept.

“O, heel slecht!” zei ze. “Ik heb bijna de hele nacht geen oog dichtgedaan. De hemel mag weten wat er in het bed lag, maar ik lag op iets hards, zodat ik over mijn hele lichaam bont en blauw ben. Het is vreselijk!”

“Oh, very badly!” said she. “I have scarcely closed my eyes all night. Heaven only knows what was in the bed, but I was lying on something hard, so that I am black and blue all over my body. It’s horrible!”

Nu wisten ze dat ze een echte prinses was, omdat ze de erwt dwars door de twintig matrassen en de twintig donzen dekbedden heen had gevoeld.

Now they knew that she was a real princess because she had felt the pea right through the twenty mattresses and the twenty eider-down beds.

Niemand anders dan een echte prinses kon zo fijngevoelig zijn.

Nobody but a real princess could be as sensitive as that.

Dus nam de prins haar tot vrouw, want nu wist hij dat hij een echte prinses had; en de erwt werd in het museum gezet, waar hij nog altijd te zien is, als niemand hem heeft gestolen.

So the prince took her for his wife, for now he knew that he had a real princess; and the pea was put in the museum, where it may still be seen, if no one has stolen it.

Ziezo, dat is een waar gebeurd verhaal.

There, that is a true story.