De Bond van Roodharigen

De heer Jabez Wilson

Mr Jabez Wilson

Mijn naam is dokter Watson. Ik ben dokter en een vriend van Sherlock Holmes. Holmes is een detective in Baker Street, in Londen. Mensen komen naar hem toe met hun vreemde problemen, en ik schrijf zijn zaken vaak op.

My name is Dr Watson. I am a doctor, and a friend of Sherlock Holmes. Holmes is a detective in Baker Street, in London. People bring him their strange problems, and I often write down his cases.

Op een dag in de herfst van vorig jaar ging ik naar hem toe. Hij was niet alleen. Hij sprak met een dikke, oudere heer met een rood gezicht en felrood haar. Ik verontschuldigde me en wilde weggaan. Maar Holmes trok me de kamer in en deed de deur achter me dicht.

One day in the autumn of last year, I went to see him. He was not alone. He was talking with a fat, older gentleman with a red face and bright red hair. I said sorry and turned to go. But Holmes pulled me into the room and closed the door behind me.

“Je komt op het beste moment, beste Watson,” zei hij hartelijk.

“You came at the best possible time, my dear Watson,” he said warmly.

“Ik was bang dat je bezig was.”

“I was afraid that you were busy.”

“Dat ben ik ook. Heel erg bezig.”

“I am. Very busy.”

“Dan kan ik in de kamer hiernaast wachten.”

“Then I can wait in the next room.”

“Helemaal niet. Meneer Wilson, deze heer is mijn vriend. Hij heeft me geholpen bij veel van mijn beste zaken, en hij kan me ook bij die van u helpen.”

“Not at all. Mr Wilson, this gentleman is my friend. He helped me in many of my best cases, and he can help me in yours too.”

De dikke heer stond een klein beetje op uit zijn stoel en knikte even. Zijn kleine ogen keken me snel en vragend aan.

The fat gentleman stood up a little from his chair and gave a small nod. His small eyes looked at me quickly, with a question in them.

“Ga op de bank zitten, Watson,” zei Holmes. Hij ging weer in zijn leunstoel zitten en bracht zijn vingertoppen tegen elkaar. Dat deed hij altijd als hij diep nadacht. “Ik weet dat je van vreemde dingen houdt, beste Watson. Je houdt van alles buiten de saaie dagen van het gewone leven. Daarom schrijf je over mijn kleine avonturen. Een paar dagen geleden vertelde ik je iets. Het echte leven is vreemder dan elk verhaal dat een schrijver kan bedenken. Weet je dat nog?”

“Sit on the sofa, Watson,” said Holmes. He sat back in his armchair and put the tips of his fingers together. He always did this when he was thinking hard. “I know that you love strange things, my dear Watson. You love everything outside the boring days of normal life. That is why you write about my little adventures. A few days ago I told you something. Real life is stranger than any story that a writer can invent. Do you remember?”

“Ja. En ik was het niet met je eens.”

“Yes. And I did not agree with you.”

“Dat was je niet, dokter. Maar uiteindelijk ga je het wel met me eens zijn. Deze ochtend kwam meneer Jabez Wilson naar mij toe. Zijn verhaal is een van de vreemdste verhalen die ik ooit heb gehoord. Is het een misdaad? Ik weet het nog niet.”

“You did not, Doctor. But you are going to agree with me in the end. Now, Mr Jabez Wilson came to see me this morning. His story is one of the strangest that I have ever heard. Is it a crime? I don’t know yet.”

Hij draaide zich om naar onze bezoeker.

He turned to our visitor.

“Meneer Wilson, begin alstublieft weer vanaf het begin met uw verhaal. Mijn vriend dokter Watson heeft het eerste deel niet gehoord.”

“Mr Wilson, please start your story again from the beginning. My friend Dr Watson did not hear the first part.”