Związek Rudowłosych

Pan Jabez Wilson

Mr Jabez Wilson

Nazywam się doktor Watson. Jestem lekarzem i przyjacielem Sherlocka Holmesa. Holmes jest detektywem na Baker Street w Londynie. Ludzie przychodzą do niego ze swoimi dziwnymi problemami, a ja często opisuję jego sprawy.

My name is Dr Watson. I am a doctor, and a friend of Sherlock Holmes. Holmes is a detective in Baker Street, in London. People bring him their strange problems, and I often write down his cases.

Pewnego dnia jesienią zeszłego roku poszedłem go odwiedzić. Nie był sam. Rozmawiał z grubym, starszym panem o czerwonej twarzy i jaskrawoczerwonych włosach. Przeprosiłem i odwróciłem się, żeby wyjść. Ale Holmes wciągnął mnie do pokoju i zamknął za mną drzwi.

One day in the autumn of last year, I went to see him. He was not alone. He was talking with a fat, older gentleman with a red face and bright red hair. I said sorry and turned to go. But Holmes pulled me into the room and closed the door behind me.

„Przyszedłeś w najlepszym możliwym momencie, mój drogi Watsonie” — powiedział ciepło.

“You came at the best possible time, my dear Watson,” he said warmly.

„Bałem się, że jesteś zajęty”.

“I was afraid that you were busy.”

„Jestem. Bardzo zajęty”.

“I am. Very busy.”

„W takim razie mogę poczekać w sąsiednim pokoju”.

“Then I can wait in the next room.”

„Ależ skąd. Panie Wilson, ten dżentelmen to mój przyjaciel. Pomógł mi w wielu moich najlepszych sprawach i może pomóc mi także w pańskiej”.

“Not at all. Mr Wilson, this gentleman is my friend. He helped me in many of my best cases, and he can help me in yours too.”

Gruby pan uniósł się lekko z krzesła i skinął krótko głową. Jego małe oczy spojrzały na mnie szybko, z pytaniem.

The fat gentleman stood up a little from his chair and gave a small nod. His small eyes looked at me quickly, with a question in them.

„Usiądź na sofie, Watsonie” — powiedział Holmes. Usiadł głębiej w fotelu i złączył czubki palców. Zawsze tak robił, gdy intensywnie myślał. „Wiem, że uwielbiasz niezwykłe rzeczy, mój drogi Watsonie. Kochasz wszystko, co wykracza poza nudne dni normalnego życia. Dlatego piszesz o moich małych przygodach. Kilka dni temu coś ci powiedziałem. Prawdziwe życie jest dziwniejsze niż jakakolwiek historia, którą pisarz potrafi wymyślić. Pamiętasz?”

“Sit on the sofa, Watson,” said Holmes. He sat back in his armchair and put the tips of his fingers together. He always did this when he was thinking hard. “I know that you love strange things, my dear Watson. You love everything outside the boring days of normal life. That is why you write about my little adventures. A few days ago I told you something. Real life is stranger than any story that a writer can invent. Do you remember?”

„Tak. I nie zgodziłem się z tobą”.

“Yes. And I did not agree with you.”

„Nie zgodziłeś się, doktorze. Ale w końcu przyznasz mi rację. Otóż pan Jabez Wilson przyszedł do mnie dziś rano. Jego historia jest jedną z najdziwniejszych, jakie kiedykolwiek słyszałem. Czy to przestępstwo? Jeszcze nie wiem”.

“You did not, Doctor. But you are going to agree with me in the end. Now, Mr Jabez Wilson came to see me this morning. His story is one of the strangest that I have ever heard. Is it a crime? I don’t know yet.”

Odwrócił się do naszego gościa.

He turned to our visitor.

„Panie Wilson, proszę zacząć swoją opowieść jeszcze raz od początku. Mój przyjaciel doktor Watson nie słyszał pierwszej części”.

“Mr Wilson, please start your story again from the beginning. My friend Dr Watson did not hear the first part.”