Το ειδύλλιο ενός πολυάσχολου χρηματιστή

Ο Πίτσερ, έμπιστος υπάλληλος στο γραφείο του Χάρβεϊ Μάξγουελ, χρηματιστή, επέτρεψε σε μια έκφραση ήπιου ενδιαφέροντος και έκπληξης να φανεί στο συνήθως ανέκφραστο πρόσωπό του, όταν ο εργοδότης του μπήκε ζωηρά στις εννιάμιση συνοδευόμενος από τη νεαρή στενογράφο του.

Pitcher, confidential clerk in the office of Harvey Maxwell, broker, allowed a look of mild interest and surprise to visit his usually expressionless countenance when his employer briskly entered at half past nine in company with his young lady stenographer.

Με ένα κοφτό «Καλημέρα, Πίτσερ», ο Μάξγουελ όρμησε στο γραφείο του σαν να σκόπευε να πηδήξει από πάνω του και μετά βυθίστηκε στον μεγάλο σωρό από γράμματα και τηλεγραφήματα που τον περίμεναν εκεί.

With a snappy “Good-morning, Pitcher,” Maxwell dashed at his desk as though he were intending to leap over it, and then plunged into the great heap of letters and telegrams waiting there for him.

Η νεαρή κοπέλα ήταν η στενογράφος του Μάξγουελ εδώ και έναν χρόνο. Ήταν όμορφη με έναν τρόπο που σίγουρα δεν ταίριαζε σε στενογράφο. Απέφευγε την επίδειξη του ελκυστικού χτενίσματος πομπαντούρ. Δεν φορούσε αλυσίδες, βραχιόλια ή μενταγιόν.

The young lady had been Maxwell’s stenographer for a year. She was beautiful in a way that was decidedly unstenographic. She forewent the pomp of the alluring pompadour. She wore no chains, bracelets or lockets.

Δεν είχε το ύφος ανθρώπου που ετοιμαζόταν να δεχτεί πρόσκληση για γεύμα. Το φόρεμά της ήταν γκρι και απλό, αλλά αγκάλιαζε τη σιλουέτα της με ακρίβεια και διακριτικότητα. Στο κομψό μαύρο τουρμπάνι της υπήρχε το χρυσοπράσινο φτερό ενός παπαγάλου μακάο.

She had not the air of being about to accept an invitation to luncheon. Her dress was grey and plain, but it fitted her figure with fidelity and discretion. In her neat black turban hat was the gold-green wing of a macaw.

Εκείνο το πρωί ήταν απαλά και ντροπαλά λαμπερή. Τα μάτια της έλαμπαν ονειρικά, τα μάγουλά της είχαν το φυσικό χρώμα του ροδάκινου και η έκφρασή της ήταν χαρούμενη, γεμάτη αναμνήσεις.

On this morning she was softly and shyly radiant. Her eyes were dreamily bright, her cheeks genuine peachblow, her expression a happy one, tinged with reminiscence.

Ο Πίτσερ, διατηρώντας μια ήπια περιέργεια, παρατήρησε μια διαφορά στη συμπεριφορά της εκείνο το πρωί. Αντί να πάει κατευθείαν στο διπλανό δωμάτιο, όπου βρισκόταν το γραφείο της, χρονοτριβούσε κάπως αναποφάσιστη στον προθάλαμο.

Pitcher, still mildly curious, noticed a difference in her ways this morning. Instead of going straight into the adjoining room, where her desk was, she lingered, slightly irresolute, in the outer office.

Μια φορά πλησίασε το γραφείο του Μάξγουελ, αρκετά κοντά ώστε εκείνος να αντιληφθεί την παρουσία της.

Once she moved over by Maxwell’s desk, near enough for him to be aware of her presence.

Η μηχανή που καθόταν σε εκείνο το γραφείο δεν ήταν πια άνθρωπος· ήταν ένας πολυάσχολος χρηματιστής της Νέας Υόρκης, που κινείτο από γρανάζια που βούιζαν και ελατήρια που ξετυλίγονταν.

The machine sitting at that desk was no longer a man; it was a busy New York broker, moved by buzzing wheels and uncoiling springs.

«Λοιπόν—τι συμβαίνει; Υπάρχει κάτι;» ρώτησε κοφτά ο Μάξγουελ. Η αλληλογραφία που είχε ανοίξει έμοιαζε με στρώμα από θεατρικό χιόνι πάνω στο φορτωμένο γραφείο του. Το διαπεραστικό γκρίζο μάτι του, απρόσωπο και απότομο, έπεσε πάνω της σχεδόν ανυπόμονα.

“Well—what is it? Anything?” asked Maxwell sharply. His opened mail lay like a bank of stage snow on his crowded desk. His keen grey eye, impersonal and brusque, flashed upon her half impatiently.

«Τίποτα», απάντησε η στενογράφος και απομακρύνθηκε με ένα ελαφρύ χαμόγελο.

“Nothing,” answered the stenographer, moving away with a little smile.

«Κύριε Πίτσερ», είπε στον έμπιστο υπάλληλο, «είπε τίποτα χθες ο κύριος Μάξγουελ για πρόσληψη άλλης στενογράφου;»

“Mr. Pitcher,” she said to the confidential clerk, “did Mr. Maxwell say anything yesterday about engaging another stenographer?”

«Ναι», απάντησε ο Πίτσερ. «Μου είπε να βρω άλλη. Ειδοποίησα το γραφείο ευρέσεως εργασίας χθες το απόγευμα να στείλει μερικά δείγματα σήμερα το πρωί. Είναι 9:45 και δεν έχει εμφανιστεί ακόμα ούτε ένα εντυπωσιακό καπέλο ούτε ένα κομμάτι τσίχλας ανανά».

“He did,” answered Pitcher. “He told me to get another one. I notified the agency yesterday afternoon to send over a few samples this morning. It’s 9.45 o’clock, and not a single picture hat or piece of pineapple chewing gum has showed up yet.”

«Θα κάνω λοιπόν τη δουλειά όπως συνήθως», είπε η νεαρή κοπέλα, «μέχρι να έρθει κάποια για να πάρει τη θέση». Και πήγε αμέσως στο γραφείο της και κρέμασε το μαύρο τουρμπάνι με το χρυσοπράσινο φτερό του μακάο στη συνηθισμένη του θέση.

“I will do the work as usual, then,” said the young lady, “until some one comes to fill the place.” And she went to her desk at once and hung the black turban hat with the gold-green macaw wing in its accustomed place.

Όποιος δεν έχει δει το θέαμα ενός πολυάσχολου χρηματιστή του Μανχάταν σε ώρα αιχμής, υστερεί για το επάγγελμα της ανθρωπολογίας. Ο ποιητής υμνεί τη “γεμάτη ώρα ένδοξης ζωής”.

He who has been denied the spectacle of a busy Manhattan broker during a rush of business is handicapped for the profession of anthropology. The poet sings of the “crowded hour of glorious life.”