De romance van een bezige beursmakelaar

Pitcher, de chef van het kantoor van Harvey Maxwell, beursmakelaar, liet een blik van milde belangstelling en verbazing over zijn gewoonlijk uitdrukkingsloze gelaat glijden toen zijn werkgever om half tien vlot binnenstapte in het gezelschap van zijn jonge vrouwelijke stenografe.

Pitcher, confidential clerk in the office of Harvey Maxwell, broker, allowed a look of mild interest and surprise to visit his usually expressionless countenance when his employer briskly entered at half past nine in company with his young lady stenographer.

Met een kort “Goedemorgen, Pitcher,” stormde Maxwell op zijn bureau af alsof hij eroverheen wilde springen, en stortte zich vervolgens op de grote stapel brieven en telegrammen die daar op hem lag te wachten.

With a snappy “Good-morning, Pitcher,” Maxwell dashed at his desk as though he were intending to leap over it, and then plunged into the great heap of letters and telegrams waiting there for him.

De jonge dame was al een jaar Maxwells stenografe. Ze was mooi op een manier die beslist on-stenografisch was. Ze zag af van de pracht van het verleidelijke pompadourkapsel. Ze droeg geen kettingen, armbanden of medaillons.

The young lady had been Maxwell’s stenographer for a year. She was beautiful in a way that was decidedly unstenographic. She forewent the pomp of the alluring pompadour. She wore no chains, bracelets or lockets.

Ze wekte geenszins de indruk op het punt te staan een uitnodiging voor een lunch aan te nemen. Haar jurk was grijs en eenvoudig, maar sloot nauwkeurig en bescheiden aan om haar figuur. Op haar nette, zwarte tulbandhoedje zat de goudgroene vleugel van een ara.

She had not the air of being about to accept an invitation to luncheon. Her dress was grey and plain, but it fitted her figure with fidelity and discretion. In her neat black turban hat was the gold-green wing of a macaw.

Op deze ochtend straalde ze zacht en verlegen. Haar ogen stonden dromerig helder, haar wangen hadden een blos als van een perzik, en haar uitdrukking was gelukkig, gekleurd door herinneringen.

On this morning she was softly and shyly radiant. Her eyes were dreamily bright, her cheeks genuine peachblow, her expression a happy one, tinged with reminiscence.

Pitcher, die nog altijd mild nieuwsgierig was, merkte deze ochtend een verschil in haar doen en laten op. In plaats van rechtstreeks naar de aangrenzende kamer te gaan, waar haar bureau stond, talmde ze, enigszins besluiteloos, in het voorkantoor.

Pitcher, still mildly curious, noticed a difference in her ways this morning. Instead of going straight into the adjoining room, where her desk was, she lingered, slightly irresolute, in the outer office.

Eén keer liep ze naar Maxwells bureau, dichtbij genoeg voor hem om haar aanwezigheid op te merken.

Once she moved over by Maxwell’s desk, near enough for him to be aware of her presence.

De machine die aan dat bureau zat, was niet langer een mens; het was een bezige beursmakelaar uit New York, aangedreven door zoemende wieltjes en ontrollende veren.

The machine sitting at that desk was no longer a man; it was a busy New York broker, moved by buzzing wheels and uncoiling springs.

“Nou—wat is er? Is er iets?” vroeg Maxwell bits. Zijn geopende post lag als een berg theatersneeuw op zijn overvolle bureau. Zijn scherpe grijze ogen flitsten onpersoonlijk, kortaf en half ongeduldig naar haar op.

“Well—what is it? Anything?” asked Maxwell sharply. His opened mail lay like a bank of stage snow on his crowded desk. His keen grey eye, impersonal and brusque, flashed upon her half impatiently.

“Niets,” antwoordde de stenografe, terwijl ze met een glimlachje wegliep.

“Nothing,” answered the stenographer, moving away with a little smile.

“Meneer Pitcher,” zei ze tegen de kantoorchef, “heeft meneer Maxwell gisteren iets gezegd over het aannemen van een andere stenografe?”

“Mr. Pitcher,” she said to the confidential clerk, “did Mr. Maxwell say anything yesterday about engaging another stenographer?”

“Jazeker,” antwoordde Pitcher. “Hij zei dat ik een ander moest zoeken. Ik heb het bureau gistermiddag gevraagd om vanmorgen een paar kandidaten te sturen. Het is 9.45 uur en er is nog geen enkele opzichtige hoed of ananaskauwgum komen opdagen.”

“He did,” answered Pitcher. “He told me to get another one. I notified the agency yesterday afternoon to send over a few samples this morning. It’s 9.45 o’clock, and not a single picture hat or piece of pineapple chewing gum has showed up yet.”

“Dan zal ik het werk zoals gewoonlijk doen,” zei de jonge dame, “totdat er iemand komt om de plek in te nemen.” En ze liep meteen naar haar bureau en hing het zwarte tulbandhoedje met de goudgroene aravleugel op de vaste plek.

“I will do the work as usual, then,” said the young lady, “until some one comes to fill the place.” And she went to her desk at once and hung the black turban hat with the gold-green macaw wing in its accustomed place.

Wie het schouwspel van een bezige beursmakelaar in Manhattan tijdens het spitsuur van de beurshandel is ontzegd, schiet tekort voor het beroep van antropoloog. De dichter zingt over het “drukke uur van een glorierijk leven.”

He who has been denied the spectacle of a busy Manhattan broker during a rush of business is handicapped for the profession of anthropology. The poet sings of the “crowded hour of glorious life.”