Romantyczna historia zapracowanego maklera

Pitcher, zaufany urzędnik w biurze maklera Harveya Maxwella, pozwolił, by na jego zwykle pozbawionym wyrazu obliczu odmalowało się lekkie zaciekawienie i zaskoczenie, gdy jego pracodawca wszedł żwawo o wpół do dziesiątej w towarzystwie swojej młodej stenografki.

Pitcher, confidential clerk in the office of Harvey Maxwell, broker, allowed a look of mild interest and surprise to visit his usually expressionless countenance when his employer briskly entered at half past nine in company with his young lady stenographer.

Z rzuconym pośpiesznie: „Dzień dobry, Pitcher”, Maxwell runął ku swojemu biurku, jak gdyby zamierzał przez nie przeskoczyć, po czym zagłębił się w wielkiej stercie listów i telegramów, które tam na niego czekały.

With a snappy “Good-morning, Pitcher,” Maxwell dashed at his desk as though he were intending to leap over it, and then plunged into the great heap of letters and telegrams waiting there for him.

Młoda dama była stenografką Maxwella od roku. Była piękna w sposób zdecydowanie niestenograficzny. Wyrzekła się przepychu ponętnego pompadour. Nie nosiła łańcuszków, bransoletek ani medalionów.

The young lady had been Maxwell’s stenographer for a year. She was beautiful in a way that was decidedly unstenographic. She forewent the pomp of the alluring pompadour. She wore no chains, bracelets or lockets.

Nie sprawiała wrażenia osoby, która lada chwila przyjmie zaproszenie na obiad. Jej suknia była szara i prosta, lecz leżała na jej figurze wiernie i dyskretnie. W jej schludnym, czarnym toczku tkwiło złotozielone skrzydło ary.

She had not the air of being about to accept an invitation to luncheon. Her dress was grey and plain, but it fitted her figure with fidelity and discretion. In her neat black turban hat was the gold-green wing of a macaw.

Tego ranka bił od niej cichy i nieśmiały blask. Oczy miała marzycielsko rozpromienione, policzki w kolorze prawdziwego kwiatu brzoskwini, a wyraz twarzy radosny, zabarwiony wspomnieniem.

On this morning she was softly and shyly radiant. Her eyes were dreamily bright, her cheeks genuine peachblow, her expression a happy one, tinged with reminiscence.

Pitcher, wciąż umiarkowanie zaciekawiony, zauważył tego ranka zmianę w jej zachowaniu. Zamiast pójść prosto do sąsiedniego pokoju, gdzie stało jej biurko, ociągała się, nieco niezdecydowana, w zewnętrznym biurze.

Pitcher, still mildly curious, noticed a difference in her ways this morning. Instead of going straight into the adjoining room, where her desk was, she lingered, slightly irresolute, in the outer office.

Raz podeszła do biurka Maxwella na tyle blisko, by mógł zauważyć jej obecność.

Once she moved over by Maxwell’s desk, near enough for him to be aware of her presence.

Maszyna siedząca przy tym biurku nie była już człowiekiem; był to zapracowany nowojorski makler, poruszany brzęczącymi kółkami i rozwijającymi się sprężynami.

The machine sitting at that desk was no longer a man; it was a busy New York broker, moved by buzzing wheels and uncoiling springs.

„No i co tam? Coś się stało?” – spytał ostro Maxwell. Otwarta korespondencja leżała niczym zaspana scena teatralna na jego zawalonym biurku. Jego bystre, szare oko, bezosobowe i szorstkie, spoczęło na niej niemal niecierpliwie.

“Well—what is it? Anything?” asked Maxwell sharply. His opened mail lay like a bank of stage snow on his crowded desk. His keen grey eye, impersonal and brusque, flashed upon her half impatiently.

„Nic takiego” – odpowiedziała stenografka, odsuwając się z nikłym uśmiechem.

“Nothing,” answered the stenographer, moving away with a little smile.

„Panie Pitcher” – rzekła do zaufanego urzędnika – „czy pan Maxwell mówił wczoraj cokolwiek o zatrudnieniu innej stenografki?”

“Mr. Pitcher,” she said to the confidential clerk, “did Mr. Maxwell say anything yesterday about engaging another stenographer?”

„Owszem” – odparł Pitcher. – „Kazał mi znaleźć inną. Wczoraj po południu powiadomiłem agencję, żeby przysłali dziś rano kilka kandydatek na próbę. Jest dziewiąta czterdzieści pięć, a nie pojawił się jeszcze ani jeden strojny kapelusz, ani jeden kawałek ananasowej gumy do żucia”.

“He did,” answered Pitcher. “He told me to get another one. I notified the agency yesterday afternoon to send over a few samples this morning. It’s 9.45 o’clock, and not a single picture hat or piece of pineapple chewing gum has showed up yet.”

„W takim razie będę pracować jak zwykle” – powiedziała młoda dama – „dopóki ktoś nie przyjdzie zająć tego miejsca”. I podeszła od razu do swojego biurka, po czym powiesiła czarny toczek ze złotozielonym skrzydłem ary na zwykłym miejscu.

“I will do the work as usual, then,” said the young lady, “until some one comes to fill the place.” And she went to her desk at once and hung the black turban hat with the gold-green macaw wing in its accustomed place.

Ten, komu odmówiono widoku zapracowanego manhattańskiego maklera w trakcie nawału interesów, ma utrudnione zadanie w zawodzie antropologa. Poeta opiewa „wypełnioną po brzegi godzinę chwalebnego życia”.

He who has been denied the spectacle of a busy Manhattan broker during a rush of business is handicapped for the profession of anthropology. The poet sings of the “crowded hour of glorious life.”