The Selfish Giant

Every afternoon, as they were coming from school, the children used to go and play in the Giant’s garden.

Elke middag, als ze uit school kwamen, gingen de kinderen spelen in de tuin van de Reus.

It was a large lovely garden, with soft green grass.

Het was een grote, lieflijke tuin met zacht groen gras.

Here and there over the grass stood beautiful flowers like stars, and there were twelve peach-trees that in the spring-time broke out into delicate blossoms of pink and pearl, and in the autumn bore rich fruit.

Hier en daar over het gras stonden prachtige bloemen als sterren, en er stonden twaalf perzikbomen die in de lente uitbarstten in tere bloesems van roze en parelmoer, en in de herfst rijke vruchten droegen.

The birds sat on the trees and sang so sweetly that the children used to stop their games in order to listen to them. “How happy we are here!” they cried to each other.

De vogels zaten in de bomen en zongen zo zoet dat de kinderen met spelen ophielden om naar hen te luisteren. “Wat zijn we hier gelukkig!” riepen ze naar elkaar.

One day the Giant came back. He had been to visit his friend the Cornish ogre, and had stayed with him for seven years.

Op een dag kwam de Reus terug. Hij was op bezoek geweest bij zijn vriend de menseneter van Cornwall en was zeven jaar bij hem gebleven.

After the seven years were over he had said all that he had to say, for his conversation was limited, and he determined to return to his own castle. When he arrived he saw the children playing in the garden.

Toen de zeven jaar voorbij waren, had hij alles gezegd wat hij te zeggen had, want zijn gesprekstof was beperkt, en hij besloot terug te keren naar zijn eigen kasteel. Toen hij aankwam, zag hij de kinderen in de tuin spelen.

“What are you doing here?” he cried in a very gruff voice, and the children ran away.

“Wat doen jullie hier?” riep hij met een heel norse stem, en de kinderen renden weg.

“My own garden is my own garden,” said the Giant; “any one can understand that, and I will allow nobody to play in it but myself.” So he built a high wall all round it, and put up a notice-board.

“Mijn eigen tuin is mijn eigen tuin,” zei de Reus; “dat kan iedereen begrijpen, en ik sta niemand toe om erin te spelen behalve ikzelf.” Dus bouwde hij er een hoge muur omheen en zette hij een bord neer.

TRESPASSERS

VERBODEN TOEGANG

WILL BE

OVERTREDERS

PROSECUTED

WORDEN VERVOLGD

He was a very selfish Giant.

Hij was een heel zelfzuchtige Reus.

The poor children had now nowhere to play. They tried to play on the road, but the road was very dusty and full of hard stones, and they did not like it.

De arme kinderen hadden nu nergens meer om te spelen. Ze probeerden op de weg te spelen, maar de weg was erg stoffig en vol harde stenen, en ze vonden het maar niets.

They used to wander round the high wall when their lessons were over, and talk about the beautiful garden inside. “How happy we were there,” they said to each other.

Ze dwaalden rond de hoge muur wanneer hun lessen voorbij waren en praatten over de prachtige tuin daarbinnen. “Wat waren we daar gelukkig,” zeiden ze tegen elkaar.