Το Σημάδι των Τεσσάρων

Η Επιστήμη της Επαγωγής

The Science of Deduction

Ο Σέρλοκ Χολμς πήρε ένα μικρό μπουκάλι από το ράφι πάνω από το τζάκι. Μετά έβγαλε μια βελόνα από την προσεγμένη δερμάτινη θήκη της. Τα μακριά, λευκά δάχτυλά του ετοίμασαν τη βελόνα, κι εκείνος τράβηξε πίσω το αριστερό του μανίκι.

Sherlock Holmes took a small bottle from the shelf above the fire. Then he took a needle out of its neat leather case. His long, white fingers got the needle ready, and he pushed back his left sleeve.

Για μια στιγμή κοίταξε το αδύνατο, δυνατό μπράτσο του. Υπήρχαν πολλά μικρά σημάδια από παλιές βελόνες πάνω του. Μετά έμπηξε τη βελόνα στο μπράτσο του. Κάθισε πίσω στη μαλακή πολυθρόνα του κι έβγαλε μια μακριά, χαρούμενη ανάσα.

For a moment he looked at his thin, strong arm. There were many small marks of old needles on it. Then he pushed the needle into his arm. He sat back in his soft armchair and let out a long, happy breath.

Το έβλεπα αυτό τρεις φορές την ημέρα για πολλούς μήνες, και το μισούσα κάθε μέρα και περισσότερο. Κάθε βράδυ ήμουν θυμωμένος με τον εαυτό μου. «Γιατί δεν λέω κάτι;» σκεφτόμουν. Αλλά ο Χολμς ήταν ψύχραιμος, ήρεμος και πολύ έξυπνος. Δεν ήταν εύκολο να διαφωνήσεις μαζί του, και τον φοβόμουν λίγο.

I watched this three times a day for many months, and I hated it more every day. Every night I was angry with myself. “Why don’t I say something?” I thought. But Holmes was cool, calm and very clever. It was not easy to argue with him, and I was a little afraid of him.

Εκείνο το απόγευμα ήπια λίγο κόκκινο κρασί με το μεσημεριανό μου. Ίσως έφταιγε το κρασί. Αλλά ξαφνικά δεν μπορούσα να μείνω σιωπηλός άλλο πια.

That afternoon I drank some red wine with my lunch. Maybe it was the wine. But suddenly I could not stay quiet any longer.

«Τι είναι σήμερα;» ρώτησα. «Μορφίνη ή κοκαΐνη;»

“What is it today?” I asked. “Morphine or cocaine?”

Σήκωσε αργά το βλέμμα από ένα παλιό βιβλίο.

He looked up slowly from an old book.

«Είναι κοκαΐνη», είπε. «Επτά τοις εκατό κοκαΐνη σε νερό. Θέλεις να τη δοκιμάσεις;»

“It is cocaine,” he said. “Seven per cent cocaine in water. Do you want to try it?”

«Όχι, ευχαριστώ», απάντησα απότομα. «Το σώμα μου είναι ακόμα αδύναμο από τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Δεν μπορώ να του δώσω άλλο άγχος».

“No, thank you,” I answered sharply. “My body is still weak from the war in Afghanistan. I can’t give it any more stress.”

Χαμογέλασε με τα σκληρά λόγια μου. «Ίσως έχεις δίκιο, Γουάτσον», είπε. «Ίσως κάνει κακό στο σώμα. Αλλά κάνει το μυαλό μου τόσο καθαρό και τόσο γρήγορο. Τα υπόλοιπα δεν έχουν μεγάλη σημασία για μένα».

He smiled at my strong words. “Perhaps you are right, Watson,” he said. “Perhaps it is bad for the body. But it makes my mind so clear and so quick. The rest does not matter much to me.”

«Σκέψου το όμως!» είπα. «Σκέψου το τίμημα! Ναι, διεγείρει τον εγκέφαλό σου. Αλλά είναι μια αρρώστια, όχι ένα χάρισμα. Μπορεί να κάνει τον εγκέφαλό σου αδύναμο για πάντα. Και ξέρεις πόσο σκοτεινός και λυπημένος νιώθεις μετά. Γιατί θέλεις να ρισκάρεις το σπουδαίο μυαλό σου για μια σύντομη ευχαρίστηση; Σου μιλάω σαν φίλος. Αλλά μιλάω και σαν γιατρός, και η υγεία σου είναι εν μέρει δουλειά μου».

“But think about it!” I said. “Think about the cost! Yes, it excites your brain. But it is an illness, not a gift. It can make your brain weak for ever. And you know how dark and sad you feel afterwards. Why do you want to risk your great mind for a short pleasure? I speak to you as a friend. But I also speak as a doctor, and your health is partly my job.”

Δεν φάνηκε θυμωμένος. Ένωσε τις άκρες των δαχτύλων του και έγειρε στα μπράτσα της καρέκλας του.

He did not seem angry. He put the tips of his fingers together and leaned on the arms of his chair.

«Το μυαλό μου μισεί να μένει ακίνητο», είπε. «Δώσε μου προβλήματα. Δώσε μου δουλειά. Δώσε μου τον πιο δύσκολο μυστικό κώδικα, και είμαι χαρούμενος. Τότε δεν χρειάζομαι ουσίες. Αλλά μισώ τις βαρετές μέρες της κανονικής ζωής. Το μυαλό μου χρειάζεται συγκίνηση. Γι’ αυτό διάλεξα τη δουλειά μου. Ή μάλλον, την έφτιαξα εγώ. Είμαι ο μόνος στον κόσμο».

“My mind hates to stand still,” he said. “Give me problems. Give me work. Give me the most difficult secret code, and I am happy. Then I don’t need drugs. But I hate the boring days of normal life. My mind needs excitement. That is why I chose my job. Or rather, I made it. I am the only one in the world.”

«Ο μόνος ιδιωτικός ντετέκτιβ;» ρώτησα. Σήκωσα τα φρύδια μου.

“The only private detective?” I asked. I lifted my eyebrows.