Bir Saatin Hikâyesi

Bayan Mallard’ın kalp rahatsızlığı olduğu bilindiğinden, kocasının ölüm haberi kendisine olabildiğince nazik bir şekilde verilmeye büyük özen gösterildi.

Knowing that Mrs. Mallard was afflicted with a heart trouble, great care was taken to break to her as gently as possible the news of her husband’s death.

Bunu ona kesik kesik cümlelerle, yarı gizleyip yarı açık eden üstü kapalı imalarla anlatan kız kardeşi Josephine’di. Kocasının arkadaşı Richards da oradaydı, onun yanı başındaydı.

It was her sister Josephine who told her, in broken sentences; veiled hints that revealed in half concealing. Her husband’s friend Richards was there, too, near her.

Tren kazası haberi ulaştığında gazete binasında bulunan ve “ölenler” listesinin başında Brently Mallard’ın adını gören oydu.

It was he who had been in the newspaper office when intelligence of the railroad disaster was received, with Brently Mallard’s name leading the list of “killed.”

Yalnızca ikinci bir telgrafla haberin doğruluğundan emin olacak kadar beklemiş ve bu acı haberi iletmekte daha dikkatsiz, daha az şefkatli bir arkadaşın önüne geçmek için acele etmişti.

He had only taken the time to assure himself of its truth by a second telegram, and had hastened to forestall any less careful, less tender friend in bearing the sad message.

Haberi pek çok kadının karşıladığı gibi, anlamını kabullenemeyen felç edici bir çaresizlikle dinlemedi. Hemen oracıkta, aniden ve çılgınca bir teslimiyetle kız kardeşinin kolları arasında ağlamaya başladı.

She did not hear the story as many women have heard the same, with a paralyzed inability to accept its significance. She wept at once, with sudden, wild abandonment, in her sister’s arms.

Keder fırtınası dindiğinde tek başına odasına çekildi. Kimsenin peşinden gelmesini istemiyordu.

When the storm of grief had spent itself she went away to her room alone. She would have no one follow her.

Açık pencereye bakan, rahat ve geniş bir koltuk duruyordu orada. Bedenini saran ve sanki ruhuna kadar işleyen fiziksel bir tükenmişliğin ağırlığıyla bu koltuğa çöktü.

There stood, facing the open window, a comfortable, roomy armchair. Into this she sank, pressed down by a physical exhaustion that haunted her body and seemed to reach into her soul.

Evinin önündeki açık meydanda, yeni bahar hayatıyla kıpır kıpır titreşen ağaçların tepelerini görebiliyordu. Havada yağmurun o nefis kokusu vardı. Aşağıdaki sokakta bir seyyar satıcı mallarını bağırarak satıyordu.

She could see in the open square before her house the tops of trees that were all aquiver with the new spring life. The delicious breath of rain was in the air. In the street below a peddler was crying his wares.

Birinin söylediği uzak bir şarkının ezgileri belli belirsiz kulağına ulaşıyordu ve saçaklarda sayısız serçe cıvıldıyordu.

The notes of a distant song which some one was singing reached her faintly, and countless sparrows were twittering in the eaves.

Penceresinin baktığı batı yönünde toplanıp üst üste yığılmış bulutların arasından yer yer mavi gökyüzü parçaları görünüyordu.

There were patches of blue sky showing here and there through the clouds that had met and piled one above the other in the west facing her window.

Ağlamaktan yorulup uyuyakalan bir çocuğun rüyasında iç çekmeye devam etmesi gibi, boğazına bir hıçkırık düğümlenip onu sarstığı anlar dışında, başını koltuğun minderine dayamış, neredeyse tamamen hareketsiz oturuyordu.

She sat with her head thrown back upon the cushion of the chair, quite motionless, except when a sob came up into her throat and shook her, as a child who has cried itself to sleep continues to sob in its dreams.

Gençti; çizgilerinde bastırılmış duyguları ve hatta belli bir gücü ele veren, duru ve sakin bir yüzü vardı. Ancak şimdi gözlerinde donuk bir bakış vardı ve bu bakışlar ta uzaklardaki o mavi gökyüzü parçalarından birine dikilmişti.

She was young, with a fair, calm face, whose lines bespoke repression and even a certain strength. But now there was a dull stare in her eyes, whose gaze was fixed away off yonder on one of those patches of blue sky.

Bu derin düşünceli bir bakış değil, daha ziyade zihinsel faaliyetin durakladığını gösteren bir bakıştı.

It was not a glance of reflection, but rather indicated a suspension of intelligent thought.

Ona doğru gelen bir şey vardı ve o bunu korkuyla bekliyordu. Neydi bu? Bilmiyordu; adı konulamayacak kadar ince ve ele avuca sığmazdı.

There was something coming to her and she was waiting for it, fearfully. What was it? She did not know; it was too subtle and elusive to name.