The Story of Prometheus

I. HOW FIRE WAS GIVEN TO MEN.

Ι. ΠΩΣ ΔΟΘΗΚΕ Η ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

In those old, old times, there lived two brothers who were not like other men, nor yet like those Mighty Ones who lived upon the mountain top.

Σε εκείνα τα παλιά, πολύ παλιά χρόνια, ζούσαν δύο αδέλφια που δεν έμοιαζαν με τους άλλους ανθρώπους, ούτε όμως και με εκείνους τους Τρανούς που ζούσαν στην κορυφή του βουνού.

They were the sons of one of those Titans who had fought against Jupiter and been sent in chains to the strong prison-house of the Lower World.

Ήταν γιοι ενός από εκείνους τους Τιτάνες που είχαν πολεμήσει εναντίον του Δία και είχαν σταλεί αλυσοδεμένοι στη σκοτεινή φυλακή του Κάτω Κόσμου.

The name of the elder of these brothers was Prometheus, or Forethought; for he was always thinking of the future and making things ready for what might happen to-morrow, or next week, or next year, or it may be in a hundred years to come.

Το όνομα του μεγαλύτερου από αυτά τα αδέλφια ήταν Προμηθέας, δηλαδή Προνοητικότητα· γιατί σκεφτόταν πάντα το μέλλον και προετοίμαζε τα πράγματα για όσα θα μπορούσαν να συμβούν αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο χρόνο, ή ίσως σε εκατό χρόνια από τώρα.

The younger was called Epimetheus, or Afterthought; for he was always so busy thinking of yesterday, or last year, or a hundred years ago, that he had no care at all for what might come to pass after a while.

Ο νεότερος ονομαζόταν Επιμηθέας, δηλαδή Εκ των υστέρων σκέψη· γιατί ήταν πάντα τόσο απασχολημένος σκεπτόμενος το χθες, την περασμένη χρονιά ή πριν από εκατό χρόνια, που δεν νοιαζόταν καθόλου για όσα θα μπορούσαν να συμβούν μετά από λίγο.

For some cause Jupiter had not sent these brothers to prison with the rest of the Titans.

Για κάποιο λόγο ο Δίας δεν είχε στείλει αυτά τα αδέλφια στη φυλακή μαζί με τους υπόλοιπους Τιτάνες.

Prometheus did not care to live amid the clouds on the mountain top. He was too busy for that.

Ο Προμηθέας δεν νοιαζόταν να ζει ανάμεσα στα σύννεφα στην κορυφή του βουνού. Ήταν πολύ απασχολημένος για κάτι τέτοιο.

While the Mighty Folk were spending their time in idleness, drinking nectar and eating ambrosia, he was intent upon plans for making the world wiser and better than it had ever been before.

Ενώ οι Τρανοί περνούσαν τον χρόνο τους στην απραξία, πίνοντας νέκταρ και τρώγοντας αμβροσία, εκείνος ήταν αφοσιωμένος σε σχέδια για να κάνει τον κόσμο πιο σοφό και καλύτερο απ’ ό,τι ήταν ποτέ πριν.

He went out amongst men to live with them and help them; for his heart was filled with sadness when he found that they were no longer happy as they had been during the golden days when Saturn was king. Ah, how very poor and wretched they were!

Πήγε ανάμεσα στους ανθρώπους για να ζήσει μαζί τους και να τους βοηθήσει· γιατί η καρδιά του γέμισε θλίψη όταν είδε ότι δεν ήταν πια ευτυχισμένοι όπως ήταν κατά τις χρυσές ημέρες που βασίλευε ο Κρόνος. Αχ, πόσο πολύ φτωχοί και δυστυχισμένοι ήταν!

He found them living in caves and in holes of the earth, shivering with the cold because there was no fire, dying of starvation, hunted by wild beasts and by one another—the most miserable of all living creatures.

Τους βρήκε να ζουν σε σπηλιές και σε τρύπες της γης, να τρέμουν από το κρύο επειδή δεν υπήρχε φωτιά, να πεθαίνουν από την πείνα, κυνηγημένοι από άγρια θηρία και ο ένας από τον άλλον — τα πιο αξιολύπητα από όλα τα ζωντανά πλάσματα.

“If they only had fire,” said Prometheus to himself, “they could at least warm themselves and cook their food; and after a while they could learn to make tools and build themselves houses. Without fire, they are worse off than the beasts.”

«Αν είχαν μόνο φωτιά», είπε ο Προμηθέας στον εαυτό του, «θα μπορούσαν τουλάχιστον να ζεσταθούν και να μαγειρέψουν το φαγητό τους· και μετά από λίγο θα μπορούσαν να μάθουν να φτιάχνουν εργαλεία και να χτίζουν σπίτια. Χωρίς φωτιά, είναι σε χειρότερη μοίρα από τα θηρία».

Then he went boldly to Jupiter and begged him to give fire to men, that so they might have a little comfort through the long, dreary months of winter.

Τότε πήγε με θάρρος στον Δία και τον παρακάλεσε να δώσει φωτιά στους ανθρώπους, ώστε να έχουν λίγη ανακούφιση μέσα στους μακριούς, μουντούς μήνες του χειμώνα.

“Not a spark will I give,” said Jupiter. “No, indeed! Why, if men had fire they might become strong and wise like ourselves, and after a while they would drive us out of our kingdom. Let them shiver with cold, and let them live like the beasts.

«Ούτε σπίθα δεν θα δώσω», είπε ο Δίας. «Όχι, βέβαια! Μα αν οι άνθρωποι είχαν φωτιά, μπορεί να γίνονταν δυνατοί και σοφοί σαν εμάς, και μετά από λίγο θα μας έδιωχναν από το βασίλειό μας. Ας τρέμουν από το κρύο και ας ζουν σαν τα θηρία.

It is best for them to be poor and ignorant, that so we Mighty Ones may thrive and be happy.”

Είναι καλύτερο γι’ αυτούς να είναι φτωχοί και αμαθείς, ώστε εμείς οι Τρανοί να ευημερούμε και να είμαστε ευτυχισμένοι».