Het verhaal van Prometheus

I. HOE HET VUUR AAN DE MENSEN WERD GEGEVEN.

I. HOW FIRE WAS GIVEN TO MEN.

In die aloude tijden leefden er twee broers die niet waren zoals andere mensen, en ook niet zoals die Machtige Wezens die boven op de berg woonden.

In those old, old times, there lived two brothers who were not like other men, nor yet like those Mighty Ones who lived upon the mountain top.

Zij waren de zonen van een van die Titanen die tegen Jupiter hadden gevochten en in ketenen naar de sterke gevangenis van de Onderwereld waren gestuurd.

They were the sons of one of those Titans who had fought against Jupiter and been sent in chains to the strong prison-house of the Lower World.

De naam van de oudste van deze broers was Prometheus, ofwel Vooruitzicht; want hij dacht altijd aan de toekomst en zette alles klaar voor wat er morgen, volgende week, volgend jaar, of misschien wel over honderd jaar zou kunnen gebeuren.

The name of the elder of these brothers was Prometheus, or Forethought; for he was always thinking of the future and making things ready for what might happen to-morrow, or next week, or next year, or it may be in a hundred years to come.

De jongste heette Epimetheus, ofwel Achterafzicht; want hij had het altijd zo druk met denken aan gisteren, vorig jaar of honderd jaar geleden, dat hij zich helemaal niet bekommerde om wat er na een tijdje zou kunnen gebeuren.

The younger was called Epimetheus, or Afterthought; for he was always so busy thinking of yesterday, or last year, or a hundred years ago, that he had no care at all for what might come to pass after a while.

Om de een of andere reden had Jupiter deze broers niet met de rest van de Titanen naar de gevangenis gestuurd.

For some cause Jupiter had not sent these brothers to prison with the rest of the Titans.

Prometheus gaf er niets om tussen de wolken op de bergtop te wonen. Daar had hij het te druk voor.

Prometheus did not care to live amid the clouds on the mountain top. He was too busy for that.

Terwijl het Machtige Volk zijn tijd in luiheid doorbracht met het drinken van nectar en het eten van ambrozijn, was hij verdiept in plannen om de wereld wijzer en beter te maken dan hij ooit tevoren was geweest.

While the Mighty Folk were spending their time in idleness, drinking nectar and eating ambrosia, he was intent upon plans for making the world wiser and better than it had ever been before.

Hij ging onder de mensen om met hen te leven en hen te helpen; want zijn hart was vervuld van droefheid toen hij merkte dat zij niet langer gelukkig waren zoals in de gouden dagen toen Saturnus koning was. Ach, wat waren ze arm en ellendig!

He went out amongst men to live with them and help them; for his heart was filled with sadness when he found that they were no longer happy as they had been during the golden days when Saturn was king. Ah, how very poor and wretched they were!

Hij trof hen aan terwijl ze in grotten en in holen in de aarde leefden, rillend van de kou omdat er geen vuur was, stervend van de honger, opgejaagd door wilde beesten en door elkaar — de allerongelukkigste van alle levende wezens.

He found them living in caves and in holes of the earth, shivering with the cold because there was no fire, dying of starvation, hunted by wild beasts and by one another—the most miserable of all living creatures.

“Hadden ze maar vuur,” zei Prometheus bij zichzelf, “dan konden ze zich tenminste warmen en hun eten koken; en na een tijdje konden ze leren gereedschap te maken en huizen voor zichzelf te bouwen. Zonder vuur zijn ze er slechter aan toe dan de beesten.”

“If they only had fire,” said Prometheus to himself, “they could at least warm themselves and cook their food; and after a while they could learn to make tools and build themselves houses. Without fire, they are worse off than the beasts.”

Toen ging hij moedig naar Jupiter en smeekte hem vuur aan de mensen te geven, zodat ze tenminste een beetje troost zouden hebben tijdens de lange, sombere wintermaanden.

Then he went boldly to Jupiter and begged him to give fire to men, that so they might have a little comfort through the long, dreary months of winter.

“Geen vonk zal ik geven,” zei Jupiter. “Geen sprake van! Welnu, als de mensen vuur hadden, zouden ze weleens net zo sterk en wijs kunnen worden als wijzelf, en na een tijdje zouden ze ons uit ons koninkrijk verdrijven. Laat hen maar rillen van de kou, en laat hen leven als de beesten.

“Not a spark will I give,” said Jupiter. “No, indeed! Why, if men had fire they might become strong and wise like ourselves, and after a while they would drive us out of our kingdom. Let them shiver with cold, and let them live like the beasts.

Het is het beste voor hen om arm en onwetend te zijn, zodat wij, Machtige Wezens, kunnen bloeien en gelukkig kunnen zijn.”

It is best for them to be poor and ignorant, that so we Mighty Ones may thrive and be happy.”