The Storyteller

It was a hot afternoon, and the railway carriage was correspondingly sultry, and the next stop was at Templecombe, nearly an hour ahead. The occupants of the carriage were a small girl, and a smaller girl, and a small boy.

Het was een hete middag en de spoorwegcoupé was navenant broeierig, en de volgende halte was pas bij Templecombe, over bijna een uur. De inzittenden van de coupé waren een klein meisje, een nog kleiner meisje en een klein jongetje.

An aunt belonging to the children occupied one corner seat, and the further corner seat on the opposite side was occupied by a bachelor who was a stranger to their party, but the small girls and the small boy emphatically occupied the compartment.

Een tante die bij de kinderen hoorde, bezette een van de hoekplaatsen, en de verste hoekplaats aan de overkant werd bezet door een vrijgezel die een vreemde was voor hun gezelschap, maar de kleine meisjes en het kleine jongetje bezetten de coupé nadrukkelijk.

Both the aunt and the children were conversational in a limited, persistent way, reminding one of the attentions of a housefly that refuses to be discouraged.

Zowel de tante als de kinderen waren op een beperkte, aanhoudende manier spraakzaam, wat deed denken aan de opdringerigheid van een kamervlieg die weigert zich te laten wegjagen.

Most of the aunt’s remarks seemed to begin with “Don’t,” and nearly all of the children’s remarks began with “Why?” The bachelor said nothing out loud.

De meeste opmerkingen van de tante leken te beginnen met “Niet doen,” en bijna alle opmerkingen van de kinderen begonnen met “Waarom?” De vrijgezel zei niets hardop.

“Don’t, Cyril, don’t,” exclaimed the aunt, as the small boy began smacking the cushions of the seat, producing a cloud of dust at each blow.

“Niet doen, Cyril, niet doen,” riep de tante uit toen het jongetje op de kussens van de zitting begon te slaan, waarbij hij bij elke slag een stofwolk deed opwaaien.

“Come and look out of the window,” she added.

“Kom eens uit het raam kijken,” voegde ze eraan toe.

The child moved reluctantly to the window. “Why are those sheep being driven out of that field?” he asked.

Het kind liep met tegenzin naar het raam. “Waarom worden die schapen uit dat weiland gejaagd?” vroeg hij.

“I expect they are being driven to another field where there is more grass,” said the aunt weakly.

“Ik neem aan dat ze naar een ander weiland worden gejaagd waar meer gras is,” zei de tante zwakjes.

“But there is lots of grass in that field,” protested the boy; “there’s nothing else but grass there. Aunt, there’s lots of grass in that field.”

“Maar er is heel veel gras in dat weiland,” protesteerde de jongen; “er is daar niets anders dan gras. Tante, er is heel veel gras in dat weiland.”

“Perhaps the grass in the other field is better,” suggested the aunt fatuously.

“Misschien is het gras in het andere weiland beter,” suggereerde de tante wezenloos.

“Why is it better?” came the swift, inevitable question.

“Waarom is het beter?” volgde de snelle, onvermijdelijke vraag.

“Oh, look at those cows!” exclaimed the aunt. Nearly every field along the line had contained cows or bullocks, but she spoke as though she were drawing attention to a rarity.

“O, kijk eens naar die koeien!” riep de tante uit. In bijna elk weiland langs het spoor hadden koeien of ossen gestaan, maar ze sprak alsof ze de aandacht vestigde op een zeldzaamheid.

“Why is the grass in the other field better?” persisted Cyril.

“Waarom is het gras in het andere weiland beter?” hield Cyril vol.

The frown on the bachelor’s face was deepening to a scowl. He was a hard, unsympathetic man, the aunt decided in her mind. She was utterly unable to come to any satisfactory decision about the grass in the other field.

De frons op het gezicht van de vrijgezel verdiepte zich tot een boze blik. Hij was een harde, onsympathieke man, besloot de tante in haar hoofd. Ze was volkomen niet in staat om tot een bevredigend oordeel te komen over het gras in het andere weiland.