Η Σπάθη του Δαμοκλή

Κάποτε υπήρχε ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Διονύσιο. Ήταν τόσο άδικος και σκληρός, ώστε κέρδισε για τον εαυτό του το όνομα του τυράννου. Ήξερε ότι σχεδόν όλοι τον μισούσαν, κι έτσι βρισκόταν πάντα σε φόβο μήπως κάποιος του αφαιρέσει τη ζωή.

There was once a king whose name was Dionysius. He was so unjust and cruel that he won for himself the name of tyrant. He knew that almost everybody hated him, and so he was always in dread lest some one should take his life.

Ήταν όμως πολύ πλούσιος και ζούσε σε ένα όμορφο παλάτι όπου υπήρχαν πολλά όμορφα και ακριβά πράγματα, και τον υπηρετούσε ένα πλήθος υπηρετών που ήταν πάντα έτοιμοι να εκτελέσουν τις διαταγές του.

But he was very rich, and he lived in a fine palace where there were many beautiful and costly things, and he was waited upon by a host of servants who were always ready to do his bidding.

Μια μέρα, ένας φίλος του, που τον έλεγαν Δαμοκλή, του είπε:

One day a friend of his, whose name was Damocles, said to him,—

«Πόσο ευτυχισμένος πρέπει να είστε! Έχετε εδώ όλα όσα θα μπορούσε να ευχηθεί κανείς».

“How happy you must be! You have here everything that any man could wish.”

«Ίσως θα ήθελες να αλλάξουμε θέσεις», είπε ο τύραννος.

“Perhaps you would like to change places with me,” said the tyrant.

«Όχι, όχι αυτό, βασιλιά μου!» είπε ο Δαμοκλής· «αλλά νομίζω ότι, αν μπορούσα να έχω τα πλούτη σας και τις απολαύσεις σας για μία μόνο ημέρα, δεν θα ζητούσα μεγαλύτερη ευτυχία».

“No, not that, O king!” said Damocles; “but I think, that, if I could only have your riches and your pleasures for one day, I should not want any greater happiness.”

«Πολύ καλά», είπε ο τύραννος. «Θα τα έχεις».

“Very well,” said the tyrant. “You shall have them.”

Κι έτσι, την επόμενη μέρα, ο Δαμοκλής οδηγήθηκε στο παλάτι, και δόθηκε εντολή σε όλους τους υπηρέτες να του συμπεριφέρονται σαν να ήταν ο αφέντης τους. Κάθισε σε ένα τραπέζι στην αίθουσα δεξιώσεων και μπροστά του τοποθετήθηκαν πλούσια φαγητά.

And so, the next day, Damocles was led into the palace, and all the servants were bidden to treat him as their master. He sat down at a table in the banquet hall, and rich foods were placed before him.

Τίποτα δεν του έλειπε που θα μπορούσε να του δώσει ευχαρίστηση. Υπήρχαν εκλεκτά κρασιά, όμορφα λουλούδια, σπάνια αρώματα και υπέροχη μουσική. Ξεκουράστηκε ανάμεσα σε μαλακά μαξιλάρια και ένιωσε ότι ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος σε όλο τον κόσμο.

Nothing was wanting that could give him pleasure. There were costly wines, and beautiful flowers, and rare perfumes, and delightful music. He rested himself among soft cushions, and felt that he was the happiest man in all the world.

Τότε έτυχε να σηκώσει τα μάτια του προς την οροφή. Τι ήταν αυτό που κρεμόταν πάνω από το κεφάλι του, με την αιχμή του σχεδόν να το αγγίζει; Ήταν ένα κοφτερό σπαθί, και κρεμόταν μόνο από μία τρίχα αλόγου. Κι αν η τρίχα έσπαγε;

Then he chanced to raise his eyes toward the ceiling. What was it that was dangling above him, with its point almost touching his head? It was a sharp sword, and it was hung by only a single horse-hair. What if the hair should break?

Κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος να συμβεί αυτό.

There was danger every moment that it would do so.

Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη του Δαμοκλή. Το πρόσωπό του έγινε κάτωχρο σαν στάχτη. Τα χέρια του έτρεμαν. Δεν ήθελε άλλο φαγητό· δεν μπορούσε να πιει άλλο κρασί· δεν έβρισκε πια καμία ευχαρίστηση στη μουσική. Λαχταρούσε να βγει έξω από το παλάτι και να φύγει μακριά, χωρίς να τον νοιάζει πού.

The smile faded from the lips of Damocles. His face became ashy pale. His hands trembled. He wanted no more food; he could drink no more wine; he took no more delight in the music. He longed to be out of the palace, and away, he cared not where.

«Τι συμβαίνει;» είπε ο τύραννος.

“What is the matter?” said the tyrant.

«Εκείνο το σπαθί! Εκείνο το σπαθί!» φώναξε ο Δαμοκλής. Ήταν τόσο τρομαγμένος που δεν τολμούσε να κουνηθεί.

“That sword! that sword!” cried Damocles. He was so badly frightened that he dared not move.